အေမျခင္းေတာ ့ တူတယ္ ဒါေပမဲ ့စစ္သားအေမ

မယံုနိုင္ဘူး ကံတရားရယ္……။ခပ္ခါးခါး ဒီလို အျဖစ္အပ်က္မ်ိဳး ႀကံဳရမယ္လို ့ အိမ္မက္ေတာင္ မမက္ဖူးခဲ ့သူရယ္ပါေလ………။တအိမ္လံုး၀မ္းနည္းေနႀကတယ္ ….။ဘယ္သူကိုမွလည္း စကားမေျပာနိုင္ႀကဘူး….။အမွတ္တရဆိုလို ့ ခ်န္ထားခဲ ့တဲ ့ ဓါတ္ပံုမွာေတာ ့ ျပံဳးရီျပဆဲ မ်က္နွာ ခ်ိဳခ်ိဳ တခ်ိဳ ့ရယ္ေပါ ့………..။

ရင္နဲ ့လြယ္ျပီး ေမြးဖြားခဲ ့တဲ ့ သားက က်မရင္ခြင္ထဲက ထြက္ခြာသြားမယ္ဆိုတာ သိလိုက္ရခ်ိန္မွာ က်မ အျပံဳးုတုတခ်ိဳ ့နဲ ့ပဲ မ်က္ရည္က်ေနမိခဲ ့တာပါ…။သားက သိပ္စကားတက္တယ္…။
မငိုပါနဲ ့ ေမေမရယ္ သားက ေမေမ ့ကို တသက္လံုးျပစ္သြားတာမွမဟုတ္တာ ။သားရဲ ့ရည္ရြယ္ခ်က္၊သားရဲ ့အနာဂတ္ကို ပံုေဖာ္ဖို ့ သားကို ခြင္ ့ျပဳပါေနာ္တဲ ့ ……………..
စစ္တကၠသုိုလ္ တက္ဖို ့ ေခၚစာေလး သတင္းစာမွာ စပါတဲ ့အခ်ိန္တုန္းက သားငယ္ေျပာခဲ ့တာေလးေပါ ့…။ေနာက္ သူလမ္းကို သူေဖာက္ သူ အနာဂတ္လမ္းကို သူေလွ်ာက္ ဖို ့ အားျပင္ေနတုန္းမွာ က်မ ေလ ……………….အတၱႀကီးစြာနဲ ့ ဆြဲထားမိခ်င္သားေပါ ့…။မသြားပါနဲ ့လား သားရယ္လို ့ေတာ ့ ေျပာခ်င္မိသားလားေလ…..။ဒါေပမဲ ့ အဲဒီစကားလံုး တလံုးအစား သား အစစအရာရာ အဆင္ေျပပါေစလို ့ ပဲ က်မ ဆုေတြ ေပးျဖစ္မိခဲ ့တယ္ထင္ပါတယ္…………….။

ဒီလိုနဲ ့ ေသတၱာေလး တလံုးဆြဲျပီး တအိမ္လံုးကိုေက်ာခိုင္းတုန္းက စိမ္းကားလိုက္တဲ ့သားငယ္လို ့ေတာင္ထင္မိလိုက္ေသးတယ္…။တခ်က္ေလးေတာင္ သားငယ္ က ေစာင္းငဲ ့ျပီးေတာင္ မႀကည္ ့ခဲ ့ဖူးေလ…။ဒါေပမဲ ့ ရွိဳက္သံတခ်ိဳဳ ့နဲ အတူ သားငယ္ ငိုေနပါ ့လားအသိနဲ ့ေက်ာျပင္ေလးကို သပ္ သားငယ္ထြက္ခြာသြားတဲ ့အရပ္မွာ ေဘးရန္ကင္းပါေစလို ့ ေတာ ့ တအိမ္လံုး ဆုေတာင္းေပးျဖစ္ခဲ ့ႀကတယ္………………………။မွတ္မွတ္ရရေပါ့ …။ေဖေဖာ္၀ါရီ (၂)ရက္ေျမာက္ ျပင္ဦးလြင္ကို သားငယ္ေရာက္ခ်ိန္ ေအးေနေ၇ာ ့မယ္လို ့ေတာ ့ စိတ္ပူမိေသးတယ္ေလ………..။

ဒီလိုနဲ ့ အခ်ိန္ေတြကို ေက်ာ္ျဖတ္ သားငယ္မရွိတဲ ့ အိမ္အတြက္ေတာ ့ အရာရာနတၱိ ဗလာအတိရယ္ေပါ ့…။တအိမ္လံုး ရဲ ့ အေထြးဆံုးမို ့ အခ်စ္ပိုႀကရတဲ ့ သားငယ္ေလး။က်မ အပါအ၀င္ သူ ့အေဖက လည္း အခ်စ္ပို ၊အမကလည္း အခ်စ္ပိုသူမို ့ သားငယ္က နည္းနည္းေလးေတာ ့ ဆိုးခၽြဲခၽြဲသည္….။လိုတာမရလွ်င္ ေဒါသႀကီးတက္ေသာ သားငယ္။အစားအေသာက္ေကာင္းကိုသာ ခံုမင္တက္ေသာ သားငယ္..။နည္းနည္းေလး ပင္ပန္းလွ်င္ေတာင္ ျငီးညဴတက္တဲ ့ သားငယ္….။မုန္ ့ဖိုး ေတာင္းတိုင္း သတ္မွတ္ထားတဲ ့ ပမာဏ မရလွ်င္ အစာငတ္ခံ ဆႏၵျပတက္ေသာ သားငယ္ ….။တပ္မေတာ္မွာ အေျခက် ေနေပ်ာ္ပါ ့မလားလို ့ အခ်ိန္တိုင္း စိတ္မွာေတြး ခပ္ေလးေလး သက္ျပင္းခ်သံႀကားမွာ က်မ စိတ္ပူခဲ ့ရေပါင္းမ်ားခဲ ့ပါျပီ……။
တကယ္မယံုနိုင္မိဘူး….။ပထမနွစ္ခြင္ ့ျပန္ရက္ေတြရလို ့ သားငယ္အိမ္ျပန္ေရာက္ခ်ိန္ေပါ ့…။ျဖဴနုတဲ ့သားငယ္တစ္ေယာက္ အသားအရည္ေတြေျပာင္းသြားခဲ ့တယ္။မဲတူးေနတဲ ့ မ်က္နွာျပင္မွာ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး စစ္သားပဲ ပင္ပန္းမွာေပါ ့တဲ ့ အျပံဳးေတြနဲ ့ အလွဆင္ျပီး အေမတစ္ေယာက္ကို ေပါ ့ေပါ ့ပါးပါးေျပာျပေနဟန္ေပါ ့…။ဟင္းေတြက အရမ္းစားေကာင္းတာပဲ ေမေမရယ္တဲ ့ …။ေခါင္းမေဖာ္တမ္းစားတဲ ့သားငယ္ကို ေတြ ့ေတာ ့ တအိမ္လံုး ပီတိ အျပံဳးေတြနဲ ့ေပါ ့။အေပါင္းအသင္းကို ခံုမင္တက္တဲ ့သားငယ္က သူငယ္ခ်င္းေတြလာေခၚတာေတာင္ လိုက္မသြားေတာ ့ဘူး။သားက ခြင္ ့ရတာ(၂၈)ရက္ တနွစ္ကို မွေလတဲ ့။အိမ္ကိုခြဲျပီး သားဘယ္မွ မသြားခ်င္ဘူး၊ခြင္ ့ရသခိုက္ေလးေတာ ့ ေမေမ၊ေဖေဖနဲ ့ မမတို ့ နဲ ့ပဲ အတူတူေနပါရေစတဲ ့ေလ။။အရင္အိမ္မွာေနရင္ တခုခုခိုင္းရင္ေတာင္ ျငဴစူတက္တဲ ့သားငယ္က လိုလိုမင္မင္နဲ ့ အိမ္အလုပ္ေတြကို ၀ိုင္းကူလုပ္ေပးေနျပန္ေသးတယ္…။သူ ့ အမက အ၀တ္ေတြေလ်ွာ္ေပးမယ္ဆိုတာေတာင္ ငရဲႀကီးလိမ္ ့မယ္ ။သားဖာသာ ေလ်ွာ္ပါ ့မယ္ဆိုျပီး ပုဆိုးတိုတို၀တ္ အ၀တ္စိုေတြ ရစ္ညွစ္ေနပံုက အေမ တစ္ေယာက္ရဲ ့ ပီတိ က်မရင္ခြင္ကို လွမ္းႀကည္ ့လို ့ျမင္နိုင္မယ္ဆိုရင္ေတာင္ ဘယ္အတိုင္းအတာဆိုတာ ျမင္နိုင္ပါလိမ္ ့မယ္ေနာ္………။.

စစ္ဗိုလ္ေလ ေမေမ ။ အျမဲတမ္း စမတ္က်ေနရမယ္…။အ၀တ္အစားကို ေသသပ္စြာ၀တ္ရင္းေျပာပံုက က်မရင္ထဲက အေပ်ာ္ ေတာ္ေတာ္နဲ ့ ေျပာမျပနိုင္ခဲ ့ဘူး။စစ္တပ္ရဲဲ ့ပံုသြင္းမူ ့ေအာက္ မွာ သားငယ္မာနေတြ ေပ်ာက္ကုန္ျပီထင္ပါရဲ ့။ဖု ထစ္ေနတဲ ့လက္ေမာင္းသားေတြကို ျပျပီး ေလ ့က်င္ ့သားျပည္ ့၀ေနရမယ္ ေမေမရသိလား…။ဒါမွ လက္ေအာက္ ငယ္သားေတြက အားကိုးမွာ ။ျပီးေတာ ့ ျပည္သူအတြက္ သားအလုပ္ပိုလုပ္နိုင္မွာတဲ ့ေလ….။
သားငယ္ရဲ ့အေျပာေတြႀကားမွာ တအိမ္လံုး နားစိုက္ေထာင္ရင္း မရိုးနိုင္တဲ ့ စစ္တကၠသိုလ္ ရဲ ့ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးမူ ့ေတြကို ေက်းဇူးတင္ေနမိတယ္…။ဒီလိုနဲ ့ခြင္ ့ျပန္ရက္ေတြကုန္ဆံုးျပီး မုန္းခဲ ့တဲ ့ ခြဲခြာျခင္းေတြက အလိုတသိ ေရာက္လာခဲ ့ျပန္တယ္…။က်မေျခဦးထက္ သားငယ္ ေခါင္းအပ္လို ့ရွိခိုးေတာ ့ မ်က္ရည္ေတြက် က်မ ထိန္းမရခဲ ့ဘူး…..။

ဒီလိုနဲ ့စစ္တကၠသိုလ္မွာ (၃)နွစ္ ျပီးေတာ ့ တာ၀န္က်ရာ ျမစ္ႀကီးနားကို သြားရျပန္ေတာ ့မဲ ့သားတစ္ေယာက္ ေဘးဒုကၡေတြ မက်ေရာက္ေစဖို ့ ဘုရားမွာ ဆုေတြေတာင္း ျဖစ္ခဲ ့ျပန္တယ္….။တကယ္ေတာ ့ သားအသက္က အလြန္ဆံုး ရွိလွ (၂၀)ေပါ ့။ပတ္၀န္းက်င္ အေနအထား နဲ ့ အေရာင္အေသြးစုံတဲ ့ ေလာကႀကီးမွာ တကယ္ဆို ဒီအသက္အရြယ္က သိပ္ငယ္ေသးတယ္မဟုတ္လား။

ေႀကးနန္းစာကို ရေတာ ့ က်မေခါင္းေတြ မူးေ၀သြားခဲ ့ရတယ္…။ရက္စက္လိုက္တာ….ကံတရားရယ္…။က်မ ကို က်မ ပဲ သားစစ္ထဲ၀င္တာကို မတားမိသူတစ္ေယာက္အေနနဲ ့ အျပစ္တင္ရမလား…။။။တကယ္ေတာ ့ လူ ့ေလာက မွ သားငယ္အသက္ရွင္ေနထုိင္ဖို ့ အခ်ိန္မ်ားစြာ က်မတို ့ထက္ ပိုက်န္ရွိေနသူတစ္ေယာက္မဟုတ္လား…။

မယံုနိုင္ဘူး ကံတရားရယ္……။ခပ္ခါးခါး ဒီလို အျဖစ္အပ်က္မ်ိဳး ႀကံဳရမယ္လို ့ အိမ္မက္ေတာင္ မမက္ဖူးခဲ ့သူရယ္ပါေလ………။တအိမ္လံုး၀မ္းနည္းေနႀကတယ္ ….။ဘယ္သူကိုမွလည္း စကားမေျပာနိုင္ႀကဘူး….။အမွတ္တရဆိုလို ့ ခ်န္ထားခဲ ့တဲ ့ ဓါတ္ပံုမွာေတာ ့ ျပံဳးရီျပဆဲ မ်က္နွာ ခ်ိဳခ်ိဳ တခ်ိဳ ့ရယ္ေပါ ့………..။


ခ်စ္ေသာ သားငယ္ ေကာင္းရာသုဂတိ လားပါေစလို ့ရယ္ေပါ ့ ………………..

ခ်စ္ေသာ ေမေမ


စစ္တကၠသုိလ္ အပတ္စဥ္(၅၂) အ.ဇ.ယ (၉) မွ ညီငယ္ ဗုိလ္မင္းထြဋ္ဦး ျမစ္ၾကီးနားတုိက္ ပြဲတြင္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ရင္း က်ဆုံးသြားမူ ့ အား ခံစားေရးဖြဲ ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္.။

(မင္းသန္ ့)
္ညီေလးမင္းသန္႕ေဖ့စ္ဘုတ္မွကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။ 

ပန္းသီေသာျကိုး

...............ဟာ...ပန္းကံုးေလးကလွလိုက္တာ..။ ပန္းကံုးေလးကပန္းေလးေတြကလွလိုက္တာ.... 
ပန္းကံုးေလးတစ္ကံုးလွရင္ေတာ့လူအမ်ားအထက္ပါစကားအတိုင္းခ်ီးက်ဴးျကသည္ ။ နမ္းရွိဳက္ျကသည္ ။ 
တခ်ိဳ ့ကေအာင္ပန္းကံုးအျဖစ္စြပ္ေပးျကသည္ ။ သို ့ေသာ္ ပန္းကံုးရွိ ပန္းကေလးမ်ားေအာက္တြင္ရွိေသာ 
ပန္းကံုးကိုခိုင္ခန္ ့ေအာင္လွပေအာင္ သီေပးထားေသာ ျကိုး(တနည္းအားျဖင့္) ပန္းသီေသာျကိုး ကိုေတာ့ျဖင့္ 
မည္သူမွမခ်ီးမြမ္းသလို မည္သူကမွ မနမ္းရွိဳက္ျကေပ ။ သို ့ေသာ္လည္း ပန္းကံုးမွ ပန္းကေလးမ်ားရဲ့ေအာက္က 
ျကိုး (တနည္းအားျဖင့္) ပန္းသီေသာျကိုး ကေလးကေတာ့ ပန္းကေလးမ်ား စီစီရီရီႏွင့္အစဥ္လွေနေအာင္ သူ ့ေက်ာေပၚတင္  
ထမ္းထားဆဲ.... ေလပြတိုက္ခတ္လာလွ်င္လဲ တပြင့္ျခင္းစီတကြဲတျပားလြင့္ထြက္မသြားေမာင္ သူ ့ေက်ာေပၚတင္ 
သြယ္တန္းထားကာ ထမ္းထားဆဲ..။။။ မည္သူကမွ မခ်ီးက်ဳး မနမ္းရွိဳက္ေသာ္လည္း ပန္းကေလးမ်ား စီရီစုစည္းလွပေစရန္ 
အတြက္ ပန္းကေလးမ်ားေအာက္မွ အဓိကေက်ာရိုးျဖစ္ေသာ ပန္းကံုးကိုသီေသာျကိုး (တနည္းအားျဖင့္) ပန္းသီေသာျကိုး.....  

.....ဟာ... ဒီႏိုင္ငံကလွလိုက္တာ ..။ တိုးတက္မယ့္အလားလာရွိတဲ့ႏိုင္ငံပဲ.. ။
ေရခံေျမခံေကာင္းေသာႏိုင္ငံျဖစ္သျဖင့္တခ်ိဳ ့ကခ်ီးက်ဴးျကသည္ ။ ေထာပနာျပဳျကသည္.. ။ 
သို ့ေသာ္.. တခ်ိဳ ့က မိမိရဳပ္ေသးဆြဲလို ့ရမည့္အစိုးရတင္ခ်င္ျကသည္ ။ တခ်ိဳ ့ကဖ်က္လိုဖ်က္ဆီးလုပ္ျကသည္ ။
ေလေပြစကားေတြႏွင့္ေသြးထိုး ေျမွာက္ေပးျကသည္ ။ တပြင့္ျခင္းစီလြင့္ထြက္သြားမွ ကိုယ္လိုရာပံုသြင္းဖို ့တခ်ိဳ ့ကျကံစီျကသည္။ 
သို ့ေသာ္လည္း  ကြဲျပားေနေသာပန္းကေလးမ်ားကို ျငိမ္းခ်မ္းေရးလက္ႏွင့္လိုက္ေကာက္ကာ စုစည္းေပးေနေသာ လက္ရွိအစိုးရႏွင့္ 
ပန္းကေလးမ်ားကို ေလေပြတိုက္လွ်င္တကြဲတျပားစီလြင့္ထြက္မသြားေစရန္အတြက္ ေက်ာေပၚတင္စုစည္းကာကြယ္ေပးမည့္ 
အမ်ိဳးသားေရးကိုသစၥာမေဖာက္သည့္ တပ္မေတာ္ (သို ့မဟုတ္ ) ပန္းသီေသာျကိုးတို ့မွ ႏိုင္ငံရဲ့တိုးတက္ေသာအသီးအပြင့္ 
ပန္းကေလးမ်ား ျကားေလေပြထိုးသျဖင့္ တကြဲတျပားလြင့္ထြက္မသြားေစရန္အစဥ္သတိျပဳကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္လွ်က္ရွိျပီး 
ပန္းကေလးမ်ားႏွင့္အလားတူေသာမိဘျပည္သူတို ့ အမ်ားအလည္တြင္ ေမႊးရနံ ့သင္းျပန္ ့ ဂုဏ္တင့္ေစရန္ ထာဝရ 
ပခုန္းေပၚတင္ျပီး ပန္းသီေသာျကိုးသကဲ့သို ့ ထမ္းေဆာင္ေနဆဲပါ ။  
ထို ့ေျကာင့္...ထို ့ေျကာင့္....ထို ့ေျကာင့္.....  
မည္သူကမွ မခ်ီးက်ဳး မနမ္းရွိဳက္ေသာ္လည္း ပန္းကေလးမ်ား စီရီစုစည္းလွပေစရန္ 
အတြက္ ပန္းကေလးမ်ားေအာက္မွ  ထမ္းပိုးကာ ေမႊးျပန္ ့ေသာပန္းကံုးထာဝရတည္တန္ ့ေစရန္အတြက္
ပန္းကံုးကိုသီေသာျကိုး (တနည္းအားျဖင့္) ပန္းသီေသာျကိုး.....  ကိုျဖင့္ျပစ္ပယ္လို ့ကိုမရေျကာင္းပါခင္ဗ်ားးးးး..။။ 

 

by ကို ခိုင္ေဇာ္ on Wednesday, April 25, 2012 at 5:08pm ·

။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။  ကိုခိုင္ေဇာ္ ။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။

စစ္ပြဲတစ္ပြဲအျပီး ယမ္းခိုးေဝတဲ့ ခန္းဆီးေနာက္ကြယ္မွာ အိပ္ေမာက်မိေသာ္

မေန႔က ညေနခင္းေတာင္ က်ေနာ္ ဒီေနရာကို လမ္းေလွ်ာက္ျဖစ္ခဲ့တယ္...။ ဒီလယ္ကသင္းေပၚမွာေတာင္ က်ေနာ္မတ္တပ္ရပ္ျပီး ေနဝင္ခ်ိန္
ဆည္းဆာကို ကင္မရာနဲ႔ မွတ္တမ္းတင္ခဲ့ေသးတယ္ ...။ အခုေတာ့...
အေတြးမဆံုးခင္." ဝုန္း" ေဘးနားက ေျမၾကီးဖြာထြက္သြားတယ္..နားေတြလည္း အူျပီး မ်က္လံုးထဲကို သဲေတြ ဝင္လာလို႔ အျမန္မွိတ္လိုက္ရတယ္..။လခြီး..၄၀ မမ ဗၤုးသီးျပဳတ္က်တာဟ...။ခ်က္ခ်င္းပဲ ဘယ္ဘက္ကို ၃ ပတ္ေလာက္ လွိမ္႔ျပီး ခမ္းလွမ္းလွမ္းမွာ ရွိေန
တဲ့ ေရဗြက္ထဲကို ဆင္းလိုက္တယ္..။ျပီးတာနဲ႔ ေရွ႔ကို ေသနတ္ေျပာင္းလွည့္မိတယ္..။ ဘာျဖစ္တာလဲ..သူကစပစ္တာလား..ကိုယ္ကစပစ္တာလားေတာင္ မသိလိုက္ဘူး..။ေသနတ္သံေတြ ဆူညံျပီး တဝီဝီနဲ႔ က်ည္ဆံေတြ ျဖတ္လာတယ္...ရုပ္ရွင္ေတြထဲကလို ေတာ့ တကယ့္စစ္ေျမျပင္မွာ ေသနတ္ခါးပိုက္ ရင္ေကာ့ျပီး ပစ္တာေတာ့ မေတြ႔ဖူးဘူး..။က်ည္ဆံျဖတ္လာသံ ေတြ အတြဲလိုက္ဆြဲတဲ့ ရိုင္ဖယ္သံၾကားတာနဲ႔ အကာအကြယ္ရွိတဲံ့ေနရာကို ဒိုင္ဗင္ထိုးဝပ္လိုက္တာပဲ..။
ငယ္ငယ္တုန္းက ေသနတ္ပစ္တမ္းကစားတုန္းကေတာင္ ၁ -ေနရာယူ ကေန စခဲ့တာပဲေလ.က်ေနာ္လည္း ေသြးနဲ႔ကိုယ္ သားနဲ႔ကိုယ္။
ဘာလုပ္မလဲ
ဘာလုပ္မလဲ..ေခါင္းထဲဝင္လာတဲ့ အေတြးမ်ား..။ဟုတ္ျပီ..ငါ့ေကာင္ေတြ ဘာျဖစ္ေနသလဲ..။ဘယ္ညာရမ္းၾကည့္ေတာ့ မဆိုးပါဘူး..။
ဟိုဘက္ကို သူဟာနဲ႔သူ ျပန္ပစ္ေနျပီ..။တပ္ၾကပ္ၾကီးကလွမ္းေအာ္ေနတယ္.."ဗိုလ္လံု..ဗိုလ္လံု."
"က်ဳပ္..ဒီမွာ.".လွမ္းေအာ္လိုက္တယ္..သူေနရာကေန ခါးေလးကုန္းလို႔ေျပးလာတယ္.." ဗိုလ္လံု ..အေျခအေန..ဘာျဖစ္ေသးလဲ."
အေမးကို က်ေနာ္ သူမ်က္ႏွာ မၾကည့္ပဲ ေျဖလိုက္တယ္.ျပီးေတာ့" ဘာမွ မျဖစ္ဘူး..ခင္ဗ်ား အခု ညာဘက္ ၁၂ နာရီခြဲက ေတာင္ေစာင္းအေျခ လမ္းအေကြ႔ကို ေတြ႔လား " .." ေတြ႔ျပီ..တရုတ္စက္လက္ "..က်ဳပ္အဲဒါေၾကာင္႔ ဒီဆရာၾကီးကို သေဘာက်တာ..အရိပ္ျပရင္ အေကာင္ျမင္တယ္..။ " အဲဒီကို 40 m နဲ႔ ျပန္ထုဗ်ာ.ျပီးရင္ ဆရာလွေဆာင္တို႔ကိုသြားေခၚ..က်ဳပ္ ဆီကိုလာေပါင္း " လို႔ ေျပာအျပီးမွာ ဘာမွျပန္မေျဖပဲ အမ္ေအ၄ ကို ဗံုးသီးထည့္ျပီး ႏွစ္လံုးဆက္တိုက္ခုနကက်ေနာ္ျပတဲ့ေနရာကို ပစ္ျပီး လယ္ကန္သင္းမွာ တန္ျပန္ပစ္ေနတဲ့ ဆရာလွေဆာင္နဲ႔ရဲဗဘာ္ေတြဆီ လွိမ္႔ထြက္သြားတယ္..
က်ေနာ္လည္း ခပ္လွမ္းလွမ္းက ကားလမ္းအစပ္ကို ေျပးတတ္သြားတယ္..ကားလမ္း ညာဘက္က လယ္ကြင္းနဲ႔ေခ်ာင္း..ဘယ္ဘက္က ေတာင္ေစာင္းဆိုေတာ့ ကားလမ္းအေပၚေတာင္ေစာင္းဆီ ေျပးတတ္သြားတဲ့ အဖြဲ႔ေတြနဲ႔ သြားေပါင္းလိုက္တယ္..ၾကည့္ရတာ ဒင္းတို႔လည္း အလာ..က်ဳပ္တို႔လည္း ေခ်ာင္းကိုျဖတ္.လယ္ကြင္းကေနကားလမ္းကို အတတ္မွာ ျဗဳန္းဆို ေတြ႔တာကိုးဗ်..။
ဟုတ္ျပီ..ဆက္သြယ္ေရးရဲေဘာ္..ဘာျဖစ္ေနလဲ..လိုက္ရွာ..လိုက္ရွာ..ဟိုက္ေသာက္ၾကိဳးနဲ..က်ဳပ္ဝပ္ေနတဲ့ ပထမေနရာကို က်တဲ့ 40m နဲ႔ တစစီျဖစ္က်န္ခဲ့တာပါလား.ဆက္သြယ္ေရးစက္ကေလးကေတာ့ လယ္ကြင္းထဲမွာ..တေစာင္းေလးေပၚလို႔..။
ခြီးထဲမွပဲ...မိုးကလည္းက်လာေသးတယ္..ဆိုးလိုက္တဲ့ကံ..လယ္ကြင္းကေန တတ္လာမဲ့အဖြဲ႔ကို ကာပစ္ ေနရင္း ေသနတ္သံေတြ ၾကားက လြင့္ေနတဲ့ ဆဲသံက အိမ္ကအေမနဲ႔ႏွမေတြၾကားရင္ ဖင္ၾကိမ္းလိမ္႔မယ္..။ဟူး..
ပုခံုးသိုင္းၾကိဳးမွာကပ္ခ်ဳပ္ထားတဲ့ အိတ္ေလးထဲကေန စကုပ္(ေသနတ္မွန္ေျပာင္း)ကို ထုတ္လိုက္ျပီး ေသနတ္မွာ တပ္လိုက္တယ္.ျပီးတာနဲ႔ ဘယ္ဘက္က သစ္ငုတ္တိုေတြၾကား မိေက်ာင္းသြား သြားလိုက္တယ္..အိုေက..အသက္မွန္မွန္ရွဴ..စိတ္ကို ျငိမ္ေအာင္ထား...ကိုယ့္ဘာသာ သတိေပးရင္း ပစ္မွတ္ကို ရွာလိုက္တယ္..ေတြ႔ျပီ..ဆရာသမားက ငုတ္တုတ္ထိုင္ျပီး ေကာင္းေကာင္းဆြဲေနတာ..လည္ပင္းနားခ်ိန္ျပီး ေမာင္းခလုတ္ျဖဳတ္လိုက္တယ္..သြားေပေရာ႔တစ္ေယာက္..ေနာက္တစ္ယာက္
ထပ္ရွာ..လွဲေနတဲ့ သစ္ပင္ကို အကာအကြယ္ယူျပီး ပစ္ေနတာ..ေျခေထာက္ေလးထြက္ေနတာ ေတြ႔ေတာ့..ေရာ႔..ေနာက္တစ္ေယာက္.
* က်ေနာ္ ပစ္လိုက္တဲ့ လူမွာ သားသမီးမ်ားရိွမလား.ကိုယ္ဝန္ၾကီးနဲ႔ မိန္းမက အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေစာင့္ေနမလား..က်ေနာ္ မသိဘူး..က်ေနာ္သူကို မမုန္းပါဘူး..ရန္ျငိဳးလည္း မရွိဘူး..ဒါေပမဲ့ ပစ္ေနရတယ္.အေသပစ္ေနရတယ္..*

                                 လူတစ္ေယာက္တိုင္း တစ္ေယာက္ျပီးတိုင္းကို
                                 ပစ္ျပီးတိုင္း ပစ္ျပီးတိုင္းမွာ
                                 ငါကိုယ္တိုင္ သူတို႔နဲ႔ အတူတူ
                                 လိုက္ျပိး ေသေနသလို ခံစားရတယ္
state ေက်ာင္းသားဘဝက ဖတ္ခဲ့တဲ့ စာေၾကာင္းတစ္ေၾကာင္း..ဘာလို႔ က်ေနာ္ကို္ယတိုင္ ျဖစ္ေနတာလဲ..
ေနာက္ထပ္ ထပ္ရွာေတာ့ ရိပ္ခနဲ မတ္တပ္ရပ္လိုက္တာ ေတြ႔တယ္..ခ်ိန္ေနတုန္းပဲရွိေသး ေမာင္မင္းၾကီးသား တကို္ယ္လံုး မီးခိုးေတြ ထြက္ျပီး မွန္ေျပာင္းထဲကိုူ အရိပ္ျဖဴၾကီး ဝင္လာတယ္.." ဟိုက္..RPG" ေသာက္က်ိဴးနည္း..ကုန္းထျပီး လွည့္အထြက္..ခႏၵာကိုယ္တခုလံုးေျမာက္တတ္သြားတယ္..ေခြးက် က်တယ္ဆိုတာ ဒါမ်ိဴးထင္တယ္..ေက်ာကံုးတစ္ခုလံုး အက္ဆစ္နဲ႔ ပက္ခံထားရသလိုပဲ..။ ေျပးဝင္လာတဲ့ ရဲေဘာ္ ႏွစ္ေယာက္..ၾကားတစ္ခ်က္..မၾကားတစ္ခ်က္ အသံေတြ..မ်က္လံုးထဲမွာ အျဖဴေရာင္ကလႊဲလို႔..ဘာမွ မျမင္ေတာ့..။။
**************************
******************
********
ဘယ္ေလာက္ေတာင္ အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္ မသိဘူး..။ မ်က္လံုးအဖြင့္မွာ က်ေနာ္နူးညံတဲ့ ေနရာကို ေရာက္ေနတယ္.ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလံုး အျဖဳပဲ.ဘယ္နားၾကည့္ၾကည့္ အျဖဴပဲ..ဝူခုန္းကားက နတ္ျပည္လိုပဲ..။
ရုတ္တရက္ ေဘးနားကို ေျပာက္က်ားဝတ္စံုနဲ႔ လူတစ္ေယာက္ ေရာက္လာတယ္..က်ေနာ္ကို ငံုၾကည့္တယ္..ျပိးေတာ့..သူကေအာ္လိုက္တယ္.." ေဟ႔..လူသစ္ေရာက္တယ္ေဟ႔"..ခ်က္ခ်င္း ေဘးနားမွာ လူေတြဝိုင္းအံုလာၾကတယ္
အားလံုး စစ္ယူနီေဖာင္းေတြနဲ႔..ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္လိုက္တယ္.အားလံုး လက္ေမာင္းတံဆိပ္ေတြ မပါဘူးရာထူးအဆင့္အတန္းေတြ မပါဘူး..က်ေနာ္ကိုယ္က်ေနာ္ ျပန္ၾကည့္မိတယ္.က်ေနာ္ပုခံုးေပၚက အပြင္႔ေတြလည္း မရွိဘူး.လက္ေမာင္းက တံဆိပ္ေတြလည္း မရွိဘူး..။ဇေဝဇဝါျဖစ္ေနတဲ့ က်ေနာ္႔ကို က်ေနာ္လို စစ္ယူနီေဖာင္းနဲ႔ လူတစ္ေယာက္က လက္ဆြဲႏွဴတ္ဆက္ျပီး ေျပာတယ္.." ကိုတို႔ ျငိမ္းခ်မ္းေသာ နယ္ေျမက ၾကိဳဆိုပါတယ္  ညီေလး.."တဲ့."ဗ်ာ.ဘယ္လို ျငိမ္းခ်မ္းေသာနယ္ေျမ.ဟုတ္လား".က်ေနာ္ျပန္ေမးမိတယ္..ညာဘက္အစြႏ္က လူက ထေျပာတယ္"ဒီေနရာမွာ ဝါဒစြဲေတြမရိွဘူး.ပုဂိၢဳလ္ေရး ကင္းတယ္.အားလံုးက လူေတြ.အထူးသျဖင့္ ျမန္မာနိုင္ငံသားေတြ စုစည္းေနတဲ့ ေနရာပဲ".ဒီလူၾကီး ယူနီေဖာင္းကိုေတြ႔ဖူးပါတယ္..ဟိုက္ ဒီဘဲၾကီး ဗကပ ကပဲ.."ဟုတ္တယ္ ဒီေနရာမွာ အမုန္းေတြ ကင္းသြားတယ္ အျငိဳးေတြလည္း ေပ်ာက္သြားတယ္".ေျပာတဲ့လူက ေကအန္ယူ ေပ်ာက္က်ားၾကီးနဲ႔."ဒီေနရာမွာ စစ္ပြဲေတြမရွိေတာ့ဘူး."
လို႔ ခုနက စစ္ယူနီေဖာင္းနဲ႔လူက ေျပာတယ္.".ေနာက္တစ္ခုက ငါတို႔ေသသြားျပီးျပီ"..လူအုပိထဲက ထြက္လာတဲ့ အသံပိုင္ရွင္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့..လား လား..ခုနေလးတင္ က်ေနာ္ လည္ပင္းကိုခ်ိန္ ပစ္လိုက္တဲ့ ကခ်င္ေလး.နဲ႔ က်ေနာ္ေနရာကို အာပီေဂ်နဲ႔ ပစ္တဲ့ ရွမ္းေလး.သူတို႔႔အျပံုးေတြမွာ အမုန္းေတြမပါဘူး.က်ေနာ္ သိလိုက္ပါျပီ..ခုနက အာပီေဂ်ဗံုးဆံနဲ႔ က်ေနာ္ေသသြားခဲ့တယ္.ျပီးေတာ့ ဒီေနရာကို ေရာက္လာတယ္.ဒီေနရာမွာ ျငိမ္းခ်မ္းေရး အျပည္႔ရွိတယ္.က်ေနာ္ျပံဴးမိတယ္..ျပီးေတာ့ ရီလိုက္မိတယ္.အားလံုးလည္း ရီၾကျပီး ထြက္သြားၾကတယ္.က်ေနာ္လည္း ခ်က္ခ်င္း  ထလိုက္တယ္..အားလံုးမွာ အျပံဳးကိုယ္စီနဲ႔..အမုန္းေတြမရွိဘူး..လမ္းေလွ်ာက္ရင္း အားလံုးကို လိုက္ၾကည့္မိေနတယ္..ခံတြင္းခ်ဥ္လာတာနဲ႔ ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲ လက္ႏွဴိက္စမ္းမိေတာ့ ဖက္ၾကမ္းအတိုေလးထြက္လာတယ္.ပါးစပ္မွာ ခဲျပီး မီးျခစ္ျခစ္မယ္ လုပ္ေတာ့ မီးျခစ္မပါလာဘူး..ေဖ်ာက္ခနဲ အသံၾကားျပီး မ်က္ႏွာေရွ႔မွာ မီးပြင့္ေလးထြက္လာတယ္.က်ေနာ္ေဆးလိပ္ကို မီးညိျပီး ေက်းဇူး ျပန္ေျပာလိုက္တယ္.ssaယူနီေဖာင္းနဲ႔ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ မီးျခစ္လာျခစ္ေပးတာကိူး..ျပီးေတာ့ သူက အနားနားကပ္ေျပာသြားတယ္.".ေအာက္ေတာ့ ငံုမၾကည့္မိေစနဲ႔.".တဲ့..ျပီးေတာ့ သူလွည့္ထြက္သြားတယ္..လူဆိုတာကလည္း မလုပ္နဲ႔ေျပာရင္တယ္လုပ္ခ်င္သကိုး..ေအာက္ကို ခိုးၾကည့္လိုက္တယ္..ဟာ..မီးခိုးလံုးေတြ..ေျချပတ္လက္ျပတ္အေလာင္းေတြ.ရုပ္မေပၚေတာ့တဲ့ အေလာင္းေတြ.ကိုယ့္အသက္ရွင္ဖို႔ ပံုးျပီး သူမ်ားကို ပစ္သတ္ေနရတဲ့ ဘဝေတြ.အေဖ အေမ တေနတဲ့ ေသြးရဲရဲ နဲ႔ ႏွစ္ဘက္ေသာ တိုက္ပြဲဝင္သူေတြ..ကေလးငိုသံေတြ..က်ေနာ္ ခ်က္ခ်င္းမ်က္စိမွိတ္လိုက္ရတယ္..ျပီးေတာ့ ခပ္ေလးေလး ေျခေထာက္ေတြကို ဆြဲမျပီး ဆက္လမ္းေလွ်ာက္ခဲ့တယ္..ေအာ္.စစ္ စစ္..။
ေရွ႔မွာ လူႏွစ္ေယာက္ ခ်က္စ္ထိုးရင္း ရီေနၾကတယ္..တစ္ေယာက္က မြန္္..တစ္ေယာက္က ရခိုင္..က်ေနာ္လည္း ခ်က္ခ်င္း စခ်င္စိတ္ေလး ဝင္သြားတာနဲ႔.အနားကပ္ျပီး သီခ်င္းဆိုလိုက္တယ္." မင္းေလးေသာ့ ရခိုင္ ရခိုင္သားေဝ.ငါလည္းေသာ့ ရခုိင္ .ဇာကြာျခားလီေလ.."လို႔ ဆိုေတာ့ ခ်က္စ္ထိုးေနတဲ့ ရခိုင္စစ္သားက ေမာ့ၾကည့္တယ္.ျပံုးျပျပီး သက္ျပင္းအရွည္ၾကီး ခ်တယ္.ျပီးေတာ့ ခ်က္စ္ ျပန္ထိုးေနတယ္.က်ေနာ္ လွည့္ထြက္လိုက္တယ္..သူ႔ပါးစပ္က က်ေနာ္ဆိုတဲ့ သီခ်င္းကို ဆက္ဆိုသံၾကားလိုက္ရတယ္." ေဒပိုင္
အျဖိဳက္ဆိုး အသည္းကြဲဖူးေစာ္ နားလည္ "..တဲ့..ဟုတ္ပါတယ္.သူအသံမွာ ငိုသံပါေနတယ္ဆိုတာ က်ေနာ္သိတာေပါ့.။ဘာလို႔မ်ား ဒီအခ်ိန္မွာ ဒီလိုအျဖစ္နဲ႔ေတြ႔တာလဲ ကို သူအသည္းနာေနမွာပါ..။ဒီေနရာမွာ ယူနီေဖာင္းမ်ိဴးစံုနဲ႔ တိုင္ရင္းသား အစံုရွိတယ္(ရိုဟင္ဂ်ာေတာ့ မပါဘူး).ဘယ္သူကိုမွ မမုန္းၾကဘူး.အားလံုး အျပံဳးကိုယ္စီနဲ႔.ပုခံုးဖက္ လမ္းေလွ်ာက္ေနၾကေလရဲ႔..ဝါဒေတြ အမုန္းေတြ သမိုင္းေတြ အျငိဳးေတြ တင္းမာမွဴေတြ
ဘာဆိုဘာမွ မရိွဘူး..အားလံုး ညီအကိုရင္းေတြလို ေနေနၾကတယ္..ယူနီေဖာင္းမ်ိဴးစံုရွိတယ္.စိတ္ကေတာ့ တစိတ္ထဲပဲ.ဒီအုပ္စုေလးထဲ လမ္းေလွ်ာက္ေနဆဲမွပဲ က်ေနာ္တကုိယ္လံုး ေပါ့ပါးေနတယ္.ေပ်ာ္ေနတယ္.ဘာေၾကာင့္ေပ်ာ္တာလဲဆိုတာေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး.တစ္ေယာက္ေယာက္မ်က္ႏွာေပၚက ႏွဴတ္ခမ္းအျပံဳးတစ္ခ်က္ကို ျမင္တိုင္း က်ေနာ္ပါလိုက္ျပံုးမိ.ဖက္လွဲတကင္းႏွဴတ္ဆက္မိတာ ဒီေနရာရဲ့ ထူးျခားခ်က္လား..ယမ္းနဲ႔ မရွိတဲ့ေနေျမ.မိုင္းမခင္းတဲ႔ေနေျမ.အမုန္းနဲ႔ဝါဒစြဲ မရွိတဲ့နယ္ေျမ..ဒီမွာ က်ေနာ္ ငွက္တစ္ေကာင္လို ေပါ့ပါးေနတယ္..။
ညီအကိုေတြ သီတင္းကြ်တ္မွာ ျပန္ဆံုသလို အားလံုးေတြ႔တဲ့လူကို ႏွဴတ္ဆက္ၾက ဖက္ၾက..လက္ဆြဲႏွဴတ္ဆက္ျပီး စကားစျမည္ေျပာဆိုၾက.ဘယ္ေလာက္ ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းလဲဗ်..။
ဒီအခ်ိန္မွာ..မနက္တိုက္ပြဲမွာ က်ေနာ္ကလည္း ပစ္..က်ေနာ္ကိုလည္း ပစ္ထားတဲ့ ေကအိုင္ေအက ေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္က ေျပးလာျပီး လက္တဖက္ တစ္ခ်က္စီ ဆြဲျပီး သြားမယ္..သီခ်င္းသြားဆိုၾကမယ္
ဆိုျပီး ဆြဲေခၚသြားပါေရာဗ်ာ..ေရွ႔မွာ လူအုပ္ၾကီးတစ္အုပ္..ဂီတာတီးေနတဲံလူစ္တစ္ေယာက္ကို ဝိုင္းျပီး သီခ်င္းေတြ ဆိုေနၾကတယ္.
လူအုပ္ၾကီးထဲ အတင္းတို႔းေဝွ႔ျပီး ၾကည့္မိေတာ့..အုိး..ဂီတာတီးေနတာ ကိုစိုင္းထီးဆိုင္ ၾကီးပဲ..က်ေနာ္သေဘာေပါက္လိုက္ပါတယ္
အားလံုးနဲ႔အတူတူ လက္ခုပ္တီးျပီး သီခ်င္းလိုက္ဆိုလိုက္ပါတယ္..သီခ်င္းေခါင္းစဥ္က >
ေဖ့စ္ဘုတ္မွကူးယူေဖာ္ျပပါသည္... 

လက္ညွိဳးတစ္ေခ်ာင္းေကြးတက္ဖို႔

     


       ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္က ျမန္မာသရုပ္ေဆာင္ေတြထဲမွာဆိုရင္ ဦးေက်ာ္ဟိန္းကိုခေရဇီ ။  ေခါင္းမေမာ႔ပဲ မ်က္လံုး ကို လွန္ၾကည့္ၿပီး အၾကည့္စူးစူး နဲ႔ စကားေျပာတာေတြ ၊ စကားေျပာတဲ႔ အခါ အသံရင္းနဲ႔ အားရပါးရ ေျပာတက္တာေတြ ေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထဲ အလြတ္က်တ္မိေနတယ္ ။ သူ႔ဇာတ္ရုပ္ေတြထဲ က မ်က္စိထဲ စြဲ ေနဆံုး ေနရာတစ္ခုကေတာ႔ လက္ဆယ္ေခ်ာင္းကိုေထာင္ၿပီး “ဒီလို … လက္ညွိဳးေလးေကြးတက္ဖို႔ ဆယ္ႏွစ္ …ဆယ္ႏွစ္ဆိုတဲ႔ ” ေနရာပဲ ။ ငယ္ငယ္ကေတာ႔ ေတြးတယ္ ဆယ္ႏွစ္ဆိုတာ မျဖစ္နိုင္ပါဘူး … ေသနတ္ေလးပစ္ဖို႔ လက္ညွိဳးေလး တစ္ေခ်ာင္းေကြးတာမ်ား ဆယ္ႏွစ္ၾကာတယ္တဲ႔ … အဲေလာက္ခက္လို႔လား  ။

            ေဝေဝဝါးဝါး အေတြးမ်ားနဲ႔ ပဲ ကၽြန္ေတာ္ႀကီးျပင္းလာတယ္ ။ အသက္ ၁၆ ႏွစ္ေက်ာ္ေတာ႔ စစ္တပ္ထဲဝင္ စစ္ေရးျပလုပ္တဲ႔ ေသနတ္အစုတ္ေလးကို ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းစူးစမ္းခ်င္မိတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ေသနတ္ ကိုေဆာ႔ေတာ႔ လက္နက္သင္ေပးတဲ႔ ဆရာႀကီးက ေငါက္တယ္ ။  “ ေသနတ္ဆိုတာ ေသတက္တဲ႔ နတ္ေစာင္႔တယ္ ။ ကိုယ္တြယ္တဲ႔ရည္ရြယ္ခ်က္ ၊ အသံုးခ်တဲ႔နည္းစနစ္မွန္ကန္ရင္ ကိုယ္႔အက်ိဳး ၊တိုင္းျပည္အက်ိဳးရွိသလို ၊ မွားယြင္းရင္လည္း အဲဒီ ေသနတ္ဟာ မိမိကိုယ္ေသေစသလို ၊ တိုင္းျပည္နဲ႔လူမ်ိဳးကိုအက်ိဳးယုတ္ေစ တက္တဲ႔ရန္သူပဲ ။ က်ည္မထြက္တဲ႔ အစုတ္ပဲျဖစ္ေစ ၊ အေကာင္းပဲျဖစ္ေစ မွားယြင္းတဲ႔အမူအက်င္႔ကို အစကိုမျပဳရဘူး   ”  ဆိုၿပီး ဆံုးမယ္တယ္  ။ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ထဲမွာ က်ိတ္ေတြးလိုက္မိတယ္ “ေသနတ္ေတြကိုင္တက္ဖို႔ အဲေလာက္ေတာင္ခက္တယ္ လား” ။
           အဲဒီေနာက္ ေသတက္နဲ႔ နတ္မ်ိဳး ေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္အကၽြမ္းဝင္ရင္းႏွီးခဲ႔တယ္ ။ စနိဳက္ပါ သင္ခန္းစာမွာ လက္ေျဖာင္႔တစ္ေယာက္ရဲ့ က်င္႔စဥ္ ေတြနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ထိေတြ႔ခြင္႔ရခဲ႔တယ္။ထိေအာင္ခ်ိန္၊မွန္ေအာင္ပစ္၊ပစ္လွ်င္ထိရမည္၊ထိေအာင္လည္းေလ႔က်င္႔ရမည္..
ဆိုတဲ႔ ေဆာင္ပုဒ္ေလးအတိုင္း ေသနတ္ဒင္ကို ပခံုးအေပ်ာ႔မွာေထာက္ ၊ ပစ္မွတ္ကို ခ်ိန္သီးနဲ႔ထိေအာင္ခ်ိန္ ၊ အသက္ရွဳျခင္းနရီသံ မွန္မွန္ လက္ညွိဳးကိုေကြး ရိုးရိုးေလးလိုပါပဲ ။ လက္ေျဖာင္႔သမားတစ္ေယာက္ဟာ စိတ္ၿငိမ္ဖို႔ ၊ မ်က္စိရွင္ဖို႔ ၊ လက္ညွိဳးေကြးနရီသံ မွန္ဖို႔ ဟာအေရးႀကီးဆံုးပါပဲ ။ အဲဒီထဲမွာ အခက္ခဲဆံုးအဆင္႔ကေတာ႔ လက္ညွိဳးေကြးျခင္းပါပဲ ။ လက္ညွိဳးေကြးတက္ဖို႔ ကို လမ္းေလွ်ာက္ရာ ၊ ထမင္းစားရာ အိပ္ေနခ်ိန္မွ အပ အၿမဲ တမ္းလက္ညွိဳးေကြးေကြးၿပီး က်င္႔ၾကရတယ္ ။

          လက္ညွိဳးေကြးျခင္းဆိုလို႔ ေျပာရဦးမယ္ စစ္သားရဲ့အသက္က လက္ညွိဳး လို႔ ကၽြန္ေတာ္ေျပာရင္ ယံုပါ႔မလား ။ လက္ညွိဳးျပတ္ တဲ႔ လူတစ္ေယာက္ဟာစစ္သားလုပ္လို႔ မရေတာ႔ပါဘူး ၊ ေသနတ္ပစ္လို႔ လည္းမရေတာ႔ပါဘူး ။ က်န္တဲ႔ လက္ေခ်ာင္းေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲေကာင္းေနေသးပါေစ အဲဒီလက္ေခ်ာင္းေတြ နဲ႔ ေသနတ္ေမာင္းကို ဆြဲတာနဲ႔ လက္ညွိဳးနဲ႔ေသနတ္ေမာင္းကိုဆြဲတာ လံုးဝမတူပါ ။ လူတိုင္းရဲ့ လက္ညွိဳး ဟာ သာမန္လက္ေခ်ာင္းေတြထဲေဇာင္းပိုမာတယ္ ။ လွ်က္တစ္ျပတ္ လက္ေခ်ာင္းေတြ ေကြးၾကည့္ ပါ လက္ညွိဳးတစ္ခုတည္းသာလွ်င္ စိတ္ နဲ႔ ထပ္တူေကြးနိုင္တယ္ ။ လက္ညွိဳးသာလွ်င္ ၾကားထဲမွာေနရာလစ္လပ္မရွိေအာင္ ၃ ဆစ္လံုးထိေနေအာင္ေကြးလို႔ရတယ္ ။ အဲဒီအရာေတြဟာ လက္ညွိဳးေကြးတက္ဖို႔ အေရးအပါဆံုးအခ်က္ေတြပါပဲ ။

         ေနာက္ လက္ညွိဳးေကြးနရီသံမွန္ဖို႔ ။ ညွပ္ရိုးေအာက္အေပ်ာ႔ကိုေထာက္ထားတဲ႔ ေသနတ္ ဟာ အသက္ရွဳတာနဲ႔ အမွ် ေသနတ္ေျပာင္း က အထက္ေအာက္လွဳပ္ေနတယ္ ။ ရင္ဘက္ထဲ အသက္အျပည့္ရွဳသြင္းခ်ိန္ လက္ညွိဳးေကြးရင္ ပစ္မွတ္ရဲ့အေပၚကိုေထာင္မယ္ ။ ရင္ဘက္ထဲေလတစ္စက္မွမရွိေအာင္ ထုတ္ၿပီးတဲ႔ခ်ိန္ ပစ္ရင္ ပစ္မွတ္ေအာက္ကို က်မယ္ ။ အထက္ေအာက္မလွဳပ္ေအာင္ဆိုၿပီး အသက္ေအာင္႔ၿပီးပစ္ရင္ ေအာက္ဆီဂ်င္ မျပည့္ဝတဲ႔အတြက္ လက္တုန္ၿပီး ေသနတ္ေျပာင္းဟာေဘးဘယ္ညာယမ္းခါေနမယ္ ။ အဲဒီေတာ႔ ပုံမွန္အသက္ေလးရွဳၿပီး အသက္ရွဳျခင္းရဲ့ အလယ္မွာ လက္ညွိဳးေကြးနရီသံမွန္ေနဖို႔လိုတယ္ ။  ယေန႔ခ်ိန္ထိ ပစ္ခ်က္တိုင္းထိပါတယ္ဆိုတဲ႔ ေသနတ္သမား တစ္ေယာက္မွ မရွိေသးပါဘူး ။ ဘာလို႔ လဲ အခ်ိန္တိုင္းမွန္ကန္ေအာင္ လက္ညွိဳးမေကြးတက္ လို႔ပါပဲ ။

           ပညာရပ္တစ္ခုဆိုတာ လံုးေစ႔ပတ္ေစ႔ သိဖို႔ထက္ တကယ္လုပ္ျပနိုင္ ဖို႔ ကပိုခက္တယ္ ။ တကယ္လုပ္နိုင္ဖို႔ ထက္ ရလဒ္ေကာင္းေတြထြက္ဖို႔ ကပိုခက္တယ္ ။ လုိခ်င္တဲ႔ရလဒ္ထြက္ဖို႔ ထက္ အဲဒီရလာဒ္က အက်ိဳးရွိဖို႔ က ပိုခက္တယ္ ။ အက်ိဳးတစ္ခုရလာဖို႔ထက္ အဲဒီပညာရဲ့ အက်ိုးေက်းဇူး ဟာအမ်ားအတြက္အသံုးဝင္ဖို႔ကပိုခက္တယ္ ။
လက္ညွိဳးေကြးျခင္း ပညာရပ္တက္သြား ၿပီပဲဆိုၾကပါဆို႔  ကာလံ ၊ ေဒသံ ၊ ရည္ရြယ္ခ်က္ ၊ က်င္႔ထုံးေတြ မွန္မွန္ နဲ႔ လက္ညွိဳးေကြးတက္ဖို႔လည္းလိုေသးတယ္ ။   စစ္ဆိုတာ တိုင္းျပည္တစ္ျပည္ရဲ့မူဝါဒကို တနည္းတဖံု ပံုေဖာ္ျခင္းလို႔ စစ္ပညာရွင္ ကေလာ႔ဝဇ္ ကဆိုခဲ႔တယ္  ။  စစ္သည္ေတာ္ က်င္႔ဝတ္ ရန္သူေပၚထားရွိရမဲ႔ သေဘာထားမွာလည္း “လြတ္လပ္ေရးႏွင့္အခ်ဳပ္အျခာအာဏာတည္တံ႔ခိုင္ၿမဲေရးအတြက္ ရန္သူကို မတိုက္လွ်င္ မျဖစ္သာ တိုက္ေနရ ေၾကာင္း နားလည္ပါေစ ။ ”  လို႔ ျပဆိုထားတယ္ ။  တိုင္းျပည္နဲ႔ လူမ်ိဳးေကာင္းက်ိဳးအတြက္ဆိုပါလွ်င္ အသက္ေတြေလာင္းေၾကးထပ္လို႔လည္း လက္ညွိဳးေကြးတက္ရမယ္ ၊ အဲလို မွမဟုတ္ ပဲ ကိုယ္က်ိဳး ၊ ပုဂၢလ အက်ိဳးေတြအတြက္ဆိုရင္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လက္ညွိဳးေတြ မေကြးတက္ေအာင္ ျဖတ္သင္႔ရင္ျဖတ္ပစ္ရမယ္ ။  ဒါေတြ ဟာ လက္ညွိဳးေကြး ျခင္းရဲ့ သိမ္ေမြ႕တဲ႔ အႏုပညာေတြပဲ ။

          ကိုေက်ာ္ဟိန္းရဲ့ “ဆယ္ႏွစ္ ဆယ္ႏွစ္ ” တကယ္ကို မျဖစ္နိုင္မွန္း ကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာ သိသြားခဲ႔ၿပီ ။ ခုေန ကိုေက်ာ္ဟိန္းေရွ့မွာ သရုပ္ေဆာင္ခြင္႔ ရရင္ သရုပ္ေဆာင္ျပခ်င္တယ္ ။ လက္ဆယ္ေခ်ာင္း ေတာ႔ မေထာင္ေတာ႔ပါဘူး ။ လက္ညွိဳးတစ္ေခ်ာင္း ကို ေထာင္ ၿပီး အသံဝါဝါ နဲ႔ အားပါပါ ေျပာလိုက္ခ်င္တယ္
“ ဒီလို လက္ညွိဳးေလးေကြးတက္ဖို႔  ....  တစ္သက္…တစ္သက္  ”…။


(ရုပ္ဆိုး)

ေဖ့စ္ဘုတ္မွကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။ 

စစ္သားဟုေခၚသည္

ကၽြန္ေတာ္
လြတ္လပ္မွဳကိုတပ္မက္စြာ ျမတ္နိဳးသည္
သို႔ေသာ္ ... ဝါသနာ ခံယူခ်က္အတြက္
ပံုစံခြက္ ႏွင္႔ က်င္လည္သည္ ...။

ကၽြန္ေတာ္
အမိန္႔ဆိုေသာအရာကိုခါးသီးစြာမုန္းပါသည္
သို႔ေသာ္ ...သစၥာေလးတန္ အဓိဌာန္ေၾကာင္႔
ေရႊ႕တဲ႔အကြက္တိုင္းမွာ တာဝန္ေက်မည္ ...။

ကၽြန္ေတာ္
ႏွလံုးသားေစစားရာ ဦးေႏွာက္ႏွင္႔ ရွာလိုသည္
သို႔ေသာ္ .... ပုခံုးမွာဖက္ဖူးတဲ႔ လက္ေတြအတြက္
ကၽြန္ေတာ္႔ ဘဝကို ပံုအပ္ထားသည္ ...။

ကၽြန္ေတာ္
လက္နက္ေတြမုန္းပါသည္
သို႔ေသာ္ ...တိုင္းျပည္ကန္သင္းခလုတ္ရွင္းဖို႔
ကိုယ္ ႏွင္႔မကြာ ဖက္အိပ္ေနပါသည္ ....။

ကၽြန္ေတာ္
ေသရမွာေၾကာက္ပါသည္
သို႔ေသာ္ ... တိုင္းျပည္အတြက္ ဆိုပါက
ေနာက္ထပ္အခါခါ ျပန္လည္ေမြးဖြားေနဦးမည္ျဖစ္သည္...။

ကၽြန္ေတာ္
သူတပါးအားသတ္ျဖတ္ရမွာစိုးရြံ႕ပါသည္
သို႔ေသာ္ ...နိုင္ငံႏွင္႔ လူမ်ိဳးးအတြက္ဆုိပါက
ပါဏာတိပါတ္ ကို တရစပ္လိုင္စင္ဆြဲလိုသည္...။

ဤတိဤသို႔
စိတ္ထားရွိျခင္း ၊ ခံယူျခင္းေၾကာင္႔
ကၽြန္ေတာ္႔ကိုကၽြန္ေတာ္စစ္သားဟုေခၚသည္ ....။

(ရုပ္ဆိုး)
https://www.facebook.com မွကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

ေသြးနဲ႕ေရးေသာ အေမ႔မ်က္ရည္ (သို႕) အာဇာနည္ေမေမ ( ၀တၳဳ တုိ ပထမ ဆုရ)

စစ္တကၠသိုလ္ စာေပဌာန(၂) ဘာသာစကားသင္တန္းအမွတ္စဥ္(_) ၏ မနက္ခင္းတခု ျဖစ္သည္...။ တန္းစီသစၥာဆိုအၿပီး ကန္တင္းဘက္ကိုဆင္းလာရင္း မနက္တိုင္းဖတ္ေနက် ျမန္မာ႔အလင္း သတင္းစာကို ဆြဲယူဖတ္လိုက္မိသည္.. ။ "ဟင္.." ။ အာေမဋိတ္သံတစ္ခု ထြက္သြားမိတဲ႔အထိ ကၽြန္ေတာ္အံ႕ၾသမွင္သက္သြား..။ အာေခါင္ေတြလဲေျခာက္လို႔ ရင္ဘတ္တခုလံုး နာက်င္သြားေစသည္႔ သတင္းတခုပါ ။ "မဟုတ္ပါေစနဲ႔လို႔" အၾကိမ္ၾကိမ္ဆုေတာင္းေနမိရင္း ဖုန္းဆိုင္ရွိရာဆီသို႔ ေျခေထာက္တုိ႔က အေျပးအလႊား ဦးတည္၍သြားေနခဲ႔သည္ကို ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုပင္ လွ်င္ သတိမထားမိခဲ႔ပါ ..။ ရင္တခုလံုးကို နာသြားေအာင္ အရာတခုခုျဖင္႔ ထုႏွက္ထားသကဲ႔သို႔ပင္.. ။ အသက္ရွဴေတြပင္ သိပ္မ၀ခ်င္ပါ။ ဖုန္းဆုိင္ေရာက္သည္ႏွင္႔ လင္းလင္းတို႔အိမ္ဖုန္းကို အငမ္းမရႏွိပ္လိုက္မိသည္။  ဖုန္းလာကိုင္သည္႔ ဗိုလ္ၾကီး လင္းလင္းစုိး၏ မိခင္ျဖစ္သူ (အန္တီ)၏ အသံမွာ ထင္မွတ္ထားသကဲ႔သို႔မဟုတ္ဘဲ တည္ျငိမ္ေအးစက္၍ ေနသည္.။ "အန္တီ.. သားပါ ေမာင္.... ပါအန္တီ.." လို႔ေျပာလိုက္ေတာ႔ အန္တီက "ေအးသားေလး ..ေျပာေလ" ဆိုျပီး ေျဖလိုက္သည္႔အသံမွာ တခုခုကိုေမးေတာ႔မည္ ဆုိသည္ကို ၾကိဳတင္သိေနေသာ အေငြ႔အသက္ေတြ ပါ၀င္ေနခဲ႔သည္။ "မဟုတ္ပါေစနဲ႔ မဟုတ္ပါေစနဲ႕" လို႔ အၾကိမ္ၾကိမ္ တီးတိုးဆုေတာင္းရင္း အရဲစြန္႔ေမးလိုက္သည္။ "သတင္းစာထဲမွာပါလာတဲ႔ ဗိုလ္ၾကီးလင္းလင္းစိုး ရုတ္တရက္ ကြယ္လြန္ျခင္းသတင္း က"  လို႔ ကၽြန္ေတာ္က ေမးလိုက္သည္႔ ေမးခြန္းေလး မဆံုးခင္မွာပင္ အန္တီကတန္း၍ ေျဖရွာပါသည္ "ဟုတ္တယ္သားေလး မင္းသူငယ္ခ်င္း လင္းလင္း တိုက္ပြဲက်သြားျပီသားရယ္ ဆြဲမိုင္းထိတယ္လို႔ ခမရ ၃၆၉ တပ္က အေၾကာင္းၾကားလာတယ္.. အေလာင္းေတာ႔ ျပန္မရပါဘူးသား အရိုးအိုးပဲ ရလိုက္ပါတယ္" လို႔ ေျပာအျပီး အန္တီ႔ရဲ႕စကားသံေတြက သိမ္၀င္သြားခဲ႔သည္။  အန္တီတေယာက္ တဦးတည္းေသာ သားအတြက္ မည္မွ်နာက်င္ေအာင္႔သက္ေနမည္္မွန္း ကၽြန္ေတာ္ နားလည္ခံစားေပး၍ရပါသည္။ ခင္ပြန္းသည္ ေယာက္်ားမရွိေတာ႔သည္႔ေနာက္ပိုင္း  သားတေယာက္တည္းႏွင္႔ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ဘ၀ကို အထီးက်န္စြာ အားတင္း ျဖတ္သန္းေက်ာ္လႊားခဲ႔ရသည္႔ အိမ္ေထာင္ရွင္မိန္းမတေယာက္၏ သတၱိကို ကၽြန္ေတာ္ မေလးစာဘဲ မေနနိုင္ပါ။ "ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္က ေမေမ႔သား၊ ေမေမ႔သားက ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ပါ" လို႔ ဖုန္းဆက္တုိင္း သူငယ္ခ်င္းလင္းလင္း ကို ဆံုးမတတ္သည္႔ အန္တီ႕ရဲ႕ေမတၱာစကားသံမ်ားသည္ သားအရင္းမဟုတ္သည္႔ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ရင္ထဲအထိ ေႏြးေထြးေစခဲ႔ဖူးသည္။ "သား" လို႔ ဖုန္းထဲကေခၚလိုက္ေသာ ေဒၚဘရဏီစိုး၏ တည္ျငိမ္ေအးခ်မ္းေနေသာ အသံသည္ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ မတည္ျငိမ္မႈေတြကို အတန္ငယ္ ထိန္းကြပ္ေပးခဲ႔သည္။ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ေတြးလက္စ အေတြးေတြ ရုတ္တရက္ရပ္သြားျပီး "ဟုတ္ကဲ႔ပါ အန္တီ" လို႕ ထူးလိုက္မိသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ေျဖစရာစကားထုိ႕ထက္ပိုမရွိသလို ေျပာစရာစကားေတြကလဲ ဆြံ႔အတိတ္ဆိတ္၍ ေနပါသည္..။ "သားသူငယ္ခ်င္း အစ္ကိုအတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနတာ အန္တီနားလည္ပါတယ္ ဒီအပတ္အိမ္မွာရက္လည္လုပ္မယ္ သားလာနိုင္မယ္ဆုိရင္ေတာ႔ အန္တီ သားကို စကားေတြ ေျပာခ်င္ေသးတယ္" လို႕ ရိႈက္သံအနည္းငယ္သာ စြတ္ဖက္ထားေသာ အသံတိုးေလးႏွင္႔ အန္တီကေျပာခဲ႔ေသာအခါ တိုင္းျပည္အာဇာနည္ သူငယ္ခ်င္းလင္းလင္း၏ က်ဆံုးမႈ ရက္လည္ကို ခ်ီးက်ဴးဂုဏ္ျပဳအေလးျပဳႏိုင္ဖုိ႔ ရံုးပိတ္ရက္တြင္ အေရာက္သြားနုိင္ရန္ ၾကိဳးစားခဲ႔ပါသည္။ အိမ္ကုိေရာက္ေသာအခါတြင္လည္း ထင္ရက္စရာမရွိႏိုင္ေအာင္ တည္ျငိမ္ေနသည္႔ သားကိုသိပ္ခ်စ္ေသာ၊ သားအတြက္ဆုိ အျမဲအဆင္သင္႕ရွိေသာ အန္တီ၏ သားတစ္ေယာက္လံုး ဆံုးရႈံးသြားမႈအေပၚ အဆမတန္ တည္ျငိမ္ေနမႈကို ေမးခြန္းထုတ္ဖုိ႔လဲ အၾကိမ္ၾကိမ္ စဥ္းစားေနမိပါေတာ႔သည္..။
လြန္ခဲ႔သည္႔ (၉) ႏွစ္ခန္႔ကာလတခု၌ အေရွ႕ေတာင္အာရွ၏ တခုတည္းေသာ စစ္ေက်ာင္းၾကီးလည္းျဖစ္ အမ်ားမွ (D.S.A) ဟုအလြယ္ေခၚေ၀ၚသမုတ္ၾကသည္႔ ( Defence Services Academy) (စစ္တကၠသိုလ္)၏ မနက္ခင္းတခုမွာျဖစ္ပါသည္။ " ဘယ္ညာ ဘယ္ညာ ဘယ္ညာ ဘယ္" " ေဆာင္ပုဒ္ဆို" က်ားထုိးသံေတြဆူညံစြာႏွင္႔  ပန္းေလွကားျမိဳ႕ေတာ္ ျပင္ဦးလြင္၏ အေအးဒဏ္မ်ားအား အန္တုလို႔ မနက္ခင္းအလွကို ေခၽြးမ်ားစြာျဖင္႔ အလွဆင္ေနေသာ "ေနာင္တေခတ္၏ေအာင္စစ္သည္" ဗိုလ္ေလာင္းမ်ား၏ မနက္ကိုယ္လက္ၾကံ႕ခိုင္ေရး သင္ခန္းစာ စတင္အသက္၀င္ေနခဲ႔ျပီ ျဖစ္သည္။ ထိုကာလမ်ားသည္ အမွတ္စဥ္တခုတည္းတြင္ PTအတူတူေျပး၊ စီနီယာ၏အျပစ္ေပးမႈကို အတူတူပခံုးဖက္ခုန္၊ ပခံုးဖက္ဂၽြမ္းထုိးရင္း ဘ၀တူျဖတ္သန္းခဲ႔ၾကသည္႔ အခ်ိန္မ်ားပင္ ျဖစ္သည္ ။ ဆယ္ေက်ာ္သက္ဘ၀မ်ား ျဖစ္ေသာေၾကာင္႔ ပင္ပန္းမႈ ဒဏ္ခံနိုင္သူ၊ ခံယူခ်က္ျပင္းထန္သူမ်ားမွ အရာရွိဆိုသည္႔ ပန္းတိုင္ကိုအေရာက္လွမ္းဆြတ္ခူး နုိင္မွာျဖစ္ျပီး စိတ္ဓါတ္ေပ်ာ႔ညံ႕သူ၊ က်န္းမာေရးခ်ိဳ႕ယြင္းသူမ်ားမွာမူ ပန္းတိုင္မေရာက္ခင္ပင္ ေနာက္လွည္႔အိမ္ျပန္ ၾကရမည္သာ ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကလဲ ကာယအရာမွာ ထိပ္တန္းေျပးသူ တစ္ေယာက္ မဟုတ္ေလေတာ႔ ဗိုလ္ေလာင္းဘ၀ လက္ရံုးရည္ေလ႔က်င္႔မႈမ်ား၏ ျပင္းထန္မႈကို ခိုင္မာသည္႕ စိတ္ဓါတ္အားႏွင္႔ ႏွလံုးရည္အား တို႔ျဖင္႔ ခက္ခဲစြာ ျဖတ္သန္းခဲ႔ရဖူးပါသည္။ ထိုသို႔ ျဖတ္သန္းစဥ္ အားေပးလက္တြဲ ေခၚယူခဲ႔သည္႔ လင္းလင္းဆုိသည္႔ သူငယ္ခ်င္းအစ္ကို တေယာက္၏ အခန္းက႑သည္ ကၽြန္ေတာ႔္ဘ၀ အရာရွိတေယာက္အျဖစ္ ျဖစ္တည္ေရးတြင္ အေရးပါခဲ႔ေသာ တကယ္႔အစိတ္အပိုင္းတစ္ခုပင္ ျဖစ္သည္။ သူငယ္ခ်င္းလဲျဖစ္ အစ္ကိုတေယာက္လိုလဲ တကယ္ခ်စ္ရသည္႕ လင္းလင္းသည္ ကၽြန္ေတာ္႔ထက္အသက္အနည္းငယ္ပင္ ပိုၾကီးေသးသည္။ PTေျပးခ်ိန္ သူမ်ားထက္ေနာက္မက်ေစရန္ ေျခေထာက္ႏွင္႔မေျပးဘဲ စိတ္ဓါတ္ႏွင္္႔ေျပးသင္႔ပံု၊ အျပစ္ေပးခံရခ်ိန္ စိတ္အားငယ္လာလွ်င္ အရံႈးမေပးတတ္ေသာ သတၱိႏွင္႔ခံယူသင္႔ပံု၊ တေယာက္စာေနထိုင္ခ်ိန္ ခုတင္ႏွင္႔ကစ္အခင္းအက်င္းမ်ားကို စည္းကမ္းစိတ္ဓါတ္ႏွင္႔ ထားရွိသင္႔ပံု မ်ားအား လက္တြဲေခၚယူသင္ၾကားေပးတတ္ေသးသည္။ အမွတ္စဥ္တခုတည္း ျဖစ္ေသာ္လည္း သူ၏တည္ျငိမ္ရင္႔က်က္မႈႏွင္႔ ဘ၀အခင္းအက်င္းသည္ စိတ္၀င္စားစရာ အင္မတန္ေကာင္းလွပါသည္။ ထုိအရာမ်ားကုိ ဆယ္ေက်ာ္သက္ဘ၀၌ပင္ ပိုင္ဆုိင္ထားသည္႔ လင္းလင္းဆုိသည္႔ ဗိုလ္ေလာင္းတေယာက္အား ပံ႔ပိုးေပးသည္႔အရာကို ကၽြန္ေတာ္အေလးအနက္ထား စိတ္၀င္စားလို႔ ေနမိသည္မွာ အထူးအဆန္းေတာ႔မဟုတ္ပါေခ်။ တကယ္ေတာ႔ ဖတဆိုးသားတေယာက္ျဖစ္သည္႕ လင္းလင္း၏ခံယူခ်က္၊ လင္းလင္း၏စိတ္ဓါတ္ႏွင္႔ လင္းလင္း၏ စည္းကမ္းတုိ႔သည္ ေဒၚဘရဏီလင္းဆုိသည္႔ လင္းလင္း၏မိခင္ အန္တီ၏ ခံယူခ်က္၊ စိတ္ဓါတ္ႏွင္႔ စည္းကမ္းမ်ား ျဖစ္သည္ကို ေနာက္မ်ားမွ သိခဲ႔ရတာျဖစ္ပါသည္..။ "သားကို ေမေမသိပ္ယံုတယ္၊ ေမေမ႔ကိုသားသိပ္ခ်စ္မွန္း ေမေမသိလုိ႔ သားျဖစ္ခ်င္တာဆုိ ေမေမက တားျမစ္ထားတာမ်ိဳး ဘယ္ေတာ႔မွမလုပ္ခဲ႔ဘူး ဘယ္ေတာ႔မွလဲ လုပ္မွာမဟုတ္ဘူး ေမေမက သားရဲ႕ မိခင္တစ္ေယာက္လဲ ျဖစ္သလို သားရင္ထဲက တီးတိုးခံစားခ်က္အပါအ၀င္ ခံစားခ်က္မ်ိဳးစံုကို ဖြင္႔ဟတိုင္ပင္လို႔ရေအာင္ နားလည္ေပးနိုင္တဲ႔ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းတေယာက္လဲ ျဖစ္တယ္ဆုိတာ သားမေမ႔နဲ႔ေနာ္" ဟု လင္းလင္းတေယာက္ အန္တီ႔ထံ ဖုန္းဆက္ခ်ိန္တုိင္း အားေပးစကားမ်ားကို အန္တီကထုိကဲ႔သို႔ ေျပာတတ္ပါေသးသည္။ လင္းလင္း၌ အားလံုးထက္သာသည္႔ တခ်က္မွာ ဘယ္အရာကိုပဲလုပ္လုပ္ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ယံုၾကည္ခ်က္ျပင္းျပင္းထန္ထန္ႏွင္႔ ကိုယ္က်ိဳးစြန္႔ လုပ္ကိုင္တတ္ေသာ ၀ံသာနုစိတ္ဓါတ္ေလးျဖစ္သည္ ။ ဒီလိုေတြျဖစ္လာေစရန္ သူ႔အေမမွ ဘယ္လုိဘယ္ပံု သင္ၾကားေပးခဲ႔ ဆံုးမေပးခဲ႔သည္မ်ားကို ကၽြန္ေတာ္႔အား အၿမဲေျပာျပေပးျခင္းျဖင္႔ ကၽြန္ေတာ္၏ စိတ္ဓါတ္မ်ား သူ႔ကဲ႔သို႔ ရဲရင္႔မာေက်ာ၊ ျပတ္သားတိက်၊ ေဇာက္ခ်ဇြဲရွိ  ျဖစ္လာေစရန္ လမ္းျပေပးခဲ႕သည္ဟုဆုိလွ်င္ မမွားနိုင္ပါေခ်။ သားကိုေမတၱာႏွင္႔အုပ္ခ်ဳပ္တတ္ျပီး တေယာက္တည္းရွိေသာ သားတေယာက္ကို အရာရွိေကာင္းတေယာက္ အသက္စြန္႔အာဇာနည္ေကာင္း တေယာက္ ျဖစ္လာေစရန္ မြမ္းမံျပဳစုေပးခဲ႔သည္႔ အန္တီေဒၚဘရဏီလင္းကဲ႔သို႔ေသာ မိခင္တေယာက္ကို ကိုယ္႔မိခင္အရင္း တစ္ေယာက္ မဟုတ္သည္႔တိုင္  ဒုတိယေမေမဟု အမည္တပ္ေခၚေ၀ၚခ်င္မိခဲ႔သည္။
၂၀၀_ ခုႏွစ္ ဗိုလ္ေလာင္းေက်ာင္းဆင္းပြဲျပီးခ်ိန္ တာ၀န္က်ရာတပ္အသီးသီးသို႔ ေျပာင္းေရႊ႕သြားခဲ႔ခ်ိန္မွ စကာ အဆက္အသြယ္ ျပတ္သြားခဲ႔သည္႕ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းညီအစ္ကို(၂) ေယာက္သည္ သတင္းစာထဲတြင္ လင္းလင္း၏ တိုက္ပြဲက်ဆံုးသတင္း ပါလာမွ ျပန္ေတြ႕ရမည္႕အျဖစ္မွာ အင္မတန္နာက်င္ေအာင္႔သက္စရာ ေကာင္းလွသည္။ တိုင္းျပည္အတြက္လည္း အာဇာနည္တေယာက္ နစ္နာဆံုးရံႈး ရသက႔ဲသို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႕သူငယ္ခ်င္း ေတြအတြက္မွာမူ လက္တဖက္(သို႔) အားတခုျဖတ္ေတာက္ခံလိုက္ရသည္ႏွင္႔ ဆင္တူလွပါသည္ ။ ဒါဆိုအန္တီ႔အတြက္ဆုိလွ်င္ ေရာ ။ အန္တီတေယာက္ ဒီအခ်ိန္ဆုိလွ်င္ အားအင္ေတြခ်ိနဲ႔လို႔ ေရႊေတာင္ႀကီးျပိဳလဲသလို ခ်ဳန္းခ်ဳန္းက် ငိုေၾကြး က်ဆံုးေနေလာက္ျပီ ထင္ပါ၏။ သားတေယာက္တည္းႏွင္႔ ဘ၀တခုလံုး ကို အေမတခု သားတခု ရွင္သန္ခဲ႔ရရွာေသာ ထိုမိခင္သည္ အရူးတပိုင္း ျဖစ္ေအာင္ ပူေလာင္ေနေလာက္ေတာ႔မည္ ။ တည္ျငိမ္မႈေတြေလ်ာ႔လို႔  အန္တီတေယာက္ ခံနိုင္ရည္ရွိပမလားရယ္လို႔ ေတြးထားေသာ ကၽြန္ေနာ္၏အေတြးမ်ားစြာ ကို အန္တီက တကယ္႔ခံယူခ်က္ေကာင္းေသာ  တည္ျငိမ္မႈ စစ္စစ္မ်ားျဖင္႔ အႏွစ္သာရရွိရွိ သက္ေသျပခဲ႔ပါသည္ ။ အန္တီ႔အိမ္ကိုေရာက္သြားေသာအခါ အန္တီက ကၽြန္ေတာ္႔အား လိႈက္လွဲစြာႏႈတ္ဆက္ရင္း၊ ကၽြန္ေတာ္႔လက္ေမာင္းကို တင္းတင္း ဆုတ္ကိုင္ထားရင္း ဧည္႔ခန္းထဲသို႔ ေခၚေဆာင္သြားခဲ႔သည္ ။ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ျမင္ျမင္ခ်င္း အန္တီ႔ မ်က္ႏွာအမူအရာ အနည္းငယ္ ေမွးမွိန္ေျပာင္းလဲ သြားသည္မွ လြဲလွ်င္ မ်က္ရည္မ်ား စီးက်လာျခင္းမ်ိဳးႏွင္႔ အားငယ္မႈ တစံုတရာျဖစ္ျခင္းမ်ိဳးကို အန္တီမွ  မျပသခဲ႔ပါ ။ လင္းလင္း၏ ယူနီေဖာင္းအျပည္႔ျဖင္႔ ရိုက္ထားသည္႔ ဓါတ္ပံုေရွ႕တြင္ အေမႊးတိုင္တခ်ိဳ႕က ေနရာယူထားသည္ ။ လင္းလင္းဓါတ္ပံုကို တခ်က္လွည္႕ၾကည္႕ရင္း အန္တီမွ ျပံဳးလိုက္ေသးသည္။ ျပီးမွ သားအမိအရင္းေတြလို တေယာက္လက္တေယာက္ကိုင္ ေႏြးေထြးမႈ အျပန္အလွန္ေပးၾကရင္း ႏွင္႔ပင္ ကၽြန္ေတာ္က စကားစလိုက္မိသည္။ "သားခုခ်ိန္မွာ ယူက်ံဳးမရအျဖစ္ရဆံုးက လင္းလင္းကို ေနာက္ဆံုးခ်ိန္ေလးေတာင္ မျမင္လိုက္ရတာပဲ အန္တီရယ္။ သားတို႔သူငယ္ခ်င္းေတြ ေသကြဲကြဲတာေတာင္ မျမင္လိုက္ရပါလားဗ်ာ။ ျပီးေတာ႔ တည္ျငိမ္ေအးခ်မ္းေနတဲ႔ အန္တီ႔ကို သားနားမလည္နိုင္ေသးဘူး ." လို႕ေျပာရင္းစီးက်လာတဲ႔ မ်က္ရည္ေတြကို အန္တီမွ ျပံဳးျပသုတ္ေပးရင္း ေျပာျပခဲ႕သည္႔စကားမ်ားသည္ ခုခ်ိန္ထိရင္ထဲမွာ စြဲက်န္ေနခဲ႔ေတာ႔တာျဖစ္သည္ ။ "သားရဲ႕ ၂၁ ႏွစ္ဆိုတဲ႔ အရြယ္ကာလက ေလာကၾကီးနဲ႔ ယွဥ္ရင္ငယ္ပါေသးတယ္ အန္တီတို႔က ဘ၀အေတြ႕အၾကံဳေတြ မ်ားပါျပီ မင္းအစ္ကို လင္းလင္းကို စစ္တကၠသိုလ္ စတက္ျပီဆုိကတည္းက အန္တီကတုိင္းျပည္ကို လွဴလိုက္တာပါ ကိုယ္႔အေသြးအသားျဖစ္တဲ႔ သားတေယာက္ကို လွဴဒါန္းလိုက္ရတာ သိပ္ျမင္႔ျမတ္တဲ႔ မိန္းမေတြကမွ လုပ္နိုင္တယ္လို႔ အန္တီကခံယူထားတယ္ သားေလးကလဲ သာမန္လူေတြ မလုပ္နိုင္တဲ႔ တိုင္းျပည္၀န္ထမ္းထဲကမွ စစ္ဗိုလ္ဆုိတဲ႔ လမ္းကိုေရြးခဲ႔တာမို႔ သူ႔စိတ္ဓါတ္အတြက္လဲ အန္တီက ေက်နပ္ပါတယ္သားရယ္ ခုခ်ိန္မွာ ယူက်ံဳးမရေၾကကြဲရတာကို အန္တီမျငင္းေပမယ္႔ ေက်နပ္စြာ ၀မ္းနည္းပါတယ္ သားတေယာက္ကို လွဴဒါန္းလိုက္တယ္ဆုိတာ ေပးဆပ္လိုက္တာပါ ေပးဆပ္လိုက္တာက ျမင္႔ျမတ္ျခင္းပါ ျမင္႔ျမတ္ျခင္း အတြက္ ေက်နပ္ျခင္းပဲ ရွိရမယ္ ၀မ္းနည္းျခင္း မျဖစ္ရဘူး ျဖစ္စရာလဲ မလိုဘူး သူကလဲအေကာင္းဆံုး လုပ္ခဲ႔သလို အန္တီကလဲ အေကာင္းဆံုး ျပင္ဆင္ေနခဲ႔တာပါ သားလင္းလင္းရဲ႕ ရုပ္ခႏၶာကဒီေလာကမွာမရွိေတာ႔တာပါ အန္တီ႔ရင္ထဲမွာ မရွိေတာ႔တာ မဟုတ္ဘူး တုိင္းျပည္တျပည္လံုးအတြက္ သားေလးက တကယ္အသက္ေပးခဲ႔ရွာတာ သားေလးေပးခဲ႔တဲ႔ အသက္တေခ်ာင္းအတြက္ အသက္ေတြအမ်ားၾကီး ဆက္လက္ရွင္သန္ေနၾကတယ္ ျမန္မာျပည္မွာရွိတဲ႔ ျပည္သူထုၾကီး တရပ္လံုးရဲ႕ အသက္ေတြက အန္တီ႔သားေလးရဲ႕ အသက္ေလးေတြပဲလို႔ ေတြးရင္း စိတ္အားျဖည္႕ရင္း အန္တီေက်နပ္ေနတာပါ အန္တီ႔ရဲ႕အေသြးအသားျဖစ္တဲ႔ သားတစ္ေယာက္ရဲ႕ အာဇာနည္လုပ္ရပ္အတြက္ အာဇာနည္အေမျဖစ္ရျခင္းအေပၚ အန္တီက သိပ္ေက်နပ္တာပါ သား" လို႔ေျပာရင္း တည္ျငိမ္စြာ စီးက်ေနသည္႔  အန္တီ၏ ႏွလံုးသား မ်က္ရည္မ်ားအား  ကၽြန္ေတာ္သုတ္ေပးရန္ ထုိအခ်ိန္ေတြက အားမရွိခဲ႔ပါ။ အိမ္အျပန္လမ္းတေလွ်ာက္ႏွင္႔ ဘ၀လမ္းေၾကာင္းတေလွ်ာက္ အန္တီ၏ ခံယူခ်က္စကားသံမ်ားသည္ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္ ဆံုးရံႈးရမႈအေပၚ အၿမဲအားေပးေနခဲ႔သလိုပင္ ခံနုိင္ရည္ရွိေစခဲ႔ပါေတာ႔သည္ ..။
ထုိလြန္ခဲ႔ေသာ ၆ ႏွစ္ခန္႔ေလာက္က အန္တီေဒၚဘရဏီစုိး၏ ခံယူခ်က္စကားလံုးမ်ားသည္ ယခုခ်ိန္ထိ ကၽြန္ေတာ္႔ႏွလံုးသားထဲ စြဲလို႔ေနေသးသည္ ။ စစ္သက္ၾကာလာသည္ႏွင္႔အမွ် အသက္ေပးကာကြယ္ခဲ႔ၾကသည႔္ အာဇာနည္သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း မ်ားျပား၍ လာေနခဲ႔ၾကသည္ ..။ အန္တီကဲ႔သို႕ အာဇာနည္မိခင္မ်ား ျမန္မာျပည္တြင္ ဘယ္ေလာက္ မ်ားလိုက္ၾကမလည္း က်ခဲ႔ၾကေသာ မ်က္ရည္မ်ား  ဘယ္ေလာက္မ်ားလိုက္ၾကမလည္း  ႏွလံုးသားေတြလည္း ဘယ္ေလာက္မ်ား လုိက္ၾကမလည္း  ဆုိသည္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔  ေရတြက္လို႔ပင္ ရနိုင္ပါမည္ေလာ။  "မင္းမရွိေတာ႔ေပမယ္႔ မင္းရဲ႕ အာဇာနည္စိတ္ဓါတ္ေတြ အာဇာနည္အေငြ႔အသက္ေတြ က်န္ေနေသးတယ္ သူငယ္ခ်င္း ျပည္သူထုရဲ႕ အသက္ေတြက မင္းေပးဆပ္ျခင္းကေန ရခဲ႔တဲ႔ ရလဒ္ေတြပါ မင္းရဲ႕ေသဆံုးျခင္းက ေပ်ာက္ကြယ္သြားျခင္းမဟုတ္ဘူး တည္ရွိေနျခင္းပါ ျမင္႔ျမတ္ျခင္းပါ မင္းမွာ မင္းအတြက္ ဂုဏ္ယူရင္း ဆက္လက္ရွင္သန္ေနတဲ႔ အာဇာနည္ေမေမတေယာက္ရွိတယ္ အဲဒီအာဇာနည္ေမေမမွာလဲ မင္းလိုေပးဆပ္ရဲလြန္းတဲ႔ ၀ံသာနုသားတေယာက္ရွိတယ္ မင္းတုိ႔သားအမိႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အာဇာနည္စိတ္ဓါတ္ကို ေလးစားစြာ အေလးျပဳလိုက္ပါတယ္" လို႔ လင္းလင္းနဲ႔ အာဇာနည္ေမေမ အန္တီေဒၚဘရဏီစိုးကို ကၽြန္ေတာ္ ေျပာျပခ်င္မိသည္ ..။ ထုိကဲ႔သို႔ တုိင္းျပည္အတြက္ စေတး သြားသည္႔ တပ္မေတာ္သား အားလံုးတုိ႔ႏွင္႔ ထုိသူတို႔၏ မိခင္မ်ားမွ  တိုင္းျပည္အေပၚေပးဆပ္မႈကို မည္သူကမွ သတိထားမၾကည္႔လွ်င္ သိနိုင္မည္မထင္ ။ ဒီမ်က္ရည္ေတြ မည္သူမွ သုတ္ေပးနိုင္မည္ မထင္။ ဒီခံစားခ်က္ မည္သူမွနားလည္ေပးႏိုင္မည္ မထင္။ ဒီသားေတြအတြက္ ဒီေမေမတို႕၏ ရင္တြင္း နာက်င္မႈမ်ားစြာကို ႏွိမ္သိမ္႔ေပးနိုင္မည္ မထင္။ မ်က္ရည္ေတြ ႏွလံုးသားေတြ ခံယူခ်က္စိတ္ဓါတ္ေတြ ရင္းႏွီးျပီးေသာ္လည္း  ဘယ္အရာတစိုးတစဥ္းေသာ္မွ် ျပန္လည္ရယူျခင္း အလ်ဥ္းမရွိတဲ႔ တိုင္းျပည္၏ အာဇာနည္ေမေမမ်ားစြာအတြက္  "အာဇာနည္မိခင္"  ဆုိသည္႔ဆုတခုကို ေပးလို႕ရမည္ဆုိလွ်င္ ေပးေစခ်င္မိေၾကာင္း မခ်င္႔မရဲေျပာမိရင္း လြန္ခဲ႔ေသာ ႏွစ္အတန္ၾကာက ျမန္မာ႔ တပ္မေတာ္အရာရွိ တစ္ဦး၏  အာဇာနည္မိခင္ေမေမ တေယာက္အေၾကာင္း တကယ္႔ျဖစ္ရပ္မွန္ကို လူအမ်ားအား သိေစခ်င္ေသာ ေစတနာ ကို ေရွ႕ထား ေရးသား မိရပါေတာ႔သည္ ..............။

                                                                                                   ေကာင္းကင္
ဒီ၀တၳဳတိုကို တိုတုိေလးေရးထားရေပမယ္႔ တကယ္တမ္းေရးမယ္ဆုိ အနည္းငယ္ ပိုရွည္မွာျဖစ္ပါတယ္ .. ဒီမွာေရးထားတဲ႕ စကားလံုး တလံုခ်င္း စာလံုးတလံုးခ်င္းဟာ သားကို ခ်စ္တဲ႕အေမတေယာက္ရဲ႕ ဘ၀ရပ္တည္မႈ ၊ စစ္သားတေယာက္ ရဲ႕ ဘ၀တာတုိတုိမွာ အေမဟာ ရင္နာက်န္ရစ္ရတဲ႔ ခံစားခ်က္တင္ျပမႈ  အခ်ိဳ႕အပါအ၀င္ က်ဆံုးသြားတဲ႔ နုိင္ငံ႔စစ္သည္တေယာက္ကို သားအျဖစ္ေတာ္ထားရတဲ႕  ကလကာေနာက္ကြယ္က  အေမတေယာက္ရဲ႕ ႏွလံုးသားဒဏ္ရာ ေတြအတြက္ စိတ္အားျဖည္႔ေရးသားထားရျခင္းျဖစ္ပါတယ္ .. စစ္သားေမေမမ်ား စိတ္ခ်မ္းသားကိုယ္က်န္းမာၾကပါေစ ... ။ မိခင္တုိင္းရဲ႕ ေမတၱာစိတ္ႏွင္႔ ႏွလံုးသားနို႕ရည္ တစက္ကို ဒီစုတ္တံတခ်က္ျဖင္႔ ေက်းဇူးဆပ္လိုက္ရပါသည္ ..။



 

အကိုတစ္ေယာက္ေပ့စ္မွကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။ 

စစ္သားတစ္ေယာက္ရဲ့ လြမ္းရိပ္ေ၀ေသာ တာသၾကၤန္နဲ႕ ပိေတာက္တခက္

ပိေတာက္ပန္းေတြေတာင္ ပြင့္ေနၿပီ။ရနံသင္းပ်ံ႕လွပါဘိ.. ပန္းပိေတာက္တုိ႔ရယ္….မနက္ၿဖန္ဆုိရင္သၾကၤန္အၾကဳိေန႔ေရာက္ၿပီေပါ့။ သၾကၤန္မုိးေၿပးေလးကလဲ တေၿဖာက္ေၿဖာက္နဲ႕ အလြမ္းေတြကို ျမင့္တင္ေပးေနသေယာင္။ခပ္မႈိင္းမႈိင္းေလးရြာေနသည့္ မိုးကို ေမာ့ၾကည့္ရင္း က်ေနာ့္ရင္မွာ တီးတိုးစကားဆိုလိုက္မိသည္။ မေၾကြလုိက္ပါနဲ႔ ဦး  ပန္းပိေတာက္တုိ႔ရယ္။ က်ေနာ္ ခပ္ၾကာၾကာေလး  ထုိင္လြမ္းပါရေစဦ။ေဟာ …က်ေနာ္ေျပာလိုက္သည့္ စကားကုိ မိုးေျပးေလးၾကားသြားျပီး က်ေနာ့္ကို သနားလုိ႔ထင္ပါရဲ့ မုိးေၿပးေလးေတာင္ စဲသြားေလျပီ။ ေလေၿပေလးေတြလည္း ခပ္ သုန္သုန္ေလး တုိက္ခတ္လုိ႕။ ေလေၿပ အေဝွ႕မွာ ပိေတာက္ပြင့္ေတြ ယိမ္းထိုးလႈပ္ရွားေနပံုက  လြမ္းဆြတ္ေနတဲ့ က်ေနာ္အတြက္  အလြမ္းေတြ ပိုလာေအာင္ သယ္ေဆာင္လာခဲ့တာလားကြယ္။
ဥၾသ..ဥၾသ…ဥၾသ …..။
က်ေနာ္ရဲ့အေဖာ္ေလးလာေနၿပီ ။ သူလဲ က်ေနာ့္လုိပဲ အထီးက်န္ေနတယ္ ။ ပိေတာက္ပြင့္ခ်ိန္မွာ  အလြမ္းေတးေလး တြန္ၾကဴးေနတယ္ထင္ပါရဲ့။ ငါလည္းမင္းနဲအတူ အလြမ္းေလးေတြ ညည္းတြားပါရေစ။
မမေရ..မမ…..မမ…..။
ပိေတာက္ေတြ ပြင့္ဖူးလုိ႔ အတာတန္ခူးေတာင္ေရာက္ေနၿပီ မမေရ ။ ဒီၤအခ်ိန္ဆုိ ဥၾသငွက္ေလးက အခ်ိန္မွန္ ေရာက္လာတတ္တယ္။ သူလည္း  သူ႕အေဖာ္မြန္ေလးကုိ က်ေနာ္နဲ႔အတူ အၿပဳိင္ေခၚေနတယ္ေလ……မနက္ၿဖန္ ဆုိ သၾကၤန္အၾကဳိေန႔ ေရာက္ၿပီမမရယ္။ က်ေနာ္ မမအတြက္  ပိေတာက္တခက္နဲ႔အတူ သၾကၤန္ေရဖလားၾကီးထဲမွာ အခ်စ္ေမတၱာ ေရစင္ေတြ ထည့္ၿပီး  ေစာင့္ေနပါ့မယ္။ သၾကၤန္ေရာက္တိုင္း လြမ္းတတ္တဲ့ က်ေနာ့္ရင္မွာ လြမ္းဆြတ္တမ္းတၿခင္းေတြနဲ႔အတူ ဒီသၾကၤန္ကုိေစာင့္ၾကဳိေနတယ္ေလ။

……………………………………………………………………………………………………………………………….
ဟုတ္တယ္ သူမက  က်ေနာ္ ဘ၀ရဲ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္း ၊  ငယ္ေဖာ္ တနည္းအားၿဖင့္  ငယ္ခ်စ္ဥိီးပါ။က်ေနာ့္ထက္ အသက္ (၂)ႏွစ္ေလာက္ၾကီးတဲ့ သူမကုိ  က်ေနာ္က မမလုိ႔ေခၚခဲ့တယ္ေလ။ အဲဒီ မမ က ငယ္ငယ္ေလးကတည္း က က်ေနာ္ ရူးသြပ္ခဲ့ရသူ က်ေနာ့္ဘ၀ရဲ႕ တစ္ဦးတည္းေသာ မိန္းကေလး သူငယ္ခ်င္း ၊က်ေနာ္ ရဲ႕ ညစဥ္ အိမ္မက္ေတြတုိင္းမွာ  တကုိယ္ ေတာ္ သရုပ္ေဆာင္ခဲ့သူပါ…..။ ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀ကတည္း အိမ္နီးနားခ်င္း ၿဖစ္ခဲ့တဲ့ သူမကုိ အိုးခ်င္းထားလုိ႔ အုိးခ်င္းထိ တယ္လုိ႔ ေၿပာရမလား  ၾကဳိးခ်င္းထားလုိ႔ ၾကဳိးခ်င္းၿငိတယ္လုိ႔ ဆုိရ မလား သူငယ္ခ်င္းလုိ ေမာင္ႏွမလုိ ဆုိတဲ့ အၿဖဴေရာင္သံေယာဇဥ္ေတြထက္မွာ  တိတ္တိတ္ေလး အေရာင္ေတြ စြန္းထင္ခဲ့မိတယ္…..။
    က်ေနာ္ထက္ အတန္းၾကီးတဲ့မမက   ဆယ္တန္းေရာက္ေနခ်ိန္ ၊  စာေတြ ရုန္းကန္ၾကိဳးစားေနတဲ့အခ်ိန္မွာ  က်ေနာ္က မမအလွကုိခံစားရင္း  ကဗ်ာေတြေရးတတ္ေနၿပီ ။ စာေတာ္တဲ့မမက  ဆယ္တန္းကုိ ဂုဏ္ထူးေတြ တသီၾကီး နဲ႔ ေအာင္ခဲ့လုိ႔ သူ၀ါသနာပါတဲ့ေဆးတကၠသိုလ္မွာ ပညာသင္ခြင့္ ရခဲ့တယ္ေလ။ က်ေနာ့္ကုိလည္း သူ႕လုိ ေဆးလုိင္းမွီ ေအာင္ စာၾကဳိးစားဖုိ႔ တေန႔စာ တေန႔လုပ္ဖုိ႔..အေပ်ာ္ပါး မမက္ဖုိ႔ အၿမဲ ေၿပာတယ္ ။ တခါတေလ မမ က က်ေနာ့္ကုိ ဆရာမၾကီး အရမ္းလုပ္သလုိေတာင္ ထင္မိတယ္။ က်ေနာ္ ဟုိေနရာသြား သြားၿပန္ၿပီ…ဒီဟာလုပ္ လုပ္ၿပန္ၿပီ နဲ႔  ခဏခဏ ဆူတယ္ေလ…က်ေနာ္လည္း  သူခ်ဴပ္ခ်ယ္ပါမ်ားလာေတာ့  မေက်နပ္ တဲ့ အမူအရာလုပ္ၿပရင္း
  “ဘာလဲ….ကုိၿဖဳိးက မမကုိ မေက်နပ္တာလား မမအခုလုိေၿပာေနတာမၾကဳိက္တာလား ။ ေကာင္းၿပီေလ  ဒါဆုိရင္ မမ ဆူလဲမဆူ ေတာ့ဘူး ခ်ဳပ္လဲ မခ်ဳပ္ၿခယ္ဘူး  ကုိၿဖဳိးဆီကုိလည္း မလာေတာ့ဘူး..”
ဆုိၿပီး   စိတ္ေကာက္တဲ့ ပုံစံၿပန္လုပ္ၿပတတ္တယ္။ သူ႔ကုိ ခုိးၿပီး  ခ်စ္ေနတဲ့က်ေနာ္က မမ က်ေနာ့္ဆီ မလာမွာေၾကာက္ေတာ့  သူ႔စကားကုိပဲ နားေထာင္ရေတာ့ တာေပါ့  ……။
     မမရဲ့ သြန္သင္မႈေတြေၾကာင့္လား  ၊ က်ေနာ္ရဲ့ ၾကဳိးစားမႈေတြေၾကာင့္လားမဆိုနိုုင္ ၊ ဒါမွမဟုတ္ ႏွစ္ခုလုံးေၾကာင့္ထင္ပါရဲ့ က်ေနာ္လည္း ဆယ္တန္းကုိဂုဏ္ထူးေတြနဲ႔ ေဆးလုိင္းမွတ္မွီခဲ့တယ္ ။ အဲဒီေန႔က  မမရဲ႕ အေပ်ာ္လြန္မ်က္နွာက  က်ေနာ့္မိဘေတြ ထက္ေတာင္  ပုိေပ်ာ္ေနသေယာင္ ထင္ရတယ္။
ထိုေန႕က က်ေနာ္ရဲ့ဆႏၵ..က်ေနာ္ရဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ေတြကုိ  မမကုိေၿပာၿပေတာ့ မမရဲ့မ်က္ႏွာမွာ က်ေနာ္ တခါမွ မၿမင္ဖူးတဲ့  မ်က္ရည္ေတြ ၀မ္းနည္းၿခင္းေတြ  ေတြ႔ခဲ့ရတယ္…
“မင္းက ဘာလုိ႔ ဒီေလာက္ပင္ပန္းတဲ့ စစ္သားဘ၀ကုိ ခုံမင္ရတာလဲ ။ လခ ေလး ႏွစ္ပဲ ေၿခာက္ၿပားနဲ႔ စစ္သားဘ၀ကုိ ဘာလုိ႔  မက္ေမာရတာလဲ ။ (မွတ္ခ်က္..အဲဒီတုန္းက အစုိးရ၀န္ထမ္းမ်ား လခ က ေသာင္းေက်ာ္ေလးပဲ ရွိေနတဲ့ခ်ိန္) မင္းသူငယ္တန္းေက်ာင္းသာ ဘဝကေန အခု ဆယ္တန္းကို ဂုဏ္ထူးေတြနဲ႔ ေအာင္ၿမင္ေအာင္ၾကဳိးစားခဲ့တဲ့  မင္းရဲ့ ၾကဳိးစား မႈေတြကုိ  စစ္သားဘ၀နဲ႔ နိဂုံးခ်ဳပ္ေတာ့မွာလား...”
“ဟုတ္တယ္..မမ  ။   မမေၿပာသလုိပဲ  စစ္သား  ဘ၀က  ဘာမွ မက္ေမာ စရာမရွိ္ဘူး။ ခုံမင္စရာမရွိဘူး ။ ပင္ပန္းၾကမ္းတမ္းတယ္။ ဒါေပမယ့္  က်ေနာ္ စစ္သား ဘ၀ကုိ  တန္ဖုိးထားတယ္ ၊ ဂုဏ္ယူတယ္။ ဟုိး... ဧည့္ခန္းမွာ ၊ စစ္ယူနီေဖာင္းနဲ႕ ရုိက္ထားတဲ့ ေဖေဖ့ ဓါတ္ပုံၾကီးကုိ မမေတြ႔တယ္ မဟုတ္လား။ က်ေနာ့္ေဖေဖက  သူတုိ႔ေခတ္တုန္းက မၿငိမ္းခ်မ္းေသးတဲ့  က်ေနာ္ တုိ႔ တုိင္းၿပည္ ၾကီး  ကုိ ၿငိမ္းခ်မ္းေအာင္ တုိက္ပြဲ ၀င္ရင္း  ရဲေဘာ္ရဲဘက္ေတြနဲ႔ အတူ  သူတုိ႔ေသြးေတြ ေၿမခ ခဲ့ရတယ္။ သူတုိ႔အသက္ေတြ စေတးခဲ့ရတယ္။ က်ေနာ္ က ေဖေဖ့သား။ ေဖေဖ့ ေသြးေလ။ အဲဒ့ါေၾကာင့္   က်ေနာ္မွာ ေဖေဖ့ ေသြးေတြ အၿပည့္ရွိေနတယ္။  ေဖေဖ့ ေသြးလုိပဲ  က်ေနာ့္ ေသြးကလဲ ရဲပါတယ္။ ေဖေဖတုိ႔ တုန္းက မၿငိမ္းခ်မ္းေသးတဲ့  တုိင္းၿပည္ၾကီးကုိ ၿငိမ္းခ်မ္းနုိင္ေအာင္ တုိက္ပြဲေတြဆင္ႏြဲရင္း တုိင္းၿပည္ အတြက္ အသက္ေတြ ေပးလွဴခဲ့ၾကတယ္။က်ေနာ္လည္း  အခု ၿငိမ္းခ်မ္းေနတ့ဲ တုိင္းၿပည္ၾကီးမွာ ဒီထက္ တုိးတက္ေအာင္ တဖက္တလွမ္းက က်ေနာ္ တတ္နုိင္သေလာက္ ကူညီခ်င္တယ္။ က်ေနာ္ အသက္ကုိ  နုိင္ငံ ေတာ္ အတြက္ ေပးလွဴခ်င္တယ္။
မမက်ေနာ့္ကုိ ဆရာေဇာ္ဂ်ီရဲ့ သင္ေသသြားေသာ္ကဗ်ာကုိ ရွင္းၿပခဲ့ဖူးတယ္ေလ။ လူတစ္ေယာက္က သူေသသြားရင္ သူ႔တုိင္းၿပည္၊သူ႔ ေမြးရပ္ေၿမက  လွပေနရမယ္တဲ့ ။ က်ေနာ္ လည္း  အဲဒီကဗ်ာေလးထဲကလုိပဲ က်ေနာ့္တုိင္းၿပည္အတြက္  တတ္အားသေရြ႕ ေပးဆပ္ပါရေစ။  မမက်ေနာ့္ကုိ နားလည္ေပးပါေနာ္။ နားလည္ေပးမယ္လုိ႔လဲ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္….”
       က်ေနာ္ရဲ႕ဆႏၵ ထက္သန္မႈကုိ တားဆီးဖုိ႔ မၿဖစ္နုိင္ေတာ့လုိ႔လား၊ မမက တကယ္နားလည္ေပးလုိ႔လားမေသခ်ာခဲ့ေပမဲ့ ထိုေန႕ရဲ႕ နက္ျဖန္မွာပဲ မမက က်ေနာ္ကုိ ၾကည္ၿဖဴစြာနဲ႕ ခြင့္ၿပဳေပးခဲ့တယ္။

ဒီလုိနဲ႔  စစ္တကၠသုိလ္ ဗုိလ္ေလာင္းဘ၀မွာ ေခၽြးစက္ေပါင္းမ်ားစြာ ရင္းႏွီးၿပီး ပင္းပန္းစြာနဲ႔  သုံးႏွစ္တာကာလကုိ ေက်ာ္ၿဖတ္ခဲ့ရတယ္…. ။ က်ေနာ္ သုံးႏွစ္တာ  သင္တန္း ၿပီးဆုံးလုိ႔ က်ရာတပ္ရင္းေတြကုိ သတင္းပုိ႔ၿပီး  က်ေနာ္ ခြင့္ရခဲ့တယ္…အိမ္ၿပန္ေရာက္ရင္  မမနဲ႔ေတြ႔ရေတာ့မယ္ဆုိတဲ့ အေတြးက က်ေနာ္ကုိအတိုင္းဆမဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္ေစခဲ့တယ္ေလ။ အိမ္ၿပန္ေရာက္ေတာ့  မမက က်ေနာ္ကုိအေၿပးအလႊားဆီးၾကဳိတယ္။
“ကုိၿဖဳိးက တကယ့္စစ္သားၾကီးပဲေနာ္။ တကယ္ကုိေၿပာင္းလဲသြားတာ အရင္တုန္းကလုိ  ကေလးပုံစံလုိဟုတ္ေတာ့ဘူး ရုပ္တည္တည္တံံ့တံ့ၾကီးနဲ့   လူကပိန္ အသားေတြမဲၿပီး အရပ္ၾကီးရွည္လာတယ္ ။မမနဲ႔ေတြ႔ရင္ေတာ့ တည္တည္ၾကီးမေနရဘူးေနာ္”
အဲဒီလုိ မမရဲ့ ဂရုစုိက္မႈ႔ေတြ ေႏြးေထြးမႈေတြ ၿမင္ရေတာ့ အရမ္းေပ်ာ္တယ္ဗ်ာ…..။
   ေနာက္ေန႔မွာ မမနဲ႔တူ  ေလွ်ာက္လည္ခဲ့တယ္…ကန္ေဘာင္တေနရာမွာထုိင္ရင္း စကားေၿပာမိၾကတယ္။
“မမက်ေနာ္ကုိ သတိရရဲ့လား။ အရင္တုန္းကလုိေရာ ခ်စ္ေသးရဲ့လား”
လုိ႔တိုးဖြဖြ ေမးလုိက္ေတာ့ မမက ရွက္ေသြးျဖာေနေသာ မ်က္နွာေလး ငံု႕က်လို႕
“ဟယ္  ကုိၿဖဳိး  မင္းဘာေတြေၿပာေနတာလဲ  အဆင့္ေတြေက်ာ္ေနၿပီေလ  ဘယ္တုန္းကခ်စ္တယ္လုိ႔ေၿပာမိလုိ႔လဲ”
“မမရယ္ က်ေနာ္တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္က  ခ်စ္တယ္လုိ႔  ေၿပာဖုိ႔လုိေသးလုိ႔လား။ မမက်ေနာ့္ ကုိခ်စ္တယ္ဆုိတာ မမႏွဳတ္က ေၿပာစရာမလုိေတာ့ေအာင္   မမရဲ့ ႏွလုံးသားေလးရဲ႕ တံခါးက မမမ်က္လံုးေတြက သက္ေသခံေနတယ္ေလ။ ေနာက္တခုရွိေသးတယ္။  ႏွစ္စဥ္ မမကုိ ဘယ္သူမွ မေလာင္းရေသးခင္ ေလာင္းခဲ့တဲ့ အတာဦး သၾကၤန္ နဲ႔  ၊ မမ ဦးေခါင္းမွာ ပန္ဆင္ေပးတဲ့ ပိေတာက္ပန္းတခက္ကုိ  မမ အၿမဲတမ္း ေပ်ာ္ရႊင္၊ ၀မ္းသာၿခင္းေတြနဲ႔  ၾကည္ၿဖဴစြာလက္ခံခဲ့တာေတြက  မမ က်ေနာ္ကုိ ခ်စ္ေနပါတယ္ဆုိတာ  ဘယ္လုိမွ ၿငင္းလုိ႔မရတဲ့၊ ၿငင္းခ်က္ မထုတ္နုိင္တဲ့  သက္ေသေတြ ပဲေလ……”
“သြား...လူလည္။ စစ္သားၾကီးက  ဒါေတြလဲ တတ္တာဘဲေနာ္…”
အဲဒီေန႔က  ေကာင္းကင္မွာ ၾကည္လင္ေနၿပီး ၊တိမ္တုိက္ေတြမွာ တိမ္ေတြ ကင္းစင္လုိ႔  ငွက္ေလးေတြ ရွက္စနိုးနဲ႕ ပ်ံသန္းသြားတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ က်ေနာ္ႏွင့္မမ  ႏွဳတ္က ထုတ္ေဖာ္ေၿပာစရာမလုိေလာက္ေအာင္…နွလုံးသားခ်င္း နီစပ္ခဲ့တဲ့ ခ်စ္သူေတြ ၿဖစ္ခဲ့ၾကတယ္ေလ။
      ခြင့္ရက္ေစ့လု္ိ႔ တပ္ကုိ ၿပန္ ၊ သတင္းပုိ႔ၿပီး  ေပးအပ္တဲ့တာ၀န္ေတြကုိ ဦးလည္မသုန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့တာ ဗုိလ္ၾကီး အဆင့္ကုိ ေတာင္ေရာက္ခဲ့ၿပီေလ…. တပ္မွာလက္ထပ္ခြင့္တင္ၿပီး  က်ေနာ္ခ်စ္တဲ့မမ နဲ႔ ဘ၀တခုတည္ေဆာက္ဖုိ႔  က်ေနာ္ အိမ္ကုိအေၿပးေလး ၿပန္လာခဲ့တယ္…အဲဒီေန႔က  က်ေနာ္ တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ သိပ္ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ေန႔ ၊မေမ့နုိင္တဲ့ေန႔  ႏွစ္ေယာက္တစ္ဘ၀  ေက်ာက္တုိင္ေလး စုိက္ထူနုိင္ခဲ့တဲ့ေန႔ေလးေပါ။ အဲဒီေက်ာက္တုိင္ေလးမွာ  က်ေနာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ ဆယ္ကမၻာတုိင္ မယုိင္တဲ့ သစၥာေတြ ေမတၱာေတြ ၊ အခ်စ္ေတြ၊ ကတိ စကားေတြ၊ ေပါင္းစပ္ၿပီး စုိက္ထူထားတာေပါ့။
ထိုေန႔က  ထူးအယ္လင္း + မီးမီးခဲ တုိ႔ဆုိထားတဲ့ “မင္း” သီခ်င္းေလးနဲ႔ ႏွစ္ကုိယ္တူ ညည္းဆိုျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္………..။
           ♪ ♫ ♫         ကမၻာေလာက ၾကီး ခဏရပ္တန္႔သြားသလုိပင္… ငါထင္တယ္မင္းနဲ႔ဆုံတုိင္းေလ…အၾကည့္ေတြ  ရင္ဖုိလႈိက္ေမာလုိ႔ ေန…သာယာတဲ့မင္းရဲ့ရယ္သံေလး..ရင္ခြင္ထဲ  အထပ္ထပ္ ၾကားေယာင္ရင္းနဲ႔…ဘ၀ကုိ   သာယာရစ္မူးလုိ႔ေန…….အသက္ထက္ဆုံးေပါ့ အနားမွာ အၿမဲရွိခ်င္တယ္…ရင္ခြင္ထဲ ေမွးစပ္နားခုိရင္းနဲ႔…ၿငဳိၿငိ္င္မႈ႔ အဆုိးမ်ားေတြ႔ပါေစ.. . ဘ၀ကုိအတူခရီးဆက္မယ္ ♪ ♫                      ♪ ♫ ♫ မင္း…နင့္ဟာငါ့ဘ၀ရဲ့ေကာင္းကင္ပဲ..ေမွာက္မုိက္ေသာ ညမွာ  ငါအတြက္ ေငြလမင္းငယ္….  မင္း…ဘယ္သူမွ အစားထုိးမရနုိင္ဘူး……ခုိင္မာဆုံး ဘ၀ရဲ့ ေက်ာက္ေဆာင္ မင္းပဲ….ငါ့ခုိလႈံရာ ဟာ.လဲ မင္းပဲ…ေသခ်ာတယ္ ..   ငါ့ရဲ့ အသက္ဟာ….မင္းပဲ..   ♪ ♫
         က်ေနာ့္ ကုိ သိပ္ခ်စ္တဲ့ မမက  က်ေနာ္ တာ၀န္က်ရာေဒသေတြကုိ လုိက္ခဲ့တယ္။ စစ္သားဘ၀ကုိ သိပ္မခုံမင္တဲ့ က်ေနာ့္မမက  အခုဆုိရင္ ေဆးအဖြဲသားေတြ ၊၊က်န္းမာေရး၀န္ထမ္းေတြ  သားဖြားဆရာမေတြနဲ႕အတူ  တပ္မွာ က်န္းမာေရး ေဟာေၿပာပြဲေတြ  လုပ္ၿပီး  တက္ညီလက္ညီ လုပ္ကိုင္ေနတတ္ၿပီ….။အိမ္ေထာင္ႏွစ္ (၂) ႏွစ္ၾကာလာေတာ့ က်ေနာ့္ မမမွာ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ့ ရင္ေသြးေလး ရွိေနၿပီေလ….အဲဒီရင္ေသြးေလးက က်ေနာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ အနာဂတ္ ၊က်ေနာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ ဘ၀ပါ ၊က်ေနာ္လည္း  ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းတဲ့ မိသားစုေလး ဘ၀ကုိ ပိုင္ဆုိင္ေတာ့မယ္ ဆုိတာ သိေတာ့ အရမ္း ေပ်ာ္တာခဲ့တာေပါ့။
         အိမ္ေရွ႔မွာ ပိေတာက္ပန္းေတြ  ပြင့္ေနၿပီဆုိတာသိလုိက္ေတာ့ သၾကၤန္ေတာင္  ေရာက္ေတာ့မယ္ဆုိတာ အလုိလုိ သိလုိက္ရတယ္။ က်ေနာ့္ မမ ေတာင္ ေနာက္ သုံးလ  ေလာက္ဆုိ မီးဖြားေတာ့မယ္  က်ေနာ္လဲ
“ကေလးအေဖ ၿဖစ္ေတာ့မယ္ကြ ”
ဆုိၿပီး တစ္ကိုယ္ထဲ ေတြးရင္းေပ်ာ္ေနမိခုိက္
“ ဗုိလ္ၾကီး  …ဗို္လ္ၾကိးကုိ တပ္ရင္းမွဴးက  ေခၚခုိင္းလုိက္လုိ႔ပါ…”
ဟု ဆုိကာ ရဲေဘာ္ေလး တစ္ေယာက္ရဲ့ အသံကုိၾကားမွ  သတိၿပန္၀င္လာတယ္။ တပ္ရင္းမွဴးနဲ႔ေတြ႔႔ေတာ့ သန္ၿဖန္ခါ စစ္ဆင္ေရးထြက္ရမယ္ဆုိတဲ့ လွ်ပ္တၿပက္ အမိန္႔ က်လာတယ္ ဆိုတာသိလုိက္ရတယ္။ စစ္သားဆိုတာ ေပးအပ္လာတဲ့ အမိန္႕ကို တစ္ေသြမတိမ္း နာခံရသူ။ ဇနီးသည္ မီးဖြားခါနီးေနလို႕ ဆိုတဲ့ ဆင္ေျခေပးျပီး ေနာက္တန္းမွာ ေနခြင့္မရသည့္ ဘဝမ်ိဳးဆိုေတာ့ က်ေနာ္လဲ  စစ္ဆင္ေရးထြက္ဖို႔ ၿပင္ဆင္ရၿပီေပါ့။ က်ေနာ္ ရဲ့မမကလည္း က်ေနာ္ မရွိရင္  တပ္မွာမေနခ်င္ဘူး၊  မိဘေတြရွိတဲ့ဆီကုိ ၿပန္ၿပီး မီးဖြားမယ့္အေၾကာင္းေၿပာၿပတယ္၊က်ေနာ္မွာ မမ သူအားငယ္ေနရွာမွာပဲဆုိၿပီး ေတြးမိေပမဲ့ ေပးအပ္လာတဲ့ တာဝန္အတြက္ မမနားမေနနိုင္ခဲ့သည့္ အေျခအေနမို႕ မမေတာင္းဆိုခ်က္ကို သေဘာတူၿဖစ္ခဲ့ရပါသည္။
ေရွ႔တန္း မထြက္ ခင္ညမွာ က်ေနာ့္ မမက က်ေနာ္ကုိ ဂရုစုိက္ဖုိ႔ ၊သူ႔အတြက္ စိုးရိမ္စရာမလိုပဲ စိတ္ခ်ဖုိ႔ ၊ဘုရားတရားမေမ့ဖုိ႔ကို တြင္တြင္မွာၾကားေနေတာ့ ၊ ဟိုးးးးးး....က်ေနာ္ … ေက်ာင္းသားဘ၀က ဆရာမၾကီး စတုိင္လုပ္တတ္တဲ့ မမကုိ ၿပန္ၿမင္ေယာင္မီၿပီးရယ္ခ်င္ေနမိခဲ့သည္။ မွတ္မွတ္ရရပါဘဲ က်ေနာ္ ေရွ႔တန္းမထြက္ခင္မနက္မွာ အိမ္ေရွ႔မွာ တိုက္ဆိုင္စြာ ပြင့္လာသည့္ ပိေတာက္ပန္း တခက္ ကုိခူးၿပီး မမကုိ ပန္ေပးတယ္ေလ။ ၿပီးေတာ့  မမကုိ သၾကၤန္ အၾကဳိ ေရေလာင္းေပးခဲ့မယ္ေနာ္ ဆုိၿပီ..ေၿပာလုိက္ေတာ့ မမ အံ့ၾသၿခင္း ၀မ္းသားၿခင္းေတြနဲ႔ က်ေနာ့္ နဖူးေလးကုိဖြဖြေလးနမ္းၿပီး မ်က္ရည္ေတြ ၀ဲေနတယ္…က်န္းမာေရး ဂရုစုိက္ပါလုိ႔ေၿပာၿပီး  မမကုိ ႏွဳတ္ဆက္ကာ ေရွ႔တန္းစစ္ေၿမၿပင္ထြက္ဖုိ႔ ယာဥ္တန္းၾကီးနဲ႔ခ်ီတက္ခဲ့တယ္ေလ။
ေနရစ္ခဲ့ေတာ့  မမရယ္…..။
……………………………………………………………………………………………………………………………
ေၾသာ္…ေလာကဓံတရားက အဆုိးအေကာင္း အဆုတ္အၿမတ္ မေရြး  ရုိက္ခတ္တတ္တယ္ဆုိ က်ေနာ္ သိလုိက္ရပါၿပီ….။က်ေနာ္ေရွ႔တန္းစစ္ေၿမၿပင္ေရာက္ၿပီး  ႏွစ္ပတ္အၾကာမွာ  က်ေနာ္ဆီကုိေနာက္တန္းက ေၾကးနန္းတစ္ေစာင္ ၀င္ခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ့္ရဲ့မမက  မိဘေတြရွိတဲ့ ေမြးရပ္ေၿမမွာ သားဖြားမယ္ဆုိၿပီး ၿပန္သြားခ်ိန္ လမ္းမွာ ကား accident  တခု ေၾကာင့္ ဒဏ္ရာၿပင္းထန္စြာရၿပီးေဆးရုံမွာ ဆုံးသြားေၾကာင္း  ၊ကေလးေရာမိခင္ ပါ အသက္ မမွီေတာ့ေၾကာင္း ၊မဆုံးခင္ ေလးမွာ က်ေနာ္နာမည္ကုိတဖြဖြ ရြတ္ဆိုၿပီး က်ေနာ္ကုိသိပ္ေတြ႔ခ်င္ခဲ့ေၾကာင္း ေၿပာၿပီး ဆုံးသြားခဲ့ပါတယ္တဲ့ေလ။
အဲဒီသတင္းၾကားတဲ့ေန႔က က်ေနာ္ဘယ္လုိမွ ကုိ မေၿဖသာနုိင္ခဲ့ဘူး…ခြင့္လႊတ္နားလည္ေပးပါ မမရယ္။ က်ေနာ္ တုိ႔စစ္သား ဘ၀ကုိနားလည္ေပးပါ။ က်ေနာ္တုိ႔ သိပ္လုိခ်င္ခဲ့တဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ့မိသားစုကမၻာေလးကေန  မမက ဘာလုိ႔ခြဲထြက္သြားတာလဲ။ မမေၿပာေတာ့ က်ေနာ့္ ကုိ သိပ္ခ်စ္တယ္ဆုိ…က်ေနာ္ရွိေနသ၍ ဘယ္ေတာ့မွ မခြဲေတာ့ဘူးဆုိ ….တခါတေလေလာက ၾကီးကမတရားဘူးဗ်ာ။ ဘာအၿပစ္မွ မရွိတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းတဲ့ ဘ၀ေလးကုိ ဘာလုိ႔ ဖ်က္ဆီးရတာလဲ။ က်ေနာ္ တုိ႔ဘာေတြမ်ား အၿပစ္လုပ္မိခဲ့လုိ႔လဲ။  ၀႗္ရွိသမွ် ဒီဘ၀၊ဒီမွ်နဲ႕ ပဲ  ေက်ပါေတာ့ ။ ေနာင္ဘ၀ဆုိတာ ရွိခဲ့ေသးရင္ ယခု လုိ အၿဖစ္ဆုိးနဲ႔မၾကဳံရပါေစနဲ႔။ အဲဒီေန႔ကလွ်ပ္စီးေတြလက္ၿပီး မုိးေတြ သည္းထန္စြာရြာခဲ့တယ္။ မုိးေရထဲမွာေသနတ္ကုိ ကုိင္ၿပီး
မမ………..မမ….မမ……….
ဆုိတဲ့အသံေတြနဲ႔ က်ေနာ္ ငုိေၾကြးေနမိတယ္…..။
    ……………………………………………………………………………………………………………………………
         မမ မရွိေတာ့တဲ့ က်ေနာ့္ကမၻာေလးက အရမ္းကုိအထီးက်န္ ဆန္လြန္းခဲ့ပါတယ္  ဒီပိေတာက္ပန္းေတြ ေ၀ေနတုိင္း သၾကၤန္ေရေတြ စုိေနတဲ ့ မမ မ်က္ႏွာေလးကုိ ၿမင္ေယာင္ေနမိတယ္… ေဖေဖ ေမေမ လုိ႔ ေခၚေနတဲ့ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ နာနာက်င္က်င္ ေခၚဆိုေနသံကို နားထဲ ၾကားေယာင္ေနမိတယ္။  မမနဲ႕အတူေမွ်ာ္မွန္းခဲ့ရတဲ့ က်ေနာ္တိ႔ုရဲ့ အနာဂတ္ က်ေနာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ ကမၻာ ငယ္ေလးနဲ႔အတူ မၿမင္လုိက္ရတဲ့ ရင္ေသြးေလးကမ်ား ေခၚဆိုေနတာလား။ မျမင္ဘူးခဲ့တဲ့ ရင္ေသြးေလးကို တမ္းတေနရင္း ငိုေၾကြးေနမိျပန္တယ္။ ၾကံ႕ခိုင္တဲ့ စစ္သားဆိုေပမဲ့ ရင္ထဲမွာ နူးညံံ့တဲ့ နွလံုးသားတစ္စံုကေတာ့ ကိန္းေအာင္းေနတာမို႕ စစ္သားမွာလဲ မ်က္ရည္နဲ႕ပါ မမရယ္။ ေဖေဖ မင္းကို ယုယခြင့္ မရလိုက္ဘူး ေဖေဖ့ရဲ႕ ရင္ေသြးငယ္ေလးရယ္။
သတိရမိတယ္ မမေရ…အခုဆုိရင္ အိမ္ေရွ႔မွာပိေတာက္ပန္းေတြနဲ႔အတူ သၾကၤန္မုိးေၿပးေလး ေတာင္ရြာေနၿပီ။ မုိးေၿပးေလးေရ က်ေနာ့္ကုိ မမဆီတဲ့ေနရာ ခဏေလာက္ ေခၚေဆာင္ေပးပါလား……။ မေၾကြလုိက္ပါနဲ႔ဦး ပိေတာက္တုိ႔ရတယ္…က်ေနာ္ ခပ္ၾကာၾကာေလး  မမကုိ လြမ္းခ်င္ေသးလုိ႔ပါ။ မမရဲ႕ ဆံေကသာထက္ဆီမွာ ပန္ဆင္ေပးခ်င္ေသးလို႕ပါ။
 ……………………………………………………………………………………………………………………………                         " ♥♥♥ကမၻာၿခားလဲ ခ်စ္ေနမယ္...♥♥♥"
သိပ္ခ်စ္တဲ့  ခ်စ္သူေတြကုိၿမင္တုိင္း..
ငါမင္းကုိလြမ္းတယ္...။
အရမ္းခ်စ္ၾကတဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြကုိၾကည့္မိတုိင္း
ငါမင္းကုိ သတိရတယ္.....။
အရမ္းေကာင္းတဲ့ အခ်စ္၀တၳဳေတြကုိဖတ္မိတုိင္း
ငါမင္းကုိ တမ္းတမိတယ္.....။
အုိး.....
တုိက္ဆုိင္မႈေတြ ရွိတုိင္း
ငါမင္းကုိ လြမ္းဆြတ္တမ္းတ သတိရမိပါတယ္ ...။
အရင္က ဆုိတဲ့ အတိတ္ကုိေတြးမိတုိင္း
ငါေၾကကြဲေနရတယ္
အရမ္း မခ်စ္ခဲ့ၾကရင္ ေကာင္းမွာဘဲေနာ္
ခုေတာ့ ငါတစ္ေယာက္ထဲ အရမ္းခံစားေနရတယ္
ဘယ္ေတာ့မွ မခြဲေၾကးဆုိပီး
မင္းေၿပာခဲ့တယ္ေလ။
မင္းကုိယ္တုိင္ေၿပာၿပီး
ဘာေၾကာင့္မ်ား
ဘယ္ေတာ့မွ ၿပန္မဆုံနုိင္တဲ့
ဟုိး အေ၀းၾကိီးကုိ ထြက္ခြါသြားရတာလဲ ....
ရက္စက္လုိက္တာ ကံဇာတ္ဆရာရယ္
ကၽြန္ေတာ္တုိ့ နွစ္ေယာက္က
အမ်ားသူငွာေတြ သ၀န္တုိ၊
လမင္းၾကီး ထုိင္ငုိေလာက္ေအာင္
ခ်စ္ၿပေနလုိ့လား။
လူတုိင္းကအားက်၊
မိဘေတြတားမရေအာင္၊
အခ်စ္ပုိခ့ဲၾကလုိ့လား။
မုိးကုတ္စက္၀ုိင္းၾကီးေအာက္မွာ
ရုိမီယုိ+ဂ်ဴးလိ္ယက္
လက္ေၿမာက္ေလာက္ေအာင္
က်ေနာ္တုိ့ နွစ္ေယာက္က
အၾကင္နာေတြပုိခဲ့ၾကလုိ့လား......
................လုိ့လား
.................လုိ႔လား
ငါ့အနားမွာ မင္းမရွိေတာ့ေပမယ့္
ငါ့ရင္ထဲမွာ မင္းအၿမဲရွိေနပါတယ္
ကံၾကမၼာက လွည့္စားတာလုိ့ လည္း
မဆုိရက္ပါဘူး
ငါတုိ့နွစ္ေယာက္ရဲ့ေရွးေရစက္ နည္းခဲ့တာလုိ့ဘဲ
မွတ္ယူရမွာေပါ့…..
ဘယ္ေလာက္ပဲ ေ၀းေနပါေစ
မင္းနာမည္က ငါ့နွလုံးသားမွာ
ကဗ်ည္းထုိး က်န္ ေနလွ်က္ပါ
ဘယ္အရာနဲ့မွ ေဖ်ာက္ဖ်က္မွာ မဟုတ္သလုိ
ဘယ္လုိ အရာမ်ဳိးကမွလည္း ေပ်ာက္ပ်က္ေအာင္
စြမ္းေဆာင္နုိင္မွာမဟုတ္ပါဘူး
တစ္မုိးေအာက္ တစ္ေယာက္ခ်စ္ခဲ့ သူမုိ့ပါ
အရာ အားလုံးထက္ ပုိခ်စ္ခဲ့တယ္  မရယ္.....။
                                                             ငၿဖဳိး
ေဖ့စ္ဘုတ္မွကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။