ဗိုလ္မွဴးႀကီးဗထူး(၁၉၁၆ - ၁၉၄၅)

ဧျပီလ ၂၃၊ ၂၀၁၀

ဗိုလ္မွဴးႀကီးဗထူး(၁၉၁၆ - ၁၉၄၅)

ငယ္စဥ္ဘ၀

ျမန္မာ့ တပ္မေတာ္ ဂုဏ္ထူးေဆာင္ မ်ိဳးခ်စ္ ဗိုလ္မွဴးႀကီး ဗထူး

ဗိုလ္မွဴးႀကီး ဗထူးသည္ ထားဝယ္ခ႐ိုင္ ေလာင္းလံုၿမိဳ႕နယ္ အပိုင္ ေလသြန္းခံ႐ြာ ဇာတိျဖစ္၍ ဦးဖိုးထြန္းႏွင့္ ေဒၚစိန္ျမရင္ တုိ႕၏ သားေထြး ျဖစ္သည္။ မိဘမ်ားမွာ လယ္သမား အမ်ိဳးအႏြယ္မ်ား ျဖစ္သည္။

ငယ္စဥ္က ထားဝယ္ၿမိဳ႕ အစိုးရ အထက္တန္းေက်ာင္းတြင္ သတၲမတန္း အထိ ပညာသင္ၾကား ခဲ့ၿပီးေနာက္ အ႒မတန္းသို႕ ေရာက္ေသာအခါ အလုပ္ လုပ္လိုသျဖင့္ ေက်ာင္းမွ ထြက္ခဲ့သည္။ မိဘမ်ားႏွင့္ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ေက်ာင္းဆက္ေနရန္ ေဖ်ာင္းဖ်ေသာ္လည္း မရ၍ လက္ေလွ်ာ့ခဲ့ရ၏။ သူ၏ မိဘမ်ားႏွင့္ ခင္မင္ရင္းႏွီးသည့္ ဟိန္းဒါး သတၲတြင္း (ဟိန္းဒါးမိုင္း) မွ အိုဗာစီယာခ်ဳပ္ ဦးလြန္းပင္၏ အကူအညီျဖင့္ ဟိန္းဒါးမိုင္းတြင္ အလုပ္ရခဲ့သည္။ ဗိုလ္ဗထူး၏ ႐ိုးသား ေျဖာင့္မတ္ျခင္း၊ လံု႔လ ဝီရိယ ရွိျခင္း၊ ေပါင္းသင္း ဆက္ဆံမႈ ေကာင္းျခင္း၊ ေခါင္းေဆာင္မႈ ေကာင္းျခင္းတုိ႔ေၾကာင့္ အလုပ္ဝင္ၿပီး၍ မၾကာမီပင္ မန္ေနဂ်ာ အျဖစ္ လႊဲအပ္ျခင္း ခံရသည္။

မိသားစုႏွင့္ ေမာင္ဗထူး

မိဘမ်ားႏွင့္ ခင္မင္ ရင္းႏွီးစြဲ ရွိသည့္ ဟိန္းဒါးမိုင္း အိုဗာဆီယာခ်ဳပ္ ဦးလြန္းပင္၊ ေဒၚစိန္ခ်ယ္တုိ႔၏ သမီး မအုန္းတင္ႏွင့္ ဗိုလ္ဗထူးသည္ ထိမ္းျမား လက္ထပ္ခဲ့၍ သားႀကီး ေမာင္ေဖဝင္း၊ သားငယ္ ေမာင္စန္းဝင္းႏွင့္ သမီး မခင္ဝင္း ဟူ၍ သားသမီး သံုးေယာက္ ထြန္းကားခဲ့သည္။

ဗိုလ္ဗထူးသည္ အလုပ္တြင္ တုိးတက္မႈ ရရွိခဲ့ေသာ္လည္း၊ အရင္းရွင္ လက္ေအာက္က လစားတို႔၏ ဘဝကို ခံစား ေတြ႕ၾကံဳလာရေသာ အခါတြင္ ဆင္းရဲသား အလုပ္သမားတို႔ အတြက္ အခြင့္အေရး ေတာင္းဆိုျခင္းကို ေရွ႕ေဆာင္ေရွ႕႐ြက္ ျပဳလုပ္ေပး၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အရင္းရွင္ သတၲတြင္း ကုမၸဏီ ပိုင္ရွင္မ်ား၏ အမုန္းခံရကာ ၁၉၄၂ ခုႏွစ္ ကုန္လုလု အာရွစစ္ပြဲႀကီးမ်ား စတင္ခါနီး အခ်ိန္တြင္ အလုပ္မွ ထုတ္ပစ္ျခင္း ခံရေလသည္။

တပ္မေတာ္တြင္း ၀င္ေရာက္ျခင္း

ဗမာ့ လြတ္လပ္ေရး တပ္မတာ္ (ဘီအိုင္ေအ) သည္ ဂ်ပန္တပ္မ်ားႏွင့္ အတူ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္းသို႕ စတင္ဝင္ေရာက္ လာကာ ဗိုလ္မွဴးႀကီး လက်္ာ ဦးစီးေသာ တပ္မႀကီးလည္း ထားဝယ္ၿမိဳ႕ကို သိမ္းပိုက္လုိက္ေသာ အခ်ိန္တြင္ ဗိုလ္ဗထူးသည္ ႏွစ္ဖက္မိဘ၊ ဇနီး သားသမီးမ်ားကို သတိမမူႏိုင္ဘဲ ကိန္းေအာင္းလ်က္ ရွိေသာ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဓာတ္ေၾကာင့္ လြတ္လပ္ေရး တပ္မေတာ္သို႔ ဝင္လုိက္၏။ တပ္သား ၁၅ ေယာက္ကို အုပ္ခ်ဳပ္ရေသာ သာမာန္ တပ္ၾကပ္ကေလး ရာထူးကို ရသည္။

လြတ္လပ္ေရးႀကိဳးပမ္းမႈ

ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္းမွ ၿဗိတိသွ်တုိ႕ ထြက္ခြာ သြားၿပီးေနာက္ ၁၉၄၂ ခု၊ ဇူလိုင္လ ၂၆ ရက္ေန႔တြင္ ဗမာ့ လြတ္လပ္ေရး တပ္မေတာ္ ကို ဖ်က္သိမ္းကာ၊ ဗမာ့ ကာကြယ္ေရး တပ္မေတာ္ (ဘီဒီေအ) ကို ဖြဲ႕စည္းလိုက္သည္။ အသစ္ ဖြဲ႕စည္းေသာ ဗမာ့ ကာကြယ္ေရး တပ္မေတာ္ တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း အား ဗိုလ္မွဴးႀကီး ရာထူးျဖင့္ စစ္ေသနာပတိ ခန္႔အပ္၍၊ ဗိုလ္မွဴး ေအာင္ ၊ ဗိုလ္မွဴး ရန္ႏိုင္ ၊ ဗိုလ္မွဴး ေဇယ် တုိ႕အား တပ္ရင္မ်ားကို ဦးစီး ေစၿပီးလွ်င္၊ တပ္ရင္း ၃ ရင္း ဖြဲ႕ခဲ့သည္။ ထုိအခါတြင္ ဗိုလ္ဗထူးသည္ ဗိုလ္မွဴး ရန္ႏိုင္ ဦးစီးသည့္ ပ်ဥ္းမနားၿမိဳ႕ရွိ ေျခလ်င္ တပ္ရင္း အမွတ္ (၂) တပ္ခြဲ (၃) တြင္ ဗိုလ္ႀကီး ရာထူးျဖင့္ တပ္ခြဲမွဴး အျဖစ္ တာဝန္ေပး ခန္႔အပ္ျခင္း ခံရေလသည္။

ဗမာ ကာကြယ္ေရး တပ္မေတာ္ ကို တျဖည္းျဖည္း တိုးခ်ဲ႕ဖြဲ႕စည္းခဲ့ရာ စက္မႈ လက္မႈ တပ္ရင္း အမွတ္ (၁) ကို ပ်ဥ္းမနားၿမိဳ႕တြင္ ဖြဲ႕ခဲ့သည္။ ဗိုလ္ဗထူးအား ထိုတပ္တြင္ ေျပာင္းေ႐ြ႕ ထမ္းေဆာင္ေစ၍၊ ၁၉၄၃ ခုႏွစ္ ႏွစ္ဦးပိုင္းေလာက္တြင္ ထိုတပ္မွာပင္ တပ္ရင္းမွဴး အျဖစ္ တာဝန္ ေပးအပ္ျခင္း ခံရၿပီးလွ်င္ ဗိုလ္မွဴး အဆင့္အတန္းသို႔လည္း တုိးတက္ ခန္႔ထားျခင္း ခံရသည္။ ကသာနယ္၊ အင္းေတာ္နယ္ တဝိုက္ ၿဗိတိသွ် ေလထီး တပ္သားမ်ား လႈပ္ရွားမႈ ရွိေသာအခါႏွင့္ အင္ဖား ခ်ီတက္ရန္ လမ္းပန္း အဆက္အသြယ္မ်ား လိုအပ္ေသာ အခ်ိန္တြင္ ဗုိလ္မွဴး ဗထူး၏ စက္မႈ လက္မႈ တပ္ရင္း အမွတ္ (၁) သည္ လမ္းပန္း ေဖာက္လုပ္ရန္ႏွင့္ ေလထီးတပ္မ်ားႏွင့္ ရင္ဆုိင္ရန္ ေျမာက္ပိုင္း စစ္ေျမျပင္သို႕ ထြက္လာရသည္။ အေနအထိုင္ အစားအေသာက္ ဆင္းရဲျခင္း၊ ေဆးဝါး ရိကၡာ ညံ့ဖ်င္းျခင္း တုိ႔ေၾကာင့္ ရဲေဘာ္မ်ား အဖ်ားအနာ ျဖစ္ပြား၍ ဒုကၡအမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ ရင္ဆုိင္ ၾကရေလသည္။ ဗိုလ္မွဴး ဗထူး ကုိယ္တုိင္လည္း ငွက္ဖ်ားေရာဂါ စြဲကပ္ခဲ့ေလသည္။ ဆက္သြယ္ေရး မရရွိမႈတုိ႔ေၾကာင့္ ၁၉၄၃ ခု၊ ၾသဂုတ္လ ၁ ရက္ေန႔တြင္ ဂ်ပန္က ျမန္မာႏိုင္ငံအား လြတ္လပ္ေရး ေပးလိုက္သည္ ကိုပင္ ဗိုလ္မွဴး ဗထူးတို႕ မသိလုိက္ဟု ဆုိသည္။

၁၉၄၄ ခုႏွစ္တြင္ ဗမာ့ တပ္မေတာ္ (လြတ္လပ္ေရး ရၿပီးေနာက္ ဗမာ့ ကာကြယ္ေရး တပ္မေတာ္ကို ေျပာင္းထားေသာ အမည္) ကို စစ္တုိင္းမ်ား ခြဲျခား သက္မွတ္ကာ အုပ္ခ်ဳပ္သည္။ ထုိႏွစ္ ေမလ ၅ ရက္ေန႔တြင္ ဗိုလ္မွဴး ဗထူးအား တုိင္းမွဴးအျဖစ္ ခန္႔အပ္ၿပီးလွ်င္ မႏၱေလးသို႔ ေ႐ႊ႕ေျပာင္းေပးသည္။ မႏၱေလးတိုင္း စစ္နယ္သည္ ေတာင္ဘက္တြင္ ပ်ဥ္းမနား အထိ၊ ေျမာက္ဘက္တြင္ တမူး - ကေလးဝ နယ္အထိ က်ယ္သည္။ တုိင္းအတြင္းတြင္ ေျခလ်င္တပ္ရင္း အမွတ္ ၁၊ ၃၊ ၄ ႏွင့္ ၅၊ စက္မႈ လက္မႈ တပ္ရင္း (၁)၊ အေျမာက္တပ္ႏွင့္ စက္ေသနတ္ႀကီး တပ္မ်ား ရွိသည္။ ဗိုလ္မွဴး ဗထူးသည္ မႏၱေလး စစ္တိုင္းမွဴး အျဖစ္ အဆက္ျပတ္ေနသာ တပ္ရင္းမ်ားသို႔ ရိကၡာ၊ ေဆးဝါးမ်ား ပို႔ေပး၏။ အထူးသျဖင့္ ဂ်ပန္ ေတာ္လွန္ေရး အတြက္ ဦးစားေပးကာ စီစဥ္ေလသည္။

၁၉၄၅ ခုႏွစ္၊ ဇန္နဝါရီလ အတြင္းတြင္ ဂ်ပန္ကို ေတာ္လွန္ရန္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၌ လွ်ိဳ႕ဝွက္စြာ က်င္းပေသာ ေဆြးေႏြးပြဲသို႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း ႏွင့္ ေတာ္လွန္ေရး ေကာ္မတီ အဖြဲ႕ဝင္တုိ႕ႏွင့္ အတူ ဗိုလ္မွဴး ဗထူး တက္ေရာက္ခဲ့သည္။

၁၉၄၅ ခု ႏွစ္ဦးပိုင္းတြင္ မဟာမိတ္ တပ္တုိ႔သည္ ျမန္မာႏိုင္ငံ ေျမာက္ပိုင္းသို႔ ဝင္ေရာက္ကာ မႏၱေလးၿမိဳ႕သို႔ ဦးတည္ ခ်ီတက္ၾကသည္။ ဗိုလ္မွဴး ဗထူးသည္ ႏိုင္ငံေရး စည္း႐ံုးမႈ၊ စစ္ေရး အခြင့္အေရးသာမႈ တုိ႔ကို ေရွး႐ႈ၍ မိမိလက္ေအာက္ရွိ စစ္ကိုင္း၊ မႏၱေလး၊ သီေပါမွ တပ္မ်ားျဖင့္ ၁၉၄၅ ခု၊ မတ္လ ၈ ရက္ေန႔တြင္ ဂ်ပန္အား စတင္ ေတာ္လွန္ တုိက္ခိုက္သည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ ေအာက္ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ ဗမာ့ တပ္မေတာ္သည္ ဂ်ပန္ကို ေတာ္လွန္ရန္ အေသးစိတ္ စီစဥ္ခ်က္မ်ား မၿပီးျပတ္ ေသးသည္ကို ဗိုလ္မွဴး ဗထူး သိသျဖင့္ သူ၏ တပ္မ်ား ေတာ္လွန္မႈ အတြက္ က်န္တပ္မ်ား ဒုကၡေတြ႕မည္ကို သိရွိေသာေၾကာင့္ ဂ်ပန္ကို ေတာ္လွန္ တုိက္ခိုက္ေရး အတြက္ ေၾကညာခ်က္တြင္ ေဒါက္တာ ဘေမာ္ႏွင့္ လည္းေကာင္း၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းႏွင့္ လည္းေကာင္း အဆက္အသြယ္ ျဖတ္ကာ မိမိ၏ တပ္ကို ဗမာ့ ေတာ္လွန္ေရး အဖြဲ႕ႀကီးႏွင့္ ပူးတြဲ ေဆာင္႐ြက္လ်က္ ရွိေၾကာင္း ေဖာ္ျပ ေၾကညာ ထားေလသည္။ သို႔ရာတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း ႏွင့္ကား နားလည္မႈ ရထားၿပီး ျဖစ္သည္။ ထိုသို႔ ပရိယာယ္ျဖင့္ ေၾကညာခ်က္ေၾကာင့္လည္း ေအာက္ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ တပ္အသီးသီးသည္ ၁၉၄၅ ခု၊ မတ္လ ၂၇ ရက္ေန႔တြင္ ဂ်ပန္ ေတာ္လွန္ရန္ အစီအစဥ္မ်ားကို ေအာင္ျမင္စြာ ဆက္လက္ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ျခင္း ျဖစ္သည္။

ေတာ္လွန္ေရး စခ်ိန္တြင္ ဗိုလ္မွဴး ဗထူးႏွင့္ အနီးကပ္ဆံုး တပ္မ်ားမွာ မံု႐ြာ၊ စစ္ကိုင္းနယ္ရွိ ဗိုလ္သိန္ဦး၏ ေလယာဥ္ပ်ံပစ္ အေျမာက္တပ္ခြဲ၊ မႏၱေလးၿမိဳ႕ရွိ ဗိုလ္အာဠာဝက၏ ေလယာဥ္ပ်ံပစ္ အေျမာက္တပ္ခြဲႏွင့္ ျမစ္ငယ္ ေဒသရွိ ဗိုလ္ရဲေခါင္၏ ေလယာဥ္ပ်ံပစ္ အေျမာက္တပ္ခြဲတုိ႕ ျဖစ္သည္။ အမွန္လက္ေတြ႕ တုိက္ခိုက္သူ ၁၅ဝ ခန္႔ႏွင့္ ေတာ္လွန္ေရး အင္အားစုမွာ ရွစ္ေထာင္ေက်ာ္ ရွိသည္။

မႏၱေလးၿမိဳ႕ႏွင့္ မႏၱေလးနယ္အတြင္း မဟာမိတ္မ်ား မေရာက္မီ ဗိုလ္မွဴး ဗထူး တပ္မ်ားသည္ ဂ်ပန္မ်ားကို ရွင္းလင္း ထားႏိုင္ခဲ့သည္။ ဖြဲ႕စည္းထားေသာ ျပည့္သူ႔ ေျပာက္က်ားတပ္မ်ား အကူအညီျဖင့္ မဟာမိတ္ တပ္မ်ားလည္း ေအာင္ျမင္စြာ ခ်ီတက္၍ ဂ်ပန္တပ္မ်ားကို ေခ်မႈန္း ႏိုင္ခဲ့သည္။ ေမၿမိဳ႕ကို မဟာမိတ္မ်ား သိမ္းပိုက္ရာတြင္ ဗမာမ်ိဳးခ်စ္ ေျပာက္က်ားမ်ား၏ အကူအညီျဖင့္ သိမ္းဆည္းႏိုင္ခဲ့ေၾကာင္း မဟာမိတ္တို႔၏ သတင္း ထုတ္ျပန္ခ်က္မ်ားတြင္ ေဖာ္ျပထားသာည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ဗိုလ္မွဴး ဗထူး၏ ထူးခြ်န္စြာ ေဆာင္႐ြက္မႈတုိ႕ေၾကာင့္ ၁၉၄၅ ခု၊ ေမလ ၁ ရက္ေန႔စြဲပါ ျပည္သူ႔ လြတ္လပ္ေရး တပ္မေတာ္ (ဗမာ မ်ိဳးခ်စ္ တပ္မေတာ္) အမိန္႔ျဖင့္ ဗိုလ္မွဴး အဆင့္မွ ဗိုလ္မွဴးႀကီး အဆင့္သို႔ ၂ ဆင့္ တုိးတက္ ေပးလိုက္ေလသည္။ ထုိအမိန္႔ကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း ကိုယ္တုိင္ လက္မွတ္ ေရးထိုး၍ “မႏၱေလးနယ္တုိင္း တပ္မွဴး ဗိုလ္မွဴး ဗထူးအား သူရသတၲိရွိျခင္း၊ ထူးျခားစြာ ေခါင္းေဆာင္ႏိုင္ျခင္း တုိ႔အတြက္ ဗိုလ္မွဴး အဆင့္အတန္းမွ ဗိုလ္မွဴးႀကီး အဆင့္အတန္းသို႔ ၂ ဆင့္ တုိးေပးလိုက္သည္” ဟု ေဖာ္ျပ ထားေလသည္။

ကြယ္လြန္ျခင္း

မႏၱေလးၿမိဳ႕ကို မဟာမိတ္တုိ႔ ျပန္လည္ သိမ္းပိုက္ၿပီးသည့္ေနာက္ ဗိုလ္မွဴးႀကီး ဗထူးသည္ ေက်ာက္ဆည္မွ တဆင့္ ရွမ္းျပည္ေတာင္ပိုင္း ေအာင္ပန္းၿမိဳ႕သို႔ ေရာက္ခဲ့သည္။ ထုိအခ်ိန္သည္ မိုးဥတုလည္း ျဖစ္၍ ရာသီဥတုမွာလည္း ၾကမ္းလွသျဖင့္ ခရီးပန္း၊ လူပန္း ျဖစ္ခဲ့ရေသာ ဗိုလ္မွဴးႀကီး ဗထူးႏွင့္တကြ ရဲေဘာ္တုိ႔သည္ က်န္းမာေရး ခ်ိဳ႕တဲ့၍ ဖ်ားနာျခင္းမ်ား ျဖစ္ကုန္၏။ ဗိုလ္မွဴးႀကီး ဗထူးသည္လည္း အင္းေတာ္၊ ကေလးဝ စစ္ေၾကာင္း၌ တိုက္ပြဲ၀င္ရင္း စြဲကပ္ခဲ့ေသာ ငွက္ဖ်ား ေရာဂါ ျပန္ေပၚလာေတာ့သည္။ ရွိသမွ် ေဆးဝါးတို႔ျဖင့္ အစြမ္းကုန္ ကုစား ျငားေသာ္လည္း နာလန္ မထူေတာ့ဘဲ ဗိုလ္မွဴးႀကီး ဗထူးသည္ ၁၉၄၅ ခု၊ ဇြန္လ ၂ ရက္ေန႔ ညဥ့္ ၈ နာရီ ၁ဝ မိနစ္ ရွမ္းျပည္ေတာင္ပိုင္း ေအာင္ပန္းၿမိဳ႕နယ္ ျမင္းၾကာဒိုး ႐ြာအနီး ‘တယ္လူးစခန္း’ ၌ အသက္(၂၉)ႏွစ္အရြယ္ ကြယ္လြန္ အနိစၥ ေရာက္သြားေလသည္။ တယ္လူစခန္းမွာ ေအာင္ပန္းၿမိဳ႕နယ္ ျမင္းၾကာဒိုး ႐ြာအနီး အိမ္ေျခ ၇ အိမ္ခန္႔သာ ရွိေသာ ႐ြာသိမ္ ႐ြာငယ္ကေလးသာ ျဖစ္ေပသည္။ ေတာႀကိဳ အုံၾကား စစ္မ်က္ႏွာတုိ႔၌သာ အခ်ိန္ ကုန္ခဲ့ရေသာ ဗိုလ္မွဴးႀကီး ဗထူးသည္ ကြယ္ခ်ိန္အထိ သူ႔အား ဗိုလ္မွဴးႀကီး အဆင့္သို႔ တိုးျမႇင့္ ဂုဏ္ျပဳေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း ၏ အမိန္႔စာကို မဖတ္လုိက္ရေခ်။ ဗိုလ္မွဴးႀကီး ဗထူးကား ဗမာ့လြတ္လပ္ေရး တပ္မေတာ္တြင္း ဝင္ေရာက္သည့္ေန႔မွ စ၍ ဇနီး၊ သားသမီးမ်ားထံသို႔ တစ္ခါတစ္ေခါက္ သြားေရာက္ ၾကည့္႐ူရန္ပင္ အခ်ိန္ မရေလာက္ေအာင္ တုိင္းျပည္ႏွင့္ လူမ်ိဳးအတြက္ တာဝန္မ်ားကို ေဆာင္႐ြက္ခဲ့ေသာ အာဇာနည္ ပုဂၢိဳလ္ႀကီး တစ္ဦးပင္ ျဖစ္ေလသည္။

ဗထူးတပ္ၿမိဳ႕

ေအာင္ပန္းၿမိဳ႕ (ကေလာႏွင့္ ၅ မိုင္ ကြာေဝးသည္) တြင္ ဗိုလ္မွဴးႀကီး ဗထူးႏွင့္ ရဲေဘာ္မ်ား အတြက္ ေက်ာက္တုိင္တခု စိုက္ထူထားသည္။ အဆုိပါ ေက်ာက္တုိင္တြင္ “ဗမာႏိုင္ငံ ရွမ္းျပည္ေတာင္ပိုင္း ဖက္ဆစ္ ဂ်ပန္ ေတာ္လွန္ တုိက္ခိုက္ေရးတြင္ ဦးစီးခဲ့၍၊ ၁၃ဝ၇ ခု၊ နယုန္လဆုတ္ ၈ ရက္ေန႔ ညဥ့္ ၈ နာရီ ၁ဝ မိနစ္ အခ်ိန္ တယ္လူး စခန္းတြင္ က်ဆံုးရွာေသာ ဗိုလ္မွဴးႀကီး ကာနယ္ ဗိုလ္ဗထူးႏွင့္ အထက္ျမန္မာျပည္ တုိက္ပြဲမ်ားတြင္ က်ဆံုးေသာ သူရဲေကာင္း ရဲေဘာ္ ႏွစ္ဆယ့္ေျခာက္ေယာက္” ဟု ကမၸည္း ထိုးထား၏။ ဗိုလ္မွဴးႀကီး ဗထူးအား ခ်ီးက်ဴးေသာ အားျဖင့္ တပ္မေတာ္မွလည္း “ဗထူးတပ္ၿမိဳ႕” ဟူေသာ အမည္ျဖင့္ တပ္စခန္းၿမိဳ႕ တခုကို ရပ္ေစာက္ၿမိဳ႕ ေျမာက္ဘက္ တမိုင္ခန္႔ အကြာတြင္ တည္ထားေလသည္။

ဗထူး တပ္ၿမိဳ႕သည္ ပင္လယ္ ေရမ်က္ႏွာျပင္ အထက္ ေပ ၃ဝ၅ဝ အျမင့္တြင္ တည္ရွိ၍၊ ၂၂ စတုရန္းမိုင္ က်ယ္ျပန္႔သည္။ ယခင္က နန္ဟူ႐ြာပ်က္ဟု ေျမတိုင္း ေျမပံုမ်ားတြင္ ေဖာ္ျပထားေသာ အရပ္ျဖစ္၏။ လြယ္ဂံုေခ်ာင္းႏွင့္ ပိန္းေခ်ာင္းတို႔ စုေပါင္း စီးဆင္းလာေသာ နန္ဟူေခ်ာင္းသည္ တပ္ၿမိဳ႕ အလယ္မွ ျဖတ္စီးသြားၿပီးလွ်င္ ေဇာ္ဂ်ီျမစ္ႏွင့္ ပူးေပါင္းသြားသည္။ ထုိေခ်ာင္းေျမာင္းမ်ားမွ အပ တပ္ၿမိဳ႕ ဧရိသာ တခုလံုးသည္ ျမက္ခင္းမ်ား ဖံုးေနေသာ ေတာင္ကုန္းမ်ား ျဖစ္သည္။

တပ္မေတာ္ အရာရွိမ်ား၊ အရာရွိငယ္မ်ား အတြက္ ေလ့က်င့္ေရး ေက်ာင္းမ်ားႏွင့္ တုိက္ခိုက္ေရး ေက်ာင္းမ်ား ထားရွိရန္ လိုလာသျဖင့္ ေနရာ ေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့ရာ၊ ထိုစဥ္က ေျမာက္ပိုင္းတိုင္း စစ္ဌာနခ်ဳပ္ တုိင္းမွဴး သေရစည္သူ ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ ေက်ာ္ေဇာ၊ အမွတ္ (၄) ေျခလွ်င္ တပ္မဟာမွဴး သီရိပ်ံခ်ီ ဗိုလ္မွဴးႀကီး ေစာျမင့္ႏွင့္ ေလ့က်င့္ေရး ၫႊန္ၾကားေရးမွဴး သီရိပ်ံခ်ီ ဗိုလ္မွဴးႀကီး ေမာင္ေမာင္တုိ႔က ယခုေနရာကို ေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့ၿပီးလွ်င္ ၁၉၅၃ ခုႏွစ္၊ ႏိုဝင္ဘာလမွ အစျပဳ၍ တပ္ၿမိဳ႕ကို တည္ေဆာက္ခဲ့ေလသည္။

ဗမာ တပ္မေတာ္ အင္ဂ်င္နီယာ တပ္ဖြဲ႕က တပ္ၿမိဳ႕ႏွင့္ အေဆာက္အအံု တဝက္ခန္႔ကို ေဆာက္လုပ္ခဲ့၍ က်န္ အေဆာက္အအံု ေဆာက္လုပ္ေရးကို အင္ဂ်င္နီယာမ်ား ျဖစ္ေသာ ဦးစိုးခ၊ ဗိုလ္ႀကိဳင္၊ မစၥတာ ေခ်ာင္ဒရီတုိ႔က ေဆာင္႐ြက္ၾကသည္။

ပထမဦးစြာ တပ္မေတာ္ (ၾကည္း) တုိက္ခိုက္ေရးေက်ာင္း အတြက္ အေဆာက္အအံုမ်ား ၿပီးစီး၍၊ ၁၉၄၅ ခု၊ မတ္လ ၁ ရက္ေန႔တြင္ တုိက္ခိုက္ေရးေက်ာင္း စတင္ စခန္းခ်သည္။ ဆက္လက္၍ စစ္တကၠသိုလ္အတြက္ အေဆာက္အအုံမ်ား ေဆာက္လုပ္ၿပီးစီး သျဖင့္ ၁၉၅၄ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ ၁ ရက္ေန႔တြင္ စတင္ စခန္းခ်သည္။ ၁၉၅၄ ခု၊ မတ္ ၂ဝ ရက္ေန႔တြင္ တိရစာၦန္ ေမြးျမဴေရး တပ္ရင္း တခုကိုလည္း ထားရွိခဲ့သည္။ တပ္ၿမိဳ႕ တခုလံုးကို ၁၉၅၄ ခု၊ စက္တင္ဘာ ၃၁ တြင္ ေဆာင္လုပ္ၿပီးစီး ေလသည္။ ပထမ တပ္ၿမိဳ႕၊ ၿမိဳ႕နယ္ တပ္မွဴးကား သီရိပ်ံခ်ီ ဗိုလ္မွဴးႀကီး ေက်ာ္စိုး ျဖစ္သည္။

၁၉၅၅ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၁၄ ရက္ေန႔ေတြင္ စစ္တကၠသိုလ္ႏွင့္ တပ္မေတာ္ (ၾကည္း) တုိက္ခိုက္ေရးေက်ာင္း ပါဝင္ေသာ ဗထူး တပ္ၿမိဳ႕ကို ႏိုင္ငံေတာ္ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးႏု ဖြင့္လွစ္ခဲ့သည္။

တပ္မေတာ္ သူရဲေကာင္းမ်ား

ကိုးကား

ျမန္မာႏိုင္ငံ ဘာသာျပန္ စာေပအသင္း၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕က ၁၉၆၃ ခုႏွစ္မွာ ပဌမ အႀကိမ္ ပံုႏွိပ္ ထုတ္ေဝ ျဖန္႔ခ်ိခဲ့တဲ့ စာေပဗိမာန္၏ ႐ုပ္ျပ ဗဟုသုတဘဏ္၊ ‘ျမန္မာ့ စြယ္စံုက်မ္း၊ အတြက္ - ၇ (ပဥ္ - ဗီး)’ [For Ever Space က eBook အျဖစ္ ျဖန္႔ခ်ိတဲ့ အြန္လိုင္း PDF စာအုပ္] မွာ စာမ်က္ႏွာ ၃၃၄ မွ ၃၃၇ အထိ ေဖာ္ျပ ပါရွိခဲ့တဲ့ “ျမန္မာ့ တပ္မေတာ္ ဂုဏ္ထူးေဆာင္ မ်ိဳးခ်စ္ ဗိုလ္မွဴးႀကီး ဗထူး (ခရစ္ ၁၉၄၅ လြန္)” အေၾကာင္းကို ျပန္လည္ ထုတ္ႏုတ္ ကူးယူ ေဖာ္ျပတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ႏိုင္ငံ့၀န္ထမ္းလုပ္ၾကမလား

ခုတစ္ေလာစာေတြမွာ ႏိုင္ငံ႕၀န္ထမ္းေနၾကတဲ့ ႏိုင္ငံ႔၀န္ထမ္းေတြကို သမၼတကစၿပီး ေအာက္ဆံုးအဆင့္ ၀န္ထမ္းေလးအထိ ျပည္သူကေပးတဲ့ လစာရိကၡာကိုစားတဲ့ ျပည္သူ့၀န္ထမ္း မ်ား ျဖစ္ၾကတယ္။ ျပည္သူ လူထုဟာ ေက်းဇူးရႇင္ ထမင္းရႇင္မ်ားျဖစ္တယ္။ ၀န္ထမ္းေတြဟာ ျပည္သူရဲ႕အေစခံျဖစ္တယ္ ဆိုတဲ့အယူအဆကို ေရွ႕တန္းတင္ျပီးေရးေနတာကိုေတြ႔ရတယ္။

ဒီလိုေျပာေန ၊ ေရးေနၾကတဲ့အထဲမွာ ပညာတတ္ပါတယ္ဆိုတဲ့ ပညာရွင္ေတြလဲပါတယ္ ၊ ႏိုင္ငံေက်ာ္ပါတယ္ ဆိုတဲ့ စာေရးဆရာေတြလဲပါတယ္ ၊ လူေတြကေလးစားပါတယ္ဆိုတဲ့ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြလဲပါတယ္ ဒီလူေတြကို ဘယ္လိုနားလည္ရမွန္းမသိေအာင္ျဖစ္ရတယ္ ။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ဒီအယူအဆကိုလက္မခံဘူး လုပ္အားတန္ဘိုးေပးဆပ္ျပီး ႏိုင္ငံ၀န္ထမ္းေနတဲ့သူေတြေရာ ၊ ကိုယ့္၀န္ကိုယ္ထမ္းျပီးအခြန္ေဆာင္ေနတဲ့ သူေတြေရာ အားလံုးဟာအတူတူျဖစ္တယ္ အျပန္အလွန္ အက်ိဳးျပဳေနၾကသူေတြျဖစ္တယ္ ဘယ္သူကသခင္ ဘယ္သူက အေစခံဆိုတဲ့စိတ္ဓါတ္မ်ိဳး ျမန္မာျမန္မာခ်င္း ထားဘို႔မသင့္ဘူး အျပန္အလွန္ေလးေလးစားစားရွိဘို႔ပဲလိုတယ္......ဘာမွမလုပ္ပဲငုတ္တုတ္ထိုင္ျပီးျပည္သူ႕ ဆီကအခြန္ကို ထိုင္စားေနတဲ့ႏိုင္ငံ႔၀န္ထမ္းဆိုလို႕ တစ္ေယာက္တစ္ေလမွမရွိဘူး....

ေအး..တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္ ျပည္သူ႕အခြန္စားရင္ျပည္သူ႕အေစခံဘဲဆိုတဲ့ တစ္ယူသန္အယူအဆမ်ိဳး ရွိတဲ့လူေတြရွိေနတယ္ဆိုရင္လဲ သားတကြဲမယားတကြဲ မိတကြဲဖတကြဲနဲ႕အျပင္ အသက္နဲ႔ပါ ရင္းျပီး ႏိုင္ငံကာကြယ္ေရးလုပ္ေနတဲ့စစ္သည္ေလးေတြကို တစ္လ ၂၂၀၀၀ က်ပ္ပဲေပးေနတာ ၊ ဘ၀ရဲ႕အခ်ိန္ေတြကိုပညာသင္တဲ့အလုပ္နဲ႕ရင္းႏွီးကုန္ဆံုးခဲ့ျပီး မနက္ကေနညေန ထိ အာေပါက္ေအာင္ သင္ေန တဲ့ဆရာေတြကို  တစ္လ ေငြ ၃ေသာင္းေလာက္နဲ႕ ခိုင္းေနတာေတြဟာ တန္ရာတန္ဘိုးမဟုတ္ ဘူးျဖစ္ေနတယ္ ၊ျခံဳေျပာရရင္ သခင္ဆိုတဲ့သူေတြက အေစခံဆိုတဲ့သူေတြကို ေပးတဲ့အခေၾကးေငြဟာ သိပ္နည္းေနတယ္ မတရားသျဖင့္ခိုင္းေနသလိုျဖစ္ေနတယ္ အခြန္ေလ်ာ့ဘို႔ေတာင္းဆိုမယ့္အစား အခြန္တိုးေဆာင္ဘို႕ ေတာင္း ဆိုရမယ္ ။ဒီလိုမဟုတ္ဘူးလား....။


ဒီေန႔ႏိုင္ငံ၀န္ထမ္းလုပ္ေနတဲ့သူေတြသာ ခင္ဗ်ားတို႕ေျပာသလို တန္မွလုပ္မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္မ်ိဳးထားေနရင္ ႏိုင္ငံ၀န္ထမ္း လုပ္မယ့္သူေတာင္ရွိမွာမဟုတ္ဘူး.. .ေနပူမေရွာင္ မိုးရြာမေရွာင္ ႏိုင္ငံကာကြယ္ေရးတာ၀န္ထမ္းေန တဲ့တပ္မေတာ္သားေတြ  ၊ ေန႔ည ၂၄ နာရီဆိုသလိုသူမ်ားအျငိဳျငင္ခံျပီး တရားဥပေဒစိုးမိုးေရးေဆာင္ ရြက္ေနၾကတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲတပ္ဖြဲ႕၀င္ေတြ ၊ မနက္ကညေနထိ အာေပါက္လုမတတ္ကေလးေတြကို ပညာသင္ေပးေနတဲ့ေက်ာင္းဆရာဆရာမေတြ ၊ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္ေနတဲ့ က်န္းမာေရး၀န္ထမ္းေတြ အစရွိတဲ့ အားလံုးေသာ ႏိုင္ငံ႔၀န္ထမ္းေတြဟာ အခုရတဲ့လစာေငြေလာက္နဲ႕ လုပ္ေနၾကတာဟာ ၀မ္းေရးတစ္ခုတည္းေၾကာင့္လို႕ ထင္ေနတဲ့ ခပ္ညံ႔ညံ႔အေတြးအေခၚမ်ိဳးကို ထုတ္ပစ္လိုက္ဖို႕လိုပါျပီ...မ်ိဳးခ်စ္ စိတ္ေတြဘာေတြၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ေျပာ မေနခ်င္ေတာ့ပါဘူး...လြယ္တယ္ ထင္ရင္ ခုပဲႏိုင္ငံ၀န္ထမ္း ၀င္လုပ္ၾကည့္လိုက္ပါ...၀င္မလုပ္ရင္ လဲ ေတာင္ေျပာေျမာက္ေျပာေျပာတာေတြ ျပင္ၾကပါ...ဒါပါပဲ

ေဒါက္တာဆိတ္ဖြားhttp://doctorsatephwar.blogspot.comမွကူးယူေဖာ္ျပပါသည္

ေမာထ..မဆုတ္တမ္းခံစစ္စခန္းနဲ႔တစ္ညတာ..

မနက္မိုးလင္းလို႔ၾကားလိုက္ရတဲ့သတင္းက..ေထာက္ပို႔တပ္နဲ႔ေမာထ.စခန္းရိကၡာပံုတဲ့ယာဥ္တန္းလံုျခံေရးလုိက္ရမယ္တဲ့.

ေမာထ.စခန္းက.က်ြန္ေတာ္တုိ႔ထီးထဗ်ဴဟာနဲ႔ဆိုသိပ္မနီးဘူးဆိုေပမဲ့.အေ၀းၾကီးေတာ့မဟုတ္ပါဘူး..ကားနဲ႔ဆို..ေန႔ခ်င္းျပန္ေရာက္နုိင္တဲ့အေနအထားမွာပါပဲ.ဒီေတာ့.စစ္ေၾကာင္းမွဴးကလဲ.ေန႔ခ်င္းျပန္လာရမဲ့ခရီးမို႔လို႔ရဲေဘာ္ေတြကိုေပါ့ေပါ့ပါးပါးျဖစ္ေအာင္.အီေကြမန္႔နဲ႔ေသနတ္ရယ္ပဲ.ယူခဲ့ဖိုမွာတယ္.က်န္တဲ့.မိုးကာ.ေတြရိကၡာေတြကို.ဗ်ဴဟာမွာပဲထားခဲ့ျပီး.က်ြန္ေတာ္တို႔စစ္ေၾကာင္း.ထီးထဗ်ဴဟာစခန္းကေနစထြက္လာခဲ့တယ္.ျဖစ္ခ်င္ေတာ့လွမ္းမွာကားကပ်က္တယ္..ျပန္ျပင္တာနဲ႔အခ်ိန္ကနဲနဲလင့္သြားတယ္..ေမာထစခန္းကို.ေရာက္ေတာ့.မိုးကခ်ဳပ္စျပဳေနျပီ.ဒါနဲ႔ဗ်ဴဟာကိုေရာက္ေၾကာင္းသတင္းပို႔ေတာ့..ဗ်ဴဟာကအဲဒီစခန္းမွာပဲ.အုပ္ခဲပံုပါတဲ့..အဲဒါမွေသေရာပဲ..ဗ်.စားစရာရိကၡာကေတာ့.ေထာက္ပို႔တပ္က.ခဏခ်ီးျပီး..စားရင္ရတယ္ဆိုေပမဲ့.ေ၇ွ့တန္းမွာက.ကိုယ္တစ္ေယာက္စာေစာင္ေလးတစ္ထည္ေလာက္နဲ႔.မိုးကာေလးတစ္ထည္ေလာက္ပါၾကတာဆိုေတာ့..က်ြန္ေတာ္တို႔စစ္ေၾကာင္းက.ပါလာတဲ့လူ ၁၂ေယာက္ေလာက္ကို..ေစာင္ေတြဘာေတြ..ဘယ္လိုခြဲေပးႏိုင္မွာလဲ..စခန္းကစခန္းမွဴးအကိုၾကီးကေတာ့.စစ္ေၾကာင္းမွဴးအတြက္ကို.သူ႔တပ္ခြဲကေနထုတ္နုတ္ပီး.ေစာင္တစ္ထည္ေပးတယ္..က်ြန္ေတာ့္ရဲေဘာ္ေတြကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့လဲ.အေျခအေနက.မေကာင္းဘူး.မိုးကလဲခ်ဳပ္လာတာနဲ႔အမွ်အေအးဒဏ္ေလးကလဲ..စိမ့္စိမ့္ေနတာပဲဗ်ာ..ဒီလိုနဲ.က်ြန္ေတာ္တို႔တဲထဲမွာမီးဖိုေလးဖိုျပီး..ထိုင္ေနလိုက္တာ..မနက္တာမိုးစင္စင္လင္းသြားတယ္.က်ြန္ေတာ္တို႔စစ္ေၾကာင္းေမာထစခန္းၾကီးမွာ.အိပ္ခြင့္ရၾကေပမဲ့..က်ြန္ေတာ္တို႔မအိပ္ခဲ့ရဘူးဗ်ာ..(မာန္အြမ္)

ပြိဳင့္ - ၄၇၈၃

ပလက္ခို လို႔ေတြ႕လုိက္ရလို႔ ဘာလဲလို႔ေတြးေနမိၾကမယ္ထင္ပါတယ္။ ကရင္ျပည္နယ္ ေဘာစဲခို ေဒသ အေရွ႕ ဘက္စူးစူးမွာတည္ရွိေနတဲ့ တစ္ခုတည္းေသာ ေတာင္တစ္ခုပါ။ အျမင့္က ေျမပုံေပၚမွာ P-4783 ပြိဳင့္ ၄၇၈၃ လို႔ ျပထားပါတယ္။ ဝန္းက်င္တစ္ဝိုက္မွာေတာ့ သူကအျမင့္ဆုံးျဖစ္ေနပါတယ္။ အဲဒီေတာင္ထိပ္ေပၚမွာ စခန္းႀကီး တစ္ခုတည္ထားပါတယ္။ သဘာဝေက်ာက္တုံးႀကီးေတြနဲ႔ မဟာဗ်ဴဟာ ကားလမ္းမႀကီးက ေတာင္ထိပ္ကိုျဖတ္ၿပီး ဟိုးအေရွ႕ဘက္ သံလြင္ျမစ္က နယ္ျခားထားတဲ့ ထီးထ- ေစာထေဒသအထိေပါက္ပါတယ္။ လမ္းမေပၚမွာေတာ့ နင္းမိုင္းဆြဲမိုင္းေတြ အပင္ထြက္ေအာင္ကို စိုက္ပ်ဳိး ထားၿပီးသားလည္းျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ေတာင္ထိပ္စခန္း ျဖစ္တာနဲ႔အညီ ေလကတဟူးဟူးနဲ႔ ျမဴခိုး ေတာင္ေငြ႕ေဝေနတာကမ်ားပါတယ္။ ေတာင္ထိပ္မွာ ရန္ကုန္ကလႊင့္တဲ့ City FM ေရဒီယို မိပါတယ္။ ေတာင္ထိပ္ေရဘယ္လိုဆင္းခပ္မလဲ ေမးစရာရွိတယ္။ ေရက စခန္းျခံစည္း ရိုးထဲမွာပဲ ေက်ာက္သားေက်ာက္တုံးေတြကာရံထားတဲ့ ခ်ဳိင့္က်င္းလိုေနရာကေန ေရထြက္ေနပါတယ္။ ေက်ာက္စိမ့္တြင္းေပါ့။ ၃ ရာသီ ေရမျပတ္ပါဘူး။ သဘာဝတရားႀကီးကဖန္ဆင္းေပးထားလို႔ ေတာ္ပါေသးတယ္။ မဟုတ္ရင္ ေတာင္ထိပ္မွာ စခန္းထိုင္ေနတဲ့ စစ္သည္ေတြ ေရ အတြက္နဲ႔ တစ္ေန႕တစ္ေန႔ ဒုကၡေရာက္လိုက္မယ့္ ျဖစ္ျခင္းရယ္။ ေရဆင္းခပ္ရတာက အသာထား။

ေတာင္ေအာက္ စခန္းနဲ႔အလွမ္းေဝးေလေတာ့ လူအၿမဲ မေနႏိုင္၊ ဒီေတာ့ အလစ္ကို ငေပြးက လာၿပီး မိုင္းေထာင္သြားမွာပါ။ ေရတစ္ခါခ်ိဴးဖို႔ ေျခတစ္ဖက္နဲ႔ လဲ လိုက္ရတဲ့ သာဓကေတြကလည္း မနည္းေတာ့ၿပီေလ။ ေတာင္ေအာက္အဆင္းလမ္းမွာ သစ္ႀကီးဝါးႀကီးေတြ ေပါေတာ့ ေတာေကာင္ေလး ၾကက္ငွက္ေလး ေထာင္ဖမ္းၿပီး အသားဓါတ္ခ်ဳိ႕တဲ့မႈကို ျဖည့္ဆည္းၾကရ ပါတယ္။ တစ္ႏွစ္ပတ္လုံးစာ ရိကၡာေျခာက္ေတြရွိေပမယ့္ လူပါးစပ္က ခ်ဳိခ်ဥ္ဖန္ခါး ေတာင့္တလာေတာ့ မတင္းတိမ္တာအမွန္ပဲေလ။ ဒီေတာ့ ေတာင္ေအာက္ဆင္း မွ်စ္ခ်ဳိး ဖားငါးရွာ ေတာပစ္ ။ ငေပြးက အလစ္ လမ္းေပၚတက္ မိုင္းေထာင္တာမ်ဳိးရွိတတ္ေတာ့ သြားလာ မိုင္းသတိ မိုင္းအသိက ေပါ့ဆလို႔ကိုမရဘူး။ သစ္တုံးတို ဝါးပိုးေျခာက္ေတြမွာ ကပ္တြယ္ေနတဲ့ မိႈမ်ဳိးစုံ၊ သစ္ဝါးပိုး ေတြက သဘာဝရဲ႕ အစားအစာ အထူးအဆန္းေတြျဖစ္လာရေတာ့တယ္။ စခန္းအဆင္းလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ပုရစ္တြင္းတူး ညည ပုရစ္ကို ဒယ္အိုးပူေလး ဆီပါးပါးလွိမ့္ေၾကာ္စားရတဲ့အရသာကလည္း ထူးမွထူး။

ဝါးသစ္ခ်သီးပင္ေတြေပါတာက ေန႔စဥ္ဟင္းကိုျဖည့္ေပးျပန္တယ္။ထုျပီး အထဲကအဆံကို ေလွာ္စား။ ေၾကာ္စား။ ဟင္းအျဖစ္လုပ္စား တကယ္ကို မိုက္တယ္။ ကင္းသမား ေတြ ညကင္းေစာင့္ လမ္းေလွ်ာက္ ထိုင္ထိုင္ ရပ္ရပ္ ဝါးသစ္ခ်သီးေလွာ္ မဝါးရအမိန္႔ထုတ္ရတယ္။ ကင္းပါဆို ပါးစပ္ကတေဂ်ာက္ေဂ်ာက္ျမည္ေနတာကိုး။ လုံၿခဳံမႈအရေပါ့။ ေရေငြ႕စုိစုိ ေက်ာက္တုံးနက္ႀကီးေတြမွာကပ္ေနတဲ့ ေက်ာက္ေမွာ္(ေရညွိပုံစံ) ျပဳတ္ၿပီး တပ္မေတာ္ကုလားပဲေလွာ္ေထာင္းေလးနဲ႔ သုပ္စား အရမ္းႏူးညံံ့တဲ့ျဖစ္ျခင္းဗ်ာ။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ဘာမွ ေထြေထြထူးထူးလုပ္စရာမရွိ စာအုပ္မဆိုထားနဲ႔ စာရြက္ေလးတစ္ရြက္ေလာက္ ဖတ္စရာ ရရင္ကို ေက်နပ္ သေဘာက်ေနရတာ။ ေနာက္တန္းအႀကဳံနဲ႔ စားစရာရယ္ စာေလးတစ္ေစာင္ ႏွစ္ေစာင္နဲ႔ ဖတ္ စရာစာအုပ္ေလးေတြေရာက္လာတဲ့ေန႔ကေတာ့ ေလာကနိဗၺာန္အလားထင္မွတ္ထားၾကရတဲ့အျဖစ္။ ရက္ ေတြ၊လေတြျမန္ျမန္ကုန္ပါေစလို႔ပဲ ေတာင္ထိပ္ကေန ဘုရားစာရြက္သလိုရြက္တဲ့သူကလည္းရွိေသး။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေနာက္ေတာ့လည္း ဒီေတာဒီေတာင္ ဒီေဒသေတြကို သတိတရေတာ့ျဖစ္မိသားေလ။

@@@ By ေနလြမ္းသူ (mmcyber ဖုိရမ္တြင္ တင္ၿပီးျဖစ္)http://naylwanthu1.blogspot.com(မွကူးယူေဖာ္ျပပါသည္)

ျမန္မာ့တပ္မေတာ္

မဲသေ၀ါစစ္ဆင္ေရး၏ အလွည့္အေျပာင္းျဖစ္ေစေသာ တုိက္ပြဲ (၂)

အေျခအေနအရပ္ရပ္ကို သံုးသပ္ၿပီးေနာက္မွာ လက္ရွိစစ္ေၾကာင္း (၁) ေနရာကေနပဲ တိုက္စစ္ဆင္ဖို႔အတြက္ စုရပ္နဲ႔ စီရပ္ကို တစ္ထပ္ထည္းရန္ တပ္ရင္းမွဴးက ဆံုးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္… ေရွ႕တန္းတပ္စိတ္ေတြ ကတုတ္က်င္းထဲမွာပဲ က်ဥ္းက်ဥ္းက်ပ္က်ပ္ အၿမဲေနေနရတာေၾကာင့္ လန္ူဆန္းေနေစရန္ ၁၂ နာရီကို တစ္ႀကိမ္ လူသစ္လဲလွယ္ၿပီး တာ၀န္ေပးခဲ့ပါတယ္… စားေရးေသာက္ေရး ကိုေတာ့ သက္ဆိုင္ရာ တပ္ခြဲရံုးေတြကပဲ စီစဥ္ေပးေစပါတယ္… တိုက္စစ္မွာ စီရပ္လံုၿခဳံေရးဟာ အေရးႀကီးပါတယ္… ဒီ့အတြက္ လူ (၅၀) စာ တန္းစီထိုင္ႏိုင္ၿပီး လံုၿခဳံတဲ့ ဆက္သြယ္ေရးေျမာင္းႀကီးကို ရန္သူ႔ေနရာနဲ႔ရင္ေဘာင္တန္း အေနအထားအတိုင္း တူးေစခဲ့ပါတယ္… ႏွစ္ရက္နဲ႔ပဲ ၿပီးစီးခဲ့ပါတယ္… တပ္ရင္းမွဴးဟာ တပ္ခြဲႏွစ္ခြဲမွ လက္ေရြးစဥ္စစ္သည္ေတြခ်ည္း စုဖြဲ႔တိုက္ခိုက္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ထားခဲ့တာေၾကာင့္ ေခ်မွဳန္းေရးတာ၀န္ထမ္းေဆာင္မယ့္ တပ္ခြဲမွဴးႏွစ္ဦးကို ေခၚယူၿပီး တိုက္စစ္စီမံခ်က္ကို ရွင္းလင္းေျပာျပခဲ့ပါတယ္… အမွတ္ (၃) တပ္ခြဲမွဴးဟာ လက္ေရြးစင္တပ္ဖြဲ႔စုကို မိမိကိုယ္တိုင္ဦးေဆာင္ၿပီး ေခ်မွဳန္းတိုက္ခ်က္လိုေၾကာင္း တပ္ရင္းမွဴးထံကို တင္ျပခဲ့ပါတယ္… တပ္ရင္းမွဴးဟာ ခြဲ (၂) နဲ႔ ခြဲ (၃) မွ တပ္ခြဲမွဴးမ်ားဦးစီးၿပီး လက္ေရြးစဥ္စစ္သည္ (၂၅)ဦးစီပါတဲ့ တပ္ဖြဲ႔ ႏွစ္ဖြဲ႔ကို ေရြးခ်ယ္စုဖြဲ႔ ေစခဲ့ပါတယ္…. လက္ေရြးစဥ္စုဖြဲ႔ထားတဲ့ တပ္ခြဲ ႏွစ္ခြဲမွ စစ္သည္ေတြကို စိတ္ဓာတ္ျမင့္မားေရး ေဟာေျပာျခင္း၊ ဇာတ္တိုက္ေလ့က်င့္ျခင္းမ်ား ေဆာင္ရြက္ေစၿပီး တိုက္ပြဲမ၀င္မီ ကာလတစ္ေလ်ာက္လံုးအနားေပးထားခဲ့ပါတယ္…

၁၉၈၈ခုႏွစ္၊ ႏို၀င္ဘာလ ၃၀ ရက္ေန႔မွာေတာ့ ပြဳိင့္ (၈၆၅) စခန္းကို ေရာက္ရွိလာတဲ့ စစ္ဆင္ေရး ကြပ္ကဲမွဳ အထူးအဖြဲ႔မွဴးဟာ ခမရ (၃) တပ္ရင္းမွဴးကို စစ္ဆင္ေရးညႊန္ၾကားခ်က္ေပးဖို႔အတြက္ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ ၁ ရက္ေန႔ ၀၉၀၀ နာရီအေရာက္ မဲသေ၀ါေဒသ စစ္ဆင္ေရး ေရွ႕တန္းကြပ္ကဲမွဳဌာနခ်ဳပ္၊ ပြဳိင့္ (၈၆၅) စစ္ဆင္ေရး ကြပ္ကဲမွဳ ခန္းမကို ေခၚထားခဲ့ပါတယ္… ခမရ (၃) တပ္ရင္းမွဴး ေရာက္ရွိလာၿပီးေနာက္မွာ စစ္ဆင္ေရး ကြပ္ကဲမွဳ အဖြဲ႕မွဴးက ” ထိုးစစ္ အဆင့္ (၁) အျဖစ္ ခမရ (၃) ကပင္ ဦးေဆာင္၍ ၄င္းတို႔ရင္ဆိုင္ထားေသာ ရန္သူ႔ေနရာကို စတင္တိုက္ခိုက္ရမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း… လက္နက္ႀကီး၊ လက္နက္ငယ္မ်ားအတြက္ က်ည္ လိုသေလာက္ထုတ္ယူရန္ႏွင့္ .၅၀ လက္မ စက္ေသနတ္ႀကီးႏွင့္ ၄င္းက်ည္ ၁၀၀၀ ထပ္ျဖည့္ေပးမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း… တိုက္ရိုက္ပစ္ကူ အျဖစ္ ၁၂၀ မမ စိန္ေျပာင္း ေလးလက္ျဖင့္ ပစ္ခတ္ေပးမည္ျဖစ္ၿပီး ၇၆ မမ အေျမာက္ႏွင့္ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ရံုး(ၾကည္း) အရန္၊ ၈၁ မမ စိန္ေျပာင္း ရွစ္လက္က အျခား ရန္သူ႔ေနရာမ်ားကို ဦးႏွိမ္ပစ္ခတ္ထားမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း… တပ္ရင္းအေနျဖင့္ မိမိတပ္ရင္းရွိ လက္နက္ႀကီးမ်ား၏ ပစ္ကူကို လိုအပ္လွ်င္ လိုအပ္သလို အသံုးျပဳရန္ ” စသည္ျဖင့္ စစ္ဆင္ေရး ညႊန္ၾကားခ်က္ကို ေပးပါတယ္…

စစ္ဆင္ေရးညႊန္ၾကားခ်က္ ေပးၿပီးေနာက္မွာ စစ္ဆင္ေရးအဖြဲ႔မွဴး၏ ျပန္လည္ေမးျမန္းခ်က္အရခမရ (၃) တပ္ရင္းမွဴးက ေျဖၾကားရာမွာ ” မိမိတပ္ရင္း၌ ၇၅ မမေနာက္ပြင့္ရိုင္ဖယ္ တစ္လက္၊ ၈၁ မမ စိန္ေျပာင္း ႏွစ္လက္၊ ၆၀ မမ စိန္ေျပာင္း သံုးလက္၊ ၈၄ မမေနာက္ပြင့္ရိုင္ဖယ္ ႏွစ္လက္၊ စက္လတ္ ေလးလက္ႏွင့္ ဘီေအ ၁၀၃ ေလာင္ခ်ာႏွစ္လက္ ရွိၿပီး ျဖစ္ပါေၾကာင္း… ယင္းပစ္အားျဖင့္ပင္လံုေလာက္ပါေသာေၾကာင့္ မူလစီမံထားသည့္ ၁၂၀ မမ စိန္ေျပာင္းႀကီး ေလးလက္ အစားႏွစ္လက္ျဖင့္ပင္ လံုေလာက္ပါေၾကာင္…၊ စိန္ေျပာင္းႀကီး ေလးလက္ဆိုင္ပစ္ခဲ့ပါက တိုက္ပြဲၿပီးခ်ိန္တြင္ရန္သူ႔ထံမွ မည္သည့္ပစၥည္းကိုမွအေကာင္းပကတိ သိမ္းဆည္းရမိႏိုင္ေတာ့မည္ မဟုတ္ပါေၾကာင္း… ” စသည္ျဖင့္ေျဖၾကားခဲ့ပါတယ္… ဒါေၾကာင့္ စစ္ဆင္ေရး ကြပ္ကဲမွဳ အဖြဲ႔မွဴးဟာ ၁၂၀ မမ စိန္ေျပာင္းႀကီး ႏွစ္လက္ကို မူလရည္မွန္းခ်က္ဆီ မပစ္ခိုင္းေတာ့ပဲေနာက္ေန႔မွာ ခမရ (၃) က ဆက္တိုက္ရမယ့္ ရည္မွန္းခ်က္ ” နီလာ ” ပစ္မွတ္ကိုပစ္ခိုင္းမည္ျဖစ္ေၾကာင္း… ဘယ္အခ်ိန္မွာ စတင္တိုက္စစ္ဆင္ႏိုင္မယ္ဆိုတာေတြကို ေမးျမန္းခဲ့ပါတယ္… ခမရ (၃) တပ္ရင္းမွဴးက လက္နက္ခဲယမ္းထုတ္ခ်ိန္ႏွင့္ အေျချပဳေနရာကို ျပန္ဖို႔အခ်ိန္ပါဆုိလွ်င္ ၁၂၀၀ နာရီတြင္အေျချပဳေနရာသို႔ ျပန္ေရာက္ႏိုင္ပါေၾကာင္း… ျပင္ဆင္ခ်ိန္ ႏွစ္နာရီ ခန္႔လိုအပ္ၿပီး ၁၄၀၀ နာရီတြင္ စတင္တိုက္ခိုက္ႏိုင္မည္ ျဖစ္ေၾကာင္း တင္ျပရာစစ္ဆင္ေရး ကြပ္ကဲမွဳ အဖြဲ႔မွဴးက ၁၅၀၀ နာရီမွာ စတင္တိုက္ခိုက္ရန္သတ္မွတ္ေပးလိုက္ပါေတာ့တယ္…

ဒီ့ေနာက္မွာ ခမရ (၃) တပ္ရင္းမွဴးအေနနဲ႔ အေျမာက္ပစ္ကူအတြက္ ေပါင္းစပ္ ညွိႏွဳိင္းရာမွာ အေျမာက္ပစ္ကူကို န-နာရီထားၿပီး မတိုက္ခိုက္ခ်င္ေၾကာင္း… က်ည္ကို သံုးႏိုင္သမွ် ပစ္ကူေပးရန္… မိမိက အပစ္ရပ္ေစလိုခ်ိန္မွာ အပစ္ရပ္ဆိုင္းေပးရန္… မိမိစိတ္ႀကဳိက္ ပစ္ခတ္မွဳ ရၿပီးပါက အေျမာက္အပစ္ရပ္ေစၿပီး မိမိ ေခ်မွဳန္းေရးတပ္မ်ားက တက္ေရာက္ေခ်မွဳန္းတိုက္ခိုက္မွာ ျဖစ္ေၾကာင္း ညွိႏွဳိင္းခဲ့ပါတယ္… အေျမာက္တပ္ဖြဲ႔ မွလည္း ယခုတိုက္ပြဲအတြက္ အေျမာက္က်ည္ ၅၀ မွ ၁၀၀ အထိ ပစ္ကူေပးမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း… လိုအပ္ပါကလည္း လိုအပ္သလို ပစ္ကူေပးမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း… ရပ္ေစလိုသည့္အခ်ိန္မွာ အပစ္ရပ္ေပးမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း… ဆက္သြယ္မွဳ မျပတ္ေတာက္ေစရန္သာ အေရးႀကီးေၾကာင္း ညွိႏွဳိင္း ရရွိခဲ့ပါတယ္…

ခမရ (၃) တပ္ရင္းမွဴးဟာ စစ္ဆင္ေရး ကြပ္ကဲမွဳ အဖြဲ႔မွဴးဆီမွ အမိန္႔နာခံၿပီးတာနဲ႔ လိုအပ္တဲ့ ခဲယမ္း မီးေက်ာက္ေတြ ထုတ္ယူၿပီး မိမိစစ္ေၾကာင္းရွိရာကို ျပန္လည္ထြက္ခြာခဲ့ရာ ၁၂၃၀ နာရီအခ်ိန္မွာ ျပန္လည္ေရာက္ရွိခဲ့ပါတယ္… ေရာက္ေရာက္ခ်င္းပဲ တပ္ခြဲမွဴးမ်ားကို ေခၚယူၿပီး တိုက္စစ္စီမံခ်က္ကို အေသးစိတ္ ထပ္မံရွင္းျပၿပီး တိုက္ပြဲ၀င္ဖို႔ အေသးစိတ္ ျပင္ဆင္ပါေတာ့တယ္… တိုက္စစ္စီမံခ်က္ အေသးစိတ္ကေတာ့…

ေခ်မွဳန္းေရးတပ္ခြဲ ႏွစ္ခြဲမွ လက္ေရြးစဥ္ စစ္သည္ေတြဟာ ႀကဳိတင္တူးထားတဲ့ ဆက္သြယ္ေရးေျမာင္းႀကီးထဲမွာ ၁၄၃၀ အခ်ိန္အၿပီး ၀င္ေရာက္ ေနရာယူထားရန္… ကာပစ္အတြက္ တပ္ခြဲမွဴးတစ္ဦးက ဦးစီး၍ ၁၄၃၀ အခ်ိန္အၿပီး ေနရာယူရန္… ႀကဳိတင္ပစ္က်င္းတူးထားသည့္ေနရာမွ ၇၅ မမ တစ္လက္… စက္လတ္ ႏွစ္လက္၊ က်န္ တပ္စု လက္နက္မ်ားျဖင့္ အမိန္႔ရသည္ႏွင့္ စတင္ပစ္ခတ္ရန္… အေျမာက္အကဲၾကည့္ အဖြဲ႔ဟာ ရန္သူ႔ေနရာကို ကာပစ္ေနရာမွ ေဘးတိုက္ အကဲၾကည့္ရန္… ရန္သူ႔စခန္းကို အလ်ားလိုက္ ျမင္ကြင္းအတိုင္း ႏွစ္ျခမ္းကြဲသြားေအာင္ .၅၀ လက္မ စက္ေသနတ္ႀကီးျဖင့္ စစ္ေၾကာင္း (၁) ေနရာမွ ပိုင္းျဖတ္ပစ္ခတ္ေပးရန္… ၈၄ မမ ေနာက္ပြင့္ရိုင္ဖယ္ကို တပ္ရင္းမွဴးအနီး ေနရာယူ၍ ရန္သူ႔ေနရာအား တိုက္ရိုက္ပစ္ခတ္ရန္… လိုအပ္လွ်င္ ေလကြဲ ပစ္ခတ္ရန္… ၈၀ မမႏွင့္ ၆၀ မမ စိန္ေျပာင္းတို႔ျဖင့္ စစ္ေၾကာင္း (၁) ေနရာမွ ပစ္ကူေပးရန္… အနီးကပ္ ပစ္ခတ္ရမွာ ျဖစ္တာေၾကာင့္ အကူယမ္းထုပ္မ်ား မပါပဲ ပို႔က်ည္သက္သက္ျဖင့္သာ ပစ္ခတ္ရန္… ၈၁ မမ ဗံုးသီးကို စနက္ အေႏွးတလွည့္ အျမန္တလွည့္ အဆက္မျပတ္ လွ်င္ျမန္စြာ ပစ္ခတ္ရန္… ဗံုးသီးမ်ားကို ႀကဳိတင္ ျပင္ဆင္ထားရန္… ရန္သူ႔ေနရာကို လက္နက္ငယ္မ်ားျဖင့္ အသံမဆဲေအာင္ ဦးႏွိမ္ပစ္ခတ္ထားရန္… အေျမာက္ႏွစ္လက္သည္ ၁၅၀၀ အခ်ိန္မွစၿပီး အကဲၾကည့္ စတင္ပစ္ခတ္မည္ျဖစ္ၿပီး ေနာက္ဆံုးက်ည္ ၁၀ ေတာင့္က်န္လွ်င္ ေခ်မွဳန္းေရးတပ္မ်ား အသင့္ျပင္ရန္… တပ္ရင္းမွဴးမွ အခ်က္ေပးသည္ႏွင့္ ေခ်မွဳန္းေရးတပ္မ်ား ဆက္သြယ္ေရးေျမာင္းမွ အျမန္ဆံုးခုန္ထြက္ကာ ရန္သူ႔ေနရာကို လွံစြပ္ထိုး သိမ္းပိုက္ရန္… တပ္ရင္းမွဴးသည္ .၅၀ လက္မ စက္္ေသနတ္ႀကီးေဘးမွ မ်က္ျမင္ပစ္ခတ္မွဳကို ကြပ္ကဲသြားမည္… စစ္ေၾကာင္း (၂) ႏွင့္ တပ္ခြဲ တစ္ခြဲသည္ ၄င္းရင္ဆိုင္ထားရေသာ ေတာင္ေၾကာရွိ ရန္သူႏွင့္ ရန္သူ႔လက္နက္ႀကီး ပစ္ခတ္သည့္ေနရာကို မ်က္ျမင္ ျမင္ေတြ႔ရပါက မိမိ လက္နက္ႀကီးျဖင့္တန္ျပန္ပစ္ခတ္ေပးရန္… ေခ်မွဳန္းေရးအတြက္ န-နာရီ မထားပဲ တပ္ရင္းမွဴးက တိုက္ပြဲအေျခအေနကို သံုးသပ္ၿပီး ေခ်မွဳန္းေရးအတြက္ အမိန္႔ေပးသြားမည္… တပ္ရင္းမွဴး၏ အမိန္႔ မရမခ်င္း ေခ်မွဳန္းေရးတပ္မ်ား ရန္သူ႔လက္နက္ႀကီးႏွင့္ မိမိ အေျမာက္ပစ္ခတ္မွဳေၾကာင့္ မထိခိုက္ေစေရးအတြက္ ဆက္သြယ္ေရးေျမာင္းထဲတြင္ လံုၿခဳံစြာ ေနရာယူထားၾကရန္…

ခမရ (၃) တပ္ရင္းမွဴးဟာ တိုက္စစ္အတြက္ ျပင္ဆင္ခ်ိန္ (၃) ရက္ ရရွိခဲ့ပါတယ္… လိုအပ္ခ်က္မ်ားအားလံုး ေဆာင္ရြက္ၿပီးစီးၿပီျဖစ္တာေၾကာင့္ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ ၁ ရက္ေန႔ ၁၄၃၀ အခ်ိန္မွာ တိုက္စစ္အတြက္ အားလံုး အဆင္သင့္ျဖစ္ၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္းကို တီအာရ္ေအ-၉၀၆ စက္နဲ႔ နည္းဗ်ဴဟာမွဴးထံ သတင္းပို႔လိုက္ပါေတာ့တယ္…

၁၉၈၈ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ ၁ ရက္ေန႔ ၁၅၀၀ အခ်ိန္မွာ ပြဳိင့္ (၈၆၅) ေတာင္ကုန္းမွာေနရာယူထားတဲ့ အေျမာက္စခန္းမွ ၁၂၀ မမ ယူဂိုစိန္ေျပာင္း ႏွစ္လက္ျဖင့္ ခမရ(၃) တိုက္ခိုက္မယ့္ ရန္သူ႔ေနရာကို စတင္အကဲၾကည့္ ပစ္ခတ္ပါတယ္… မူလကတည္းက ႀကဳိတင္ အကဲၾကည့္ၿပီး မွတ္ပံုတင္ထားတာေၾကာင့္ သံုးလံုးေျမာက္ အေျမာက္က်ည္ဟာ ပစ္မွတ္အေပၚ တိုက္ရိုက္ထိမွန္ခဲ့ၿပီး ေခ်မွဳန္းပစ္ခတ္ျခင္း စတင္ခဲ့ပါတယ္… ရန္သူ႔ဖက္ကလည္း ေန႔စဥ္လုပ္ရိုးလုပ္စဥ္အတိုင္း တပ္မ်ားရွိရာ ေနရာအားလံုးကို လက္နက္ႀကီး၊ လက္နက္ငယ္တို႔နဲ႔ ျပန္လွန္ပစ္ခတ္ပါတယ္… ပြဳိင့္ (၈၆၅) ေတာင္ကုန္းမွာရွိေနတဲ့ အေျမာက္စခန္းကိုလည္း အဆင့္ျမင့္ ဒံုးက်ည္ ျဖစ္တဲ့ ၂.၇၅ လက္မ ဒံုးက်ည္နဲ႔ အေ၀းကေန တန္ျပန္ပစ္ခတ္ပါတယ္… ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ရံုး(ၾကည္း) အရန္၊ ၈၁ မမ စိန္ေျပာင္းတပ္ဖြဲ႔ကလည္း ရန္သူ႔ လက္နက္ႀကီးေနရာနဲ႔ ကြပ္ကဲမွဳေနရာေတြအားလံုးကို အကဲၾကည့္ ပစ္ခတ္မွဳျဖင့္ ဦးႏွိမ္ပစ္ခတ္ေပးေနပါတယ္… ၇၆ မမ အေျမာက္ ႏွစ္လက္ကိုလည္း မဲသေ၀ါ ပင္မစခန္းဆီ ဦးႏွိမ္ပစ္ခတ္ေပးထားပါတယ္… စစ္ဆင္ေရးကြပ္ကဲမွဳ တည္ရွိရာ ပြဳိင့္ (၈၆၅) စခန္းမွာရွိေနၾကတဲ့သူေတြဟာလည္း ခမရ (၃) တပ္ရင္းမွဴးထံကေန ေပးပို႔လာမယ့္ ေအာင္ပြဲသတင္းကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနၾကပါၿပီ… စစ္ဆင္ေရးခြင္ တစ္ခုလံုးမွာ ရွိေနၾကတဲ့ စစ္ေၾကာင္းမွဴးေတြ၊ တပ္ခြဲမွဴးေတြဟာလည္း မိမိတို႔ရဲ႔ ဆက္သြယ္ေရးစက္ေတြနဲ႔ ခမရ (၃) ရဲ႕ တိုက္ပြဲ၀င္မွဳကို ၾကားျဖတ္ဖမ္းယူၿပီး နားေထာင္ေနၾကပါတယ္…

ပစ္ခတ္လိုက္တဲ့ အေျမာက္က်ည္ေတြဟာ ပစ္မွတ္အေပၚကို တိတိက်က် က်ေရာက္ေပါက္ကြဲေနတာေၾကာင့္ ရန္သူေတြဟာ ေခါင္ကတုတ္ေတြထဲမွာ မေနရဲေတာ့ပဲ နီးစပ္ရာ လွ်ဳိေတြထဲကို ဆင္းၿပီး ခိုေအာင္းေနၾကရပါတယ္… အေျမာက္သံစဲတဲပအခါမွ လုပ္ေနၾကအတိုင္း မူလက်င္းေတြထဲျပန္၀င္ၿပီး ခ်ီတက္လာတဲ့ တပ္မေတာ္စစ္ေၾကာင္းကို လက္နက္ငယ္ေတြနဲ႔ ပစ္ခတ္မယ့္သေဘာပါ… ဒါေပမယ့္လည္း .၅၀ စက္ေသနတ္ႀကီးရဲ႕ ပစ္ခတ္မွဳကလည္း ပစ္ခတ္သူရဲ႕ကၽြမ္းက်င္မွုရွိသေလာက္ ထိေရာက္ေနတာေၾကာင့္ စက္ေသနတ္ေျပာင္းေရွ႕ပစ္လမ္းမွာရွိေနတဲ့ ၀ါးပင္ေတြအားလံုးျပတ္လဲကုန္ၿပီး ရန္သူ႕ေတာင္ကုန္းစခန္းကို သဲသဲကြဲကြဲ ေတြ႔ျမင္လာရပါတယ္… ရန္သူ႔စခန္းကို အလ်ားလိုက္ျမင္ကြင္းအတိုင္း က်ည္သြားလမ္း ထက္/ေအာက္ ေရြ႕လ်ားပစ္ခတ္ေစတာေၾကာင့္ ရန္သူ႔စခန္းကို အလ်ားလိုက္ ႏွစ္ပိုင္းကြဲေအာင္ ပိုင္းျဖတ္ပစ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္… ခမရ (၃) တပ္ရင္းမွဴးဟာ လက္နက္ႀကီး၊ လက္နက္ငယ္ တို႔ရဲ႕ သေဘာတရားကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ သေဘာေပါက္ထားသူျဖစ္တာေၾကာင့္ က်ည္က်ခ်က္ေတြ ရွဳပ္ေထြးကုန္မွာစိုးၿပီး အေျမာက္အကဲၾကည့္ရဲ႕ အကဲၾကည့္ပစ္ခတ္မွဳ စိတ္တိုင္းက်မွသာ တပ္ရင္းပိုင္ လက္နက္ႀကီးေတြကို စတင္ ပစ္ခတ္ ေစခဲ့တာပါ…

၈၁ မမ နဲ႔ ၆၀ မမ စိန္ေျပာင္းေတြကိုလည္း ကိုက္ ၂၀၀ အကြာအေ၀းအတြက္ အကူယမ္းထုပ္မပါပဲ ပို႔က်ည္သက္သက္ ပစ္ခတ္ေစခဲ့တာေၾကာင့္ က်ည္စုပစ္ခတ္ႏိုင္ျခင္း၊ လွ်င္ျမန္စြာပစ္ခတ္ႏိုင္ျခင္း စတဲ့ အက်ဳိးေက်းဇူးေတြအျပင္ ေျပာင္းထြက္သံဟာ လက္နက္ငယ္ ထြက္သံေလာက္သာ ထြက္ၿပီး မိမိလက္နက္ႀကီးပစ္ခတ္တဲ့ေနရာကို ရန္သူက ဘယ္လိုမွခန္႔မွန္းမရပဲ တန္ျပန္ပစ္ခတ္ႏိုင္စြမ္း မရွိခဲ့ပါဘူး… ရန္သူေတြဟာလည္း တိက်တဲ့ အေျမာက္ဆံ ထိမွန္မွဳကို ေရွာင္ဖို႔အတြက္ စခန္းေတာင္ေစာင္းလွ်ဳိထဲကို ယာယီဆင္းေျပးခဲ့ၾကရပါတယ္… ဒါကို ေဘးတိုက္ေနရာယူထားတဲ့ မိမိ ကာပစ္အဖြဲ႔က ၇၅ မမ ေနာက္ပြင့္ရိုင္ဖယ္နဲ႔ စက္လတ္ ၂လက္ တို႔နဲ႔ ေခ်မွဳန္းပစ္ခတ္ခဲ့တာေၾကာင့္ ရန္သူဟာ စခန္းေပၚျပန္မတက္ႏိုင္ၾကေတာ့ပဲ လွ်ဳိအတိုင္း မဲေပါေခ်ာင္းကေနတဆင့္ ေသာင္းရင္းျမစ္ဖက္ကို အၿပီးအပိုင္ ထြက္ေျပးရပါေတာ့တယ္…

တပ္မေတာ္က တပ္ရင္းပိုင္ လက္နက္ႀကီးေတြ၊ အေျမာက္ပစ္ကူေတြနဲ႔ ေခ်မွဳန္းပစ္ခတ္ေနေပမယ့္ ရန္သူဟာ တိုက္ပြဲတစ္ေလွ်ာက္လံုး ပစ္ခတ္သံမဆဲေအာင္ အဆက္မျပတ္ ျပန္လွန္ပစ္ခတ္ေနခဲ့ပါတယ္… ဒါေပမယ့္ ရန္သူ႔လက္နက္ငယ္ ပစ္ခတ္မွဳဟာ ထိေရာက္မွဳမရွိပဲ သစ္ပင္ထိပ္ဖ်ားေတြေပၚကေန ေက်ာ္ျဖတ္ေနတာကို ခမရ (၃)တပ္ရင္းမွဴးက သိရွိလိုက္ပါတယ္… ဒီအေျခအေနကို အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး တပ္ရင္းမွဴးက ခ်က္ခ်င္းပဲ ေခ်မွဳန္းေရးတပ္ခြဲေတြကို ” ရန္သူဟာ က်င္းထဲမွာထိုင္ၿပီး ေသနတ္ေထာင္ေဖာက္ေနတာသာျဖစ္ေၾကာင္း၊ ပစ္ခတ္မွဳ ထိေရာက္မွဳမရွိေၾကာင္း ” ေျပာၾကားၿပီး လွံစြပ္ထိုးေခ်မွဳန္းဖို႔ အသင့္ျပင္ဆင္ထားရန္ အမိန္႔ေပးလိုက္ပါေတာ့တယ္…

၁၆၃၀ နာရီမွာေတာ့ အေျမာက္က်ည္ ၁၀ ေတာင့္သာ က်န္ေတာ့ေၾကာင္း၊ ထပ္ပစ္ေပးဖို႔ လို မလိုကို အေျမာက္အကဲၾကည့္က သတင္းပို႔လာပါတယ္… တပ္ရင္းမွဴးက က်န္ရွိေနတဲ့ ေနာက္ဆံုး ၁၀ ေတာင့္ကို ထပ္ပစ္ေပးဖို႔နဲ႔ ေနာက္ဆံုးက်ည္ ပစ္ၿပီးတာနဲ႔ သတင္းပို႔ဖို႔ အေျမာက္အကဲၾကည့္ကို အေၾကာင္းၾကားလိုက္ပါတယ္… ေခ်မွဳန္းေရးတပ္ခြဲမွဴးမ်ားကိုလည္း အေျခအေနကို အသိေပးၿပီး လွံစြပ္ထိုးဖို႔အမိန္႔ကို ေစာင့္ဆိုင္းခိုင္းထားလိုက္ပါတယ္… အေျမာက္က်ည္ ေပါက္ကြဲအစအနေတြဟာ ေခ်မွဳန္းေရးတပ္မ်ားေပၚမွာ ၀ဲပ်ံေနေပမယ့္ ဆက္သြယ္ေရးေျမာင္းေတြထဲမွာ စနစ္တက် ေနရာယူထားတာေၾကာင့္ ထိခိုက္မွဳ လံုး၀မရွိခဲ့ပါဘူး…

၁၆၄၅ နာရီမွာ အေျမာက္က်ည္ အားလံုးပစ္ခတ္ၿပီးေၾကာင္း အေျမာက္အကဲၾကည့္က သတင္းပို႔ပါတယ္… သတင္းေပးပို႔ခ်က္ ရရွိတာနဲ႔ တပ္ရင္းမွဴးဟာ ေခ်မွဳန္းေရးတပ္ခြဲ ႏွစ္ခြဲကို လွံစြပ္ထိုးေခ်မွဳန္းရန္ ခ်က္ခ်င္းအမိန္႔ေပးလိုက္ေတာ့တာပါပဲ… အမိန္႔ရတာနဲ႔ လက္ေရြးစဥ္စစ္သည္ေတြဟာ ဆက္သြယ္ေရးေျမာင္းထဲက ခုန္ထြက္လိုက္ၾကၿပီး မိမိတို႔တပ္ရင္းအမည္ကို ေအာ္ဟစ္ၿပီး ရန္သူ႔ေတာင္ကုန္းကို တဟုန္ထိုး ေျပးတက္သိမ္းပိုက္ၾကပါေတာ့တယ္… ေခ်မွဳန္းေရးတပ္ေတြဟာ ကိုက္ ၂၀၀ ခရီးကို အေျပးခ်ီတက္တိုက္ခိုက္ျခင္း ျဖစ္တာေၾကာင့္ အေျမာက္အပစ္ရပ္တာနဲ႔ က်ည္ေရာက္လူေရာက္သေဘာမ်ဳိး ခ်ီတက္ႏိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္… ပစ္ခတ္မွဳနဲ႔ တပ္လွဳပ္ရွားမွဳဟာ အံ၀င္ခြင္က် ဟန္ခ်က္ညီခဲ့ပါတယ္…

ဒီ့အတြက္ေၾကာင့္ လက္နက္ႀကီးပစ္ခတ္မွဳ ရပ္စဲသြားခ်ိန္မွ ျပန္လည္ေခါင္းေထာင္လာၿပီး ေနရာျပန္ယူတတ္ၾကတဲ့ ရန္သူေတြဟာ အေျမာက္သံစဲသြားတာနဲ႔ ေခ်မွဳန္းေရးတပ္ေတြ ပစ္တက္ တက္ၿပီး ခ်က္ခ်င္းေရာက္ရွိလာၾကတာကို လံုး၀အငိုက္မိသြားခဲ့ပါတယ္… က်ည္ကတ္ထဲက်န္ေနတဲ့ လက္က်န္က်ည္ကို ပစ္ခတ္တဲ့သေဘာသာ ျပန္လည္ပစ္ခတ္ႏိုင္ၿပီး ေတာင္ေၾကာလမ္းအတိုင္း ဆုတ္ခြာသြားၾကပါေတာ့တယ္… ဒီအခါမွ မိမိအေျမာက္နဲ႔ စိန္ေျပာင္းေတြဟာလည္း ရန္သူ႔ဆုတ္လမ္းျဖစ္တဲ့ ေတာင္ေၾကာနဲ႔ နီလာပစ္မွတ္ကို ေရႊ႕ေျပာင္းပစ္ခတ္ပါေတာ့တယ္… ၁၇၀၀ နာရီအခ်ိန္မွာေတာ့ ရန္သူ႔စခန္းတစ္ခုလံုးကို ေအာင္ျမင္စြာ သိမ္းပိုက္ႏိုင္ၿပီးျဖစ္ေၾကာင္း တပ္ရင္းမွဴးက နည္းဗ်ဴဟာမွဴးထံကို ဆက္သြယ္ေရးစက္နဲ႔ သတင္းပို႔လိုက္ပါေတာ့တယ္…

ဒီတိုက္ပြဲမွာ မိမိ တပ္မေတာ္ဖက္မွ စစ္သည္တစ္ဦးက်ဆံုးခဲ့ၿပီး စစ္သည္ ၇ဦး ဒဏ္ရာရရွိခဲ့ပါတယ္… ရန္သူ႔အေလာင္း ၃ေလာင္း က်န္ခဲ့ၿပီး အမ်ားအျပား ဒဏ္ရာရသြားေၾကာင္းကို ၄င္းတို႔ရဲ႕ ပစ္က်င္းမ်ားနဲ႔ ေတာင္ေၾကာတေလွ်ာက္ က်န္ခဲ့တဲ့ ေသြးစက္ေတြအရ သိရွိရပါတယ္… စခန္းအေနအထားအရ ရန္သူ ၃၀ခန္႔က မိမိတပ္ကို ရင္ဆိုင္ထိန္းခ်ဳပ္ထားဖို႔အတြက္ ရန္သူအင္အား ၁၂၀ ခန္႔က အေထာက္အကူျပဳေပးထားတာကို ေတြ႔ရွိရပါတယ္… စစ္ေၾကာင္း (၁)နဲ႔ စစ္ေၾကာင္း(၂)အၾကား သပ္လွ်ဳိထားသလိုျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ ရန္သူ႔လုပ္ေဆာင္မွဳဟာ ထိေရာက္မွဳရွိတဲ့အျပင္ စစ္ဆင္ေရးကြပ္ကဲမွဳဌာနခ်ဳပ္ ျဖစ္တဲ့ ပြဳိင့္ (၈၆၅) စခန္းကိုလည္း အေပၚစီးကေန ၿခိမ္းေျခာက္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္… အေရးႀကီးတဲ့ ရန္သူ႔ထိုးႏွက္ခ်က္တစ္ခုပါ…

ဒါေပမယ့္လည္း တပ္မေတာ္ရဲ႔ အေျမာက္နဲ႔ လက္နက္ႀကီးမ်ားရဲ႔ ပစ္ခတ္မွဳ ထိေရာက္မွဳရွိျခင္း၊ အေျမာက္အပစ္ရပ္တာနဲ႔ ေခ်မွဳန္းေရးတပ္ေတြ ရန္သူ႔ေနရာကို ခ်က္ခ်င္းေရာက္ရွိသြားတာေတြေၾကာင့္ ရန္သူအားလံုး ေသာင္းရင္းျမစ္ဖက္ကို ဆုတ္ခြာထြက္ေျပးခဲ့ၾကရပါတယ္… မဲသေ၀ါ တိုက္ပြဲစဥ္တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ ရန္သူ႔အေနနဲ႔ ဒီေတာင္ကုန္းကို ေနာက္ထပ္ျပန္လည္သိမ္းပိုက္ဖို႔ မႀကဳိးစားရဲခဲ့ပါဘူး… တိုက္ပြဲအၿပီးမွာ ရန္သူ႔ထံကေန ၆၀ မမ စိန္ေျပာင္း ၁လက္၊ အခ်က္ျပ ပစၥတို ၁လက္၊ Icom စကားေျပာစက္ ၁လံုး၊ RPG ဗံုးသီး ၁၀လံုး၊ မိုင္း၊လက္ပစ္ဗံုးနဲ႔ လက္နက္ငယ္က်ည္မ်ဳိးစံု ၆၀၀ ေက်ာ္ သိမ္းဆည္းရမိခဲ့ပါတယ္…

ေျပာရရင္ ဒီတိုက္ပြဲဟာ ရန္သူ႔ထံကေန လက္နက္ ခဲယမ္း မီးေက်ာက္ေတြ သိမ္းဆည္းရမိတာဟာ အဓိကမက်ပါဘူး… ဘက္ေပါင္းစံုက ဖိအားေပးခံေနရၿပီး ရက္ရွည္ၾကာေနခဲ့တဲ့ ဒီ မဲသေ၀ါတိုက္ပြဲႀကီးမွာ စစ္အီေနတဲ့အေျခအေနကို တပ္မေတာ္ရဲ႕ ထိုးစစ္အဆင့္ (၁) ေအာင္ျမင္ခဲ့ျခင္းဟာ မဲသေ၀ါစစ္ဆင္ေရးတစ္ခုလံုးရဲ႕ အေျခအေနကို တစ္မ်ဳိးတစ္မည္ ေျပာင္းလဲေစခဲ့တာပါ… ဘားအံနဲ႔ လွဳိင္းဘြဲ႕ ေဒသခံလူထုအေနနဲ႔ေရာ စစ္သည္အခ်ဳိ႕ကပါ တပ္မေတာ္ဟာ မဲသေ၀ါေဒသကို ျပန္လည္သိမ္းပိုက္လို႔ မရႏိုင္ေတာ့ပါဘူး ဆိုတဲ့ ထင္ျမင္ယူဆေနႏိုင္တဲ့ အေျခအေနကို ခမရ (၃)ရဲ႕ ဒီတိုက္ပြဲကပဲ ခ်ဳိးဖ်က္ေပးခဲ့တာပါ… ခမရ (၃)ရဲ႕ ပထမဆံုးေအာင္ပြဲေၾကာင့္ မဲသေ၀ါစစ္ဆင္ေရးခြင္ထဲမွာ ရွိေနၾကတဲ့ စစ္သည္အားလံုး စိတ္ဓာတ္တက္ၾကြလာၾကၿပီး တိုက္ပြဲ၀င္ ေအာင္ပြဲခံလိုစိတ္ေတြ တဖြားဖြားေပၚေပါက္ခဲ့ရပါတယ္…

ဒီ H-575241 ေတာင္ကုန္းတိုက္ပြဲဟာ မဲသေ၀ါတိုက္ပြဲရဲ႕ အဆံုးအျဖတ္တိုက္ပြဲေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး… ဒါေပမယ့္ အီေနတဲ့ စစ္ဆင္ေရးႀကီးကို ျပန္လည္ႏိုးၾကားလာေအာင္ အသက္သြင္းေပးခဲ့တဲ့ တိုက္ပြဲပါပဲ… စစ္သည္ေတြရဲ႕ သံသယေတြကို ေပ်ာက္ကြယ္ေစခဲ့ၿပီး ” တကယ္တိုက္ရင္ တကယ္ေအာင္ပြဲခံႏိုင္ပါတယ္ ” ဆိုတဲ့ ခံယူခ်က္မ်ဳိးကို ျဖစ္ေပၚေစခဲ့ပါတယ္… ဒီတိုက္ပြဲေနာက္မွာ ခမရ (၆) ဟာ အခ်က္အခ်ာက်တဲ့ ပြဳိင့္ (၁၇၇၈) ေတာင္ကုန္းကိုလည္းေကာင္း၊ ခမရ (၇) ဟာ မဲသေ၀ါတိုက္ပြဲရဲ႕ အဆံုးအျဖတ္ကို ျဖစ္ေစခဲ့တဲ့ အံ့ေက်ာ္ကုန္းကိုလည္းေကာင္း၊ တိုက္ခိုက္သိမ္းပိုက္ႏိုင္ခဲ့ၿပီး ကဆာနလီနဲ႔ မဲသေ၀ါပင္မစခန္းတို႔ကို ခမရ (၄)၊ ခမရ (၇၆) နဲ႔ ခလရ (၈၁)တို႔က လြယ္ကူစြာနဲ႔ပဲ သိမ္းပိုက္ ေအာင္ပြဲဆင္ႏိုင္ခဲ့ပါေတာ့တယ္…

http://tyrinonote.wordpress.com(မွကူးယူေဖာ္ျပပါသည္)

မဲသေ၀ါစစ္ဆင္ေရး၏ အလွည့္အေျပာင္းျဖစ္ေစေသာ တုိက္ပြဲ (၁)

Posted: April 26, 2011 by tyrino

မဲသေ၀ါ၏ ပထမဆံုး တန္ျပန္ေအာင္ပြဲ (H-575241)

မဲသေ၀ါေဒသ အေရးအခင္းဟာ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ရဲ႕ စစ္သမိုင္းမွာ အျပင္းထန္ဆံုး၊ တစ္ေနရာတည္းမွာ ရန္သူအမ်ဳိးအစား အစံုလင္ဆံုး၊ ႏွစ္ဖက္ အက်အဆံုးအမ်ားဆံုးေသာ တိုက္ပြဲႀကီးတစ္ခုပါ… ဒီမိုကေရစီေတာင္းဆိုမွဳ အေရးအခင္းနဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီး ၿမဳိ႕ေပၚမွာ ႏိုင္ငံေရးအက်ပ္အတည္း ျဖစ္ေနတာကို ေသာင္းက်န္းသူေတြအေနနဲ႔ အခြင့္ေကာင္းယူ၊ တပ္ေပါင္းစုဖြဲ႔ၿပီး စင္ၿပဳိင္အစိုးရ ထူေထာင္ဖို႔အထိ အစီအစဥ္ ရွိခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံေရး၊ စစ္ေရး ေရာေထြးေနတဲ့ စစ္ပြဲႀကီးတစ္ပြဲ ဆိုရင္လည္း မမွားပါဘူး…

ဒီမိုကေရစီေတာင္းဆိုမွဳ အေရးအခင္းေၾကာင့္ တိုင္းျပည္မၿငိမ္မသက္ ျဖစ္ရာမွ တပ္မေတာ္ဟာ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလ ၁၈ ရက္ေန႔မွာ ႏိုင္ငံေတာ္အာဏာကို ထိန္းသိမ္းခဲ့ပါတယ္… ဒီလို ႏိုင္္ငံေတာ္ အာဏာကို ထိန္းသိမ္းၿပီး ေနာက္ရွစ္ရက္အၾကာ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလ ၂၆ ရက္ေန႔မွာ KNU ေခါင္းေဆာင္တဲ့ မဒတ(ျမန္မာ့ ဒီမိုကေရစီ တပ္ေပါင္းစု) ေသာင္းက်န္းသူ တပ္ေပါင္းစုဟာ မဲသေ၀ါေဒသရဲ႕ ေရွ႕ကာစခန္းျဖစ္တဲ့ အံ့ေက်ာ္ကုန္းစခန္းကို သာလြန္အင္အားသံုးကာ တိုက္ခိုက္သိမ္းပိုက္လိုက္ရာမွ အစျပဳၿပီး မဲသေ၀ါတိုက္ပြဲႀကီး အစျပဳခဲ့ရပါတယ္…
တိုက္ပြဲမျဖစ္မီမွာ မဲသေ၀ါေဒသရဲ႕ တပ္အခင္းအက်င္းကေတာ့ ဒီလိုပါ… ေရွ႕တန္း ခလရ (၇၆) ဟာ စစ္ေၾကာင္းဌာနခ်ဳပ္ ႏွစ္ခုႏွင့္ တပ္ခြဲ ေလးခြဲကို မဲသေ၀ါေဒသမွာျဖန္႔ခြဲထားၿပီး က်န္တပ္ခြဲကို ရွမ္းရြာသစ္စခန္းမွာ ေရွ႕တန္း ခလရ (၇၇) ရဲ႕ ကြပ္ကဲမွဳေအာက္မွာ တပ္ျဖန္႔ထားပါတယ္… မဲသေ၀ါေဒသမွာ ခလရ (၇၆) ရဲ႕ တပ္ျဖန္႔ထားပံုကေတာ့ -
၁ ။ စစ္ေၾကာင္း (၁) စစ္ေၾကာင္းရံုးႏွင့္ တပ္စု တစ္စု ေမာရလီစခန္း
၂ ။ စစ္ေၾကာင္း (၂) စစ္ေၾကာင္းရံုးႏွင့္ တပ္စိတ္ ႏွစ္စိတ္ ကဆာနလီစခန္း
၃ ။ တပ္ခြဲ တစ္ခြဲ မဲသေ၀ါ ပင္မစခန္း
၄ ။ တပ္ခြဲရံုးႏွင့္ တပ္စိတ္ ေလးစိတ္ ပြဳိင့္ (၉၆၂) စခန္း
၅ ။ တပ္ခြဲရံုးႏွင့္ တပ္စု တစ္စု ပြဳိင့္ (၈၆၅) စခန္း
၆ ။ တပ္စု တစ္စု အံ့ေက်ာ္ကုန္းစခန္း
၇ ။ တပ္ခြဲရံုးႏွင့္ တပ္စု ေလးစု လွဳပ္ရွား အရန္ အျဖစ္ထားရွိၿပီး
ပြဳိင့္ (၁၇၇၈) တ၀ိုက္မွာ တပ္ခြဲရံုးႏွင့္ တပ္စုႏွစ္စု၊ ပြဳိင့္ (၉၆၂) တ၀ိုက္မွာ တပ္စု တစ္စု၊ ပြဳိင့္ (၈၆၅) တ၀ိုက္မွာ တပ္စု တစ္စု လွဳပ္ရွား စိုးမိုးထားပါတယ္…

KNU နဲ႔ မဒတ အင္အားစုေတြဟာ အံ့ေက်ာ္ကုန္းကို ၁၉၈၈ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလ ၂၆ ရက္ေန႔မွာ သာလြန္အင္အားသံုး တိုက္ခိုက္ၿပီးေနာက္မွာ အဆင့္ျမင့္ ဒံုးက်ည္ေတြျဖစ္တဲ့ ၂.၇၅ လက္မ ဒံုးက်ည္ေတြ၊ ၈၄ မမ၊ ၇၅ မမ ႏွင့္ ၅၇ မမ ေနာက္ပြင့္ရိုင္ဖယ္ေတြ၊ ၈၂ မမ ႏွင့္ ၆၀ မမ စိန္ေျပာင္းေတြ၊ RPG ဒံုးက်ည္ေတြ၊ ၃.၅ လက္မ ေလာင္ခ်ာေတြ၊ .၅၀ လက္မ စက္ေသနတ္ႀကီးေတြနဲ႔ အျခား လက္နက္ငယ္မ်ဳိးစံုကို အသံုးျပဳၿပီး က်န္ရွိေနေသးတဲ့ တပ္မေတာ္စခန္းေတြကို ထိုးစစ္ဆင္ တိုက္ခိုက္ခဲ့ၾကပါတယ္…

တပ္မေတာ္ စစ္ေၾကာင္းေတြရဲ႕ အေျခအေနကေတာ့ ရန္သူက သာလြန္အင္အားသံုး တိုက္ခိုက္မွဳေတြေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊ က်ည္ဆန္ကုန္လာတာေတြေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ KNU နဲ႔ မဒတ တို႔အေနနဲ႔ လိုအပ္တဲ့ ခဲယမ္းနဲ႔ ရိကၡာေတြကို ေသာင္းရင္းျမစ္တေလွ်ာက္ ပဲ့ခ်ိတ္စက္ေလွေတြ အသံုးျပဳၿပီး ပို႔ေဆာင္ျဖည့္တင္းႏိုင္မွဳေတြေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊ တပ္မေတာ္ဟာ ဆက္လက္မခုခံႏိုင္ေတာ့ပဲ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္၊ ေအာက္တိုဘာလမွာ ကဆာနလီစခန္း၊ ပြဳိင့္ (၉၆၂) စခန္းနဲ႔ မဲသေ၀ါပင္မစခန္း ေတြကေန ဆုတ္ခြာေပးလိုက္ရၿပီး ေမာရလီေတာင္ၾကားမွာ စုစည္းၿပီး ခုခံခဲ့ရပါေတာ့တယ္…

ဒါေတြေၾကာင့္ အထက္ဌာနခ်ဳပ္ကလည္း မဲသေ၀ါစစ္မ်က္ႏွာအတြက္ စစ္ကူတပ္မ်ား ေစလႊတ္ခဲ့ပါတယ္… ခမရ (၃)၊ ခမရ (၄)၊ ခမရ (၆)၊ ခမရ (၇)၊ ခလရ (၇၅)၊ ခလရ (၇၈)၊ ခလရ (၈၀)၊ ခလရ (၈၁) ႏွင့္ ခလရ (၈၂) တို႔ကို မဲသေ၀ါေဒသဆီ စစ္ကူေစလႊတ္ခဲ့ပါတယ္… ခလရ (၇၇) ကေတာ့ ရွမ္းရြာသစ္စခန္းကေန လိုအပ္တဲ့ ကုန္းေၾကာင္း၊ ေလေၾကာင္း ေထာက္ပံ့မွဳေတြကို ေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့ရပါတယ္… ဒါေပမယ့္လည္း ရန္သူဟာ ရွမ္းရြာသစ္စခန္းနဲ႔ ပြဳိင့္ (၈၆၅) ၾကားကေန အခိုင္အမာ ျဖတ္ေတာက္ပိတ္ဆို႔ထားတာေၾကာင့္ စစ္ကူတပ္ေတြဟာ မဲသေ၀ါေဒသကို အခ်ိန္မီ လြယ္လြယ္ကူကူ မေရာက္ရွိႏိုင္ခဲ့ပါဘူး…ဒါ့အျပင္ ဆက္သြယ္ေရးလမ္းေၾကာင္း ရွည္လ်ားျခင္း၊ ေရႀကီးတဲ့ေခ်ာင္းေတြ ရွိေနျခင္းေၾကာင့္ စစ္ကူခ်ီလာတဲ့ တပ္ေတြကို ေႏွာင့္ေႏွးေစခဲ့ပါတယ္…

စစ္ကူတပ္မ်ား အဆက္မျပတ္ ေရာက္ရွိလာခ်ိန္မွာေတာ့ တပ္မေတာ္စခန္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ စြန္႔လႊတ္ၿပီးခ်ိန္ျဖစ္ေနပါၿပီ… ဒါ႔အျပင္ ရန္သူဟာလည္း မဲသေ၀ါေဒသ တစ္ခုလံုးကို ၀ိုင္းပတ္ေခ်မွဳန္းဖို႔ ထိုးစစ္ဆင္ေနခ်ိန္ပါ… ဒီ့အတြက္ စစ္ကူေရာက္လာတဲ့တပ္ေတြဟာ ရန္သူကို တန္ျပန္ထိုးစစ္ဆင္ဖို႔ထက္ ၀ိုင္းပတ္လာတဲ့ ရန္သူေတြကို ထိေတြ႔ရင္ဆိုင္ ဟန္႔တားေနရတာေၾကာင့္ အရန္တပ္မရွိသေလာက္ ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္… အရန္တပ္ မရွိတာေၾကာင့္ စစ္ကူေရာက္လာတဲ့ တပ္ေတြအတြက္ ရိကၡာေထာက္ပ့့ံေရး အခက္အခဲ ရွိလာခဲ့ပါတယ္… မဲသေ၀ါပင္မစခန္းကို စြန္႔လႊတ္ခဲ့ရခ်ိန္မွာ စုပံုရိကၡာေတြကို မီးရွဳိ႕ဖ်က္ဆီးခဲ့ရတာေၾကာင့္ မဲသေ၀ါေဒသမွာရွိေနတဲ့ တပ္ရင္း (၁၀) ရင္းအတြက္ ရိကၡာအခက္အခဲက ရွိေနပါတယ္… အနီးဆံုး စုပံုရိကၡာရွိေနတဲ့ စခန္းဟာ ရွမ္းရြာသစ္စခန္းပါ… က်န္တပ္ေတြနဲ႔ (၁၆) မိုင္ေလာက္ေ၀းပါတယ္… ဒီရိကၡာေတြကို လူအားနဲ႔ သယ္ယူေနရတာေၾကာင့္ ရိကၡာဖူလံုေအာင္ေ၀ငွဖို႔ အခက္အခဲ ရွိေနပါတယ္… ရိကၡာ တစ္ႀကိမ္သယ္ယူေ၀ငွၿပီး ေနာက္တစ္ေခါက္ ရိကၡာသြားသယ္ေနစဥ္မွာ တပ္ရင္းေတြဟာ ရိကၡာကိုအၿမဲတမ္း ဆန္႔စားေနရတဲ့အျဖစ္ပါ… မဲသေ၀ါတိုက္ပြဲရဲ႕ ပထမပိုင္းဟာ တပ္မေတာ္စစ္ေၾကာင္းေတြ ရိကၡာျပတ္ေတာက္မွဳျပႆနာ အထူးႀကဳံေတြ႔ေနရၿပီး ရန္သူရဲ႕ေခတ္မီလက္နက္မ်ဳိးစံုနဲ႔ စုၿပဳံပစ္ခတ္မွဳဒဏ္ကို အလူးအလဲခံစားရတဲ့ကာလ၊ အထိအခိုက္ အက်အဆံုး အမ်ားဆံုးကာလပဲ ျဖစ္ပါတယ္…

ပြဳိင့္ (၈၆၅) စခန္းဟာ ကနဦးက ေရွ႕တန္း အမွတ္ (၄၄) ေျချမန္တပ္မဌာနခ်ဳပ္ အေျခစိုက္ၿပီး၊ ေနာက္ပိုင္းမွာ ေရွ႕တန္း အမွတ္ (၆၆) ေျချမန္တပ္မဌာနခ်ဳပ္ အေျခစိုက္ထားပါတယ္… ရန္သူဟာ မဲသေ၀ါ ပင္မစခန္းကို သိမ္းပိုက္ရရွိၿပီးေနာက္မွာ ကြပ္ကဲမွဳတည္ရွိရာ ပြဳိင့္ (၈၆၅) စခန္းကို ထိုးေဖာက္တိုက္ခိုက္ဖို႔ ႀကဳိးစားလာခဲ့ပါတယ္… ၁၉၈၈ ခုႏွစ္၊ ေအာက္တိုဘာလ ၁၉ ရက္ေန႔မွာ မဲေပါေခ်ာင္း၀ဖက္ ေတာင္ေၾကာမွတဆင့္ အဆင့္ဆင့္ေျခကုပ္ယူၿပီး ရန္သူဟာ ေျမပံုညႊန္း (H-575241) နဲ႔ (H-580242) ေတာင္ေၾကာမ်ားကို သိမ္းပိုက္ခဲ့ပါတယ္… ေမာရလီစခန္းကိုလည္း လက္ပစ္ဗံုး၊ မီးေလာင္ဗံုးမ်ားအသံုးျပဳၿပီး အနီးကပ္ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ တိုက္ခိုက္ခဲ့ၾကတာပါ… ကြပ္ကဲမွဳဌာနခ်ဳပ္ တည္ရွိရာ ပြဳိင့္ (၈၆၅) စခန္းကိုလည္း ၿခိမ္းေျခာက္လာခဲ့ပါတယ္… ဒါေၾကာင့္ ခမရ (၄) ကို ၄င္းေတာင္ေၾကာမွာရွိေနတဲ့ ရန္သူေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ထားလိုက္ရပါတယ္… ၁၉၈၈ ခုႏွစ္၊ ေအာက္တိုဘာလ၂၈ ရက္ေန႔မွာ ပြဳိင့္ (၉၆၂) စခန္းကို ခမရ (၆) ကေန သိမ္းပိုက္ေျခကုပ္ယူၿပီး ပြဳိင့္ (၁၇၇၈) ေတာင္ကုန္း၊ အံ့ေက်ာ္ကုန္းႏွင့္ ကဆာနလီရွိ ရန္သူေတြကို ခမရ (၆)၊ ခမရ (၇)၊ ခလရ (၇၈)၊ ခလရ (၈၁) တို႔ကေန ရင္ဆိုင္ထားလိုက္ၾကပါတယ္… ပြဳိင့္ ( ၁၆၀၁) မွာရွိေနတဲ့ရန္သူကိုေတာ့ ခလရ (၈၀)၊ ခလရ (၈၂) တို႔က ရင္ဆိုင္ထားပါတယ္… ခလရ (၇၅)၊ ခလရ (၇၆) ႏွင့္ ခမရ (၃) က စစ္ေၾကာင္း (၂) နဲ႔ တပ္ခြဲ ႏွစ္ခြဲတို႔ဟာလည္း ေမာရလီေတာင္ေၾကာမွာ ရန္သူ႔ထိုးစစ္ကို ခုခံေနခဲ့ရပါတယ္…

ဒီလိုနဲ႔ပဲ KNU ေခါင္းေဆာင္ ဘိုျမဟာ မဒတအဖြဲ႔အစည္းအေပၚ ေခါင္းေဆာင္မွဳရယူဖို႔ မီးကုန္ယမ္းကုန္သံုးတဲ့ မဲသေ၀ါတိုက္ပြဲႀကီးမွာ ရန္သူအင္အား ၂၀၀၀ ေက်ာ္ကို တပ္မေတာ္တပ္ရင္း ၁၀ ရင္းက အနီးကပ္ ရင္ဆိုင္ ထိန္းခ်ဳပ္ေနရတာေၾကာင့္ ထိုးစစ္ဆင္ တိုက္ခိုက္ႏိုင္ျခင္းမရွိပဲ အရန္တပ္ေတြအားလံုး ေဒသႏၱရ ရင္ဆိုင္တိုက္ပြဲမွာ ပါ၀င္ေနၾကရတဲ့အျဖစ္နဲ႔ ႀကဳံၾကရပါေတာ့တယ္… အုပ္ခ်ဳပ္မွဳ အလ်ဥ္မီေအာင္ မေဆာင္ရြက္ႏိုင္တာေၾကာင့္လည္း တပ္ေတြဟာ ရိကၡာျပတ္ေတာက္မွဳ ႀကဳံေတြ႔ရၿပီး ငွက္ေပ်ာအူနဲ႔ ပုတတ္ဥေတြ တူးစားၾကရတဲ့ အျဖစ္ကို ႀကဳံၾကရပါေတာ့တယ္…

ဒီလိုအေျခအေနေတြမွာပဲ မဲသေ၀ါေဒသရဲ႕ စစ္ဆင္ေရး ကြပ္ကဲမွဳအဖြဲ႔မွဴးဟာ ရွမ္းရြာသစ္မွတဆင့္ မဲသေ၀ါေဒသ ပြဳိင့္ (၈၆၅) စခန္းကို ၁၉၈၈ ခု၊ ႏို၀င္ဘာလ ၃၀ ရက္ေန႔မွာ ေရာက္ရွိလာၿပီးေတာ့ စစ္ဆင္ေရးကို အနီးကပ္ ကြပ္ကဲပါေတာ့တယ္… မဲသေ၀ါေဒသကို ကားလမ္း၊ လွည္းလမ္းေတြ အျမန္ေဖာက္လုပ္ေစၿပီး အုပ္ခ်ဳပ္ေထာက္ပံ့မွဳကို ဦးစားေပး ျဖည့္တင္းေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့ပါတယ္… လက္နက္ခဲယမ္းနဲ႔ ရိကၡာေတြကို အဆက္မျပတ္ ပို႔ေဆာင္ ျဖည့္တင္းၿပီးေနာက္မွာေတာ့ ထိုးစစ္ကို စတင္ခဲ့ပါေတာ့တယ္…

ေျမပံုညႊန္း H – 575241 မွာရွိေနတဲ့ ရန္သူကို မူလက ခမရ (၄) က ရင္ဆိုင္ခဲ့တာပါ… ဒါေပမယ့္ စစ္ဆင္ေရး အဆင့္ (၁) ကို စတင္ခ်ိန္မွာ ခမရ (၄) အေနနဲ႔ ထိခိုက္ဒဏ္ရာရသူ မ်ားျပားလြန္းေနပါတယ္… တပ္ရင္းတစ္ရင္းလံုးမွာ အင္အား ၁၆၀ ေလာက္ပဲက်န္ေတာ့တဲ့အတြက္ ခမရ (၄) ကို အနားေပးၿပီး ခမရ (၃) ကို ထိုးစစ္အဆင့္ (၁) အတြက္ တာ၀န္ေပးခဲ့ပါတယ္…

ေျမပံုညႊန္း H – 575241 ရွိရန္သူကို တိုက္ခိုက္ဖို႔ အမွတ္ (၆၆) ေျချမန္တပ္မဌာနခ်ဳပ္ ဒုတိယတပ္မမွဴးက သတိေပးအမိန္႔ ထုတ္ျပန္ထားတာေၾကာင့္ ခမရ (၃) တပ္ရင္းမွဴးဟာ ၁၉၈၈ခု၊ ႏို၀င္ဘာလ ၂၄ ရက္ နဲ႔ ၂၅ ရက္ေန႔ တို႔မွာ ခမရ (၄) စစ္ေၾကာင္း (၁) ႏွင့္ စစ္ေၾကာင္း (၂) ေနရာေတြကေန ရန္သူ႔ေနရာကို ျမင္ကြင္းမ်ဳိးစံုမွ အေသးစိတ္ ေလ့လာေထာက္လွမ္းမွဳေတြ ျပဳလုပ္ထားခဲ့ပါတယ္… ၁၉၈၈ခု၊ ႏို၀င္ဘာလ ၂၇ ရက္ေန႔၊ ခမရ (၄) နဲ႔ ခမရ (၃) တို႔ တာ၀န္လဲလွယ္ၾကၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ခမရ (၃) တပ္ရင္းမွဴးဟာ ရန္သူ႔ေတာင္ကုန္း H – 575241 ကို စစ္ေၾကာင္း (၁) ရွိရာေနရာကေန တိုက္ခိုက္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါၿပီ…

ရန္သူ႔စခန္းဟာ လက္ရွိရင္ဆိုင္ထားရာေနရာကေနၾကည့္ရင္ ကိုက္ ၂၀၀ ေလာက္သာေ၀းတာပါ… ၾကားမွာ ေျမနိမ့္ေတာင္ေၾကာတစ္ခု ရွိၿပီး ၀ါးပိုး၀ါးပင္ေတြကလည္း ေပါက္ေရာက္ေနပါတယ္… စစ္ေၾကာင္းေနရာဟာ ရန္သူ႔စခန္းထက္ အနည္းငယ္ျမင့္မားတယ္ ထင္ရေပမယ့္ တကယ္တမ္း ရန္သူ႔စခန္းကို သြားမယ္ဆိုရင္ ပထမမွာ အဆင္းဆင္းၿပီး ျပန္ေမာ့တက္ရမွာပါ… ရန္သူနဲ႔ ရင္ဆိုင္ထားတဲ့ အကြာအေ၀းကလည္္း ကိုက္ ၂၀၀ ေလာက္သာ ရွိတာေၾကာင့္ ရန္သူဟာ ေန႔ေရာ ညပါ လက္နက္ႀကီး၊ လက္နက္ငယ္တို႔နဲ႔ ႀကဳိၾကား ပစ္ခတ္ေနပါတယ္… အထူးသျဖင့္ မနက္ခင္း အိပ္ယာထခ်ိန္၊ စားေသာက္ခ်ိန္နဲ႔ ညေနေစာင္းခ်ိန္ေတြမွာ ပိုမိုပစ္ခတ္တာကို ခံရပါတယ္… ဒါေၾကာင့္ ရန္သူကို ျပန္လည္ပစ္ခတ္ေနရသလို ကတုတ္က်င္းေတြကိုလည္း ပိုမိုေကာင္းမြန္ေအာင္ ျပင္ဆင္မွဳေတြ လုပ္ၾကရပါတယ္…

ရန္သူအင္အား ၁၅၀ ေလာက္မွာ ရင္ဆိုင္ထားတဲ့ ရန္သူအင္အားဟာ ၃၀ ေလာက္သာရွိတယ္ဆိုေပမယ့္ က်န္အင္အား ၁၂၀ ေလာက္က မဲေပါေခ်ာင္း၀ကေန ေတာင္ေၾကာတစ္ေလွ်ာက္လံုးကို အေထာက္အကူ ျပဳေပးထားတာပါ… အနီးကပ္ ရင္ဆိုင္ထားတဲ့ အင္အား ၃၀ ကို ၃ရက္တစ္ႀကိမ္ အသစ္လဲလွယ္ေပးျခင္းနဲ႔ လူေတြကို အနားေပးထားပါတယ္… ဒါ႔အျပင္ စားေသာက္ေရးအတြက္ ထမင္းထုပ္ေတြႏွင့္ ၀ါးဆစ္ေရဘူးေတြကိုလည္း မျပတ္လပ္ေအာင္ ပို႔ေပးေနတာကို ေတြ႔ရသလို ၄င္းတို႔ရဲ႕ ေခါင္ကတုတ္ေတြနဲ႔ ဆက္သြယ္ေရးေျမာင္းေတြကို ပိုမိုေကာင္းမြန္ေအာင္ ေန႔ညမျပတ္ တူးေဖာ္ေနၾကတာကိုလည္း ေထာက္လွမ္းသိရွိေနရပါတယ္…

ဆက္သြယ္ေရးေျမာင္းေတြဟာ တပ္မေတာ္ စစ္ေၾကာင္းေတြ ရွိရာကို ဦးတည္ေဖာက္လုပ္ေနၾကတာပါ… ေတာင္ေၾကာရဲ႕ေျမသားဟာ ေက်ာက္စရစ္ေျမ ျဖစ္ေနေပမယ့္ ပစ္ခတ္မွဳေတြၾကားထဲကေနပဲ ရန္သူဟာ ဆက္သြယ္ေရးေျမာင္းေတြကို လူတစ္ရပ္ေက်ာ္နက္ေအာင္ တူးႏိုင္ခဲ့တာကို တိုက္ပြဲၿပီးခ်ိန္မွာ ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္…

http://tyrinonote.wordpress.com(မွကူးယူေဖာ္ျပပါသည္)