ေရႊလီသား(မဘိမ္း)

Loading...

Thursday, 29 March 2012

စစ္သားဘ၀အခ်စ္ႏွင့္ခဏတာ




သူမအခ်စ္ကိုငါးႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္မွလက္ခံရရွိခဲ့ေသာ၂၀၀၉သၾကၤန္ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ ေန႕မွတ္မွတ္ရရ
၁၇/၄/၂၀၀၉။အေျဖရျပီးေနာက္တစ္ေန႕မွာ ပဲကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ ေယာက္ရဲ့ေတြ႕ဆံုမွဳသက္တမ္းက ကုန္ဆုံုးခဲ့ေလတယ္။ကံတရားကပဲကၽြန္ေတာ့္တုိ႕ကိုရက္စက္တာလားေတာ့ကၽြန္ေတာ္မသိခါးသက္သက္
ရင္ႏွင့္စြာ ျဖင့္ခ်စ္သက္တမ္းႏုႏုမွာပဲ ခ်စ္သူနဲ႕ ခြဲခဲ့ရျပန္တယ္။မိမိတာ၀န္က်ရာတပ္ဌာေနမွ စာတုိ ေပစ မ်ားႏွင့္သာကၽြန္ေတာ္တို႕ခ်စ္သက္တမ္းကိုရင့္သန္ေစခဲ့ရတယ္။လြမ္းဆြတ္ ျခင္းေတြဆိုတာကၽြန္ေတာ္တို႕
ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ရဲ့ငယ္ေပါင္းၾကီးေဖာ္ေတြေပါ့။တစ္ႏိုင္ငံတည္းမွာရွိေပမဲ့ဆက္သြယ္မွဳဧရိယာျပင္ပေရာက္ေရာက္ေန
တတ္တဲ့IP(star)ဆိုတဲ့ဖုန္းမ်ားကလဲကၽြန္ေတာ္တို႕ေရွ႕ေရးကိုတုိင္ပင္ဖို႕အထိကူညီမွဳမေပး ႏုိင္ျပန္ဘူး။ဒီလိုနဲ႕
ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ့အခ်စ္ေတြကို နားလည္မွဳေတြနဲ႕သာအုတ္ျမစ္ခ်ခဲ့ ၾကရတယ္။
          ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ့ခ်စ္သူသက္တမ္းမွာဒုတိယအၾကိမ္ေတြ႕ဆံုမွဳအျဖစ္သူမရဲ့အားထုတ္မွဳနဲ႕ ျပင္ဦးလြင္ဆုိတဲ့
အရပ္မွာတစ္ရက္ရဲ့တစ္၀က္တိတိေလာက္ၾကည္ႏူး ေပ်ာ္ရႊင္ခြင့္ကိုရရွိခဲ့ဖူးတယ္။ေဖာ္ျပလုိ႕မရတဲ့ေပ်ာ္
ရႊင္မွဳေတြနဲ႕အမွတ္တရေတြမ်ားစြာကို ေန႕တစ္ပုိင္းအခ်ိန္နဲ႕ပဲမွတ္တမ္းတင္ခဲ့ၾကတယ္။သူမကို
ပထမဆံုးေပ်ာ္ရႊင္မွဳ ေတြေပးခဲ့ႏုိင္တဲ့အဲ့ဒီေန႕ေလး တစ္ေန႕ဟာ သူမ နဲ႕ေလွ်ာက္လည္စဥ္ သဲၾကီးမဲၾကီး ရြာခ်ေနတဲ့ မိုးေရေတြနဲ႕အတူအဲဒီေန႕ညေနေလးမွာတင္ပဲ ေပ်ာက္ဆံုးသြား ျပန္တယ္။သူမ မႏၱေလးသို႕လိုက္ပါ မည့္ဟိုင္းလတ္လိုင္းကားေပၚမွာထိုင္ေနတဲ့ သူမရဲ့ မ်က္ေတာင္ေလးေတြေအာက္မွာ မိုးေရလက္က်န္ေတြလား မ်က္ရည္ဥ   ေလးေတြလား ကၽြန္ေတာ္မခြဲျခားခ်င္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာေတာ့  ေနာက္ဘယ္အခ်ိန္မွျပန္ေတြ႕ၾကမည္ဆိုတာကုိမေတြးမိနုိင္ ေအာင္ စိတ္ေတြကိုလန္ဒန္တစ္လိပ္ မီးညွိရင္း ေလလြင့္ေနလိုက္တယ္။ ဘယ္အခ်ိန္မွ  သူမဆီျပန္လာမွလဲလို႕ ကၽြန္ေတာ့ကိုေမးတဲ့အခါတုိင္း ကၽြန္ေတာ္ သူမကို အားနာ စြာနဲ႕စကားလမ္းေၾကာင္းလႊဲလြဲမိတာ ခဏတာေလးမွာတင္ အၾကိမ္ၾကိမ္အခါခါ။ ေသခ်ာတာက ကၽြန္ေတာ္သူမဆီဘယ္အခ်ိန္ျပန္လာနုိင္မည္မွန္း ကၽြန္ေတာ္ကိုတုိင္ တိတိက်က် သိမေနခဲ့တာေတာ့ တပ္ အေၾကာင္းဘာမွ်မသိေသးသည့္ သာမာန္ အရပ္သူ တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ သူမကို ကၽြန္ေတာ္မရွင္းျပခ်င္ေတာ့။တစ္ခ်ိန္ၾကရင္ သူနားလည္လာမည္ဆိုေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးႏွင့္သာ သူမကို ဂရုမစိုက္မိစြာ ကၽြန္ေတာ့္လမ္းကို ကၽြန္ေတာ္ဆက္ေရွာက္ေနခဲ့တယ္။ ေနေကာင္းလားလို႕ ေတာင္မေမးရဲေအာင္ ကၽြန္မကို ေမာင္ ဘယ္တုန္းက ဂရုစိုက္ဖူးလို႕လဲဆိုတဲ့ ေမးခြန္းမ်ားႏွင့္ သူမ စကားလံုးထိုးစစ္ေတြၾကားမွာ ကၽြန္ေတာ္ႏွဳတ္ဆိတ္ေနခဲ့ရ တယ္။

      သူမနဲ႕ဆံုဖုိ႕ ခြင့္ရတဲ့ရက္ထဲမွ ကၽြန္ေတာ့ရဲ့နည္းပါးလွစြာေသာအခ်ိန္ တစ္ရက္တိတိေပးခဲ့မွဳေၾကာင့္တတိယအၾကိမ္ကၽြန္ေတာ္တို႕ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ဆံုခြင့္ ရခဲ့ျပန္တယ္။သူမကလဲစည္းကမ္းတင္းၾကပ္စြာနဲ႕ဆရာမတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႕အတြက္ေလ့က်င့္ေပးတဲ့ တကၠသုိလ္တစ္ခုက ျဖစ္ျပန္ေတာ့ သူမနဲ႕ေတြရဖို႕လက္မွတ္ ႏွစ္ၾကိမ္တိတိထုိးခဲ့ရျပီး တစ္နာရီနီးပါးေလာက္ထိုင္ေစာင့္လုိက္မွဳေၾကာင့္ သူမ သင္တန္းမွထမင္းစားခ်ိန္ေပးတဲ့အခုိက္အတန္႕ သူမနဲ႕ကၽြန္ေတာ္ နာရီ၀က္တိတိခန္႕ ေတြ႕ခဲ့ရတယ္။ဒီခရီးမွာရခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ့ရဲ့အခက္အခဲေတြပင္ပန္းမွဳေတြအားလံုး သူမ ရဲ႕ေပ်ာ္ရြင္မွဳနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ေပ်ာ္ရႊင္မွဳ ၾကားမွာ ေပ်ာက္ဆံုးသြားပါတယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ အခုေတြ႕ဆံုမွဳျပီးရင္ ဘယ္ေလာက္ျပန္လြမ္းေနရအံုးမလဲဆိုတာ သူမေရာ ကၽြန္ေတာ္ေရာ ဘယ္သူမွေသခ်ာမသိႏုိင္ေတာ့ဘူး။ဒါေပမဲ့ အဲ့ဒီေန႕က သူမ အလုိက္ သိစြာနဲ႕ သူမေမးေနၾကေမးခြန္းကို ကၽြန္ေတာ့္ကိုမေမးခဲ့ပါဘူး။ ခံစားခ်က္ေတြခ်ေရးထားတဲ့ သူမေပးလိုက္တဲ့ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ေလးတစ္အုပ္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ့ခြဲခြာျခင္းေန႕ရက္ေတြကို ဆက္လက္ေမာင္းႏွင္ဖို႕ သူမေရာ ကၽြန္ေတာ္ေရာ ေနသားက်စြာနဲ႕ အားတင္းထားပါတယ္။
         ခုေတာ့သူမနဲ႕ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ရဲ့ခ်စ္သူသက္တမ္းဘာလုိလိုနဲ႕သံုးႏွစ္တင္းတင္း ျပည့္ေတာ့မယ္။ေတြ႕ဆံုခ်ိန္
ကိုလက္ခ်ိဳးေရတြက္မယ္ဆုိရင္ လက္တစ္ဖက္ေတာင္မ ျပည့္ႏုိင္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ခ်စ္သူသက္တမ္းကို ဘာေတြနဲ႕ခ်ည္ေႏွာင္ထားမွန္းမသိ ေပမဲ့သူမကိုကၽြန္ေတာ္သိပ္ခ်စ္ခဲ့တယ္ဆိုတာေတာ့အတိအက်ေျပာ
နုိင္ပါတယ္။ သူမလဲ စစ္သားတစ္ေယာက္ကိုခ်စ္မိခဲ့လို႕ေနာင္တမ်ားရေနမလား ဆိုတာမသိႏုိင္ေပမဲ့ စစ္သားဆိုတာတာ၀န္က်ရာေနရာေဒသမွာက်ရာတာ၀န္ထမ္း ေဆာင္ရတဲ့ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ့ဘ၀ကိုနားလည္ျပီး
ကၽြန္ေတာ့္ကိုေစာင့္ေမွ်ာ္ ေနမယ္လို႕ ေမ်ာ္လင့္ မိပါတယ္။
(စစ္သားခ်စ္သူမ်ားအားလံုး ခံစားနားလည္ႏုိင္ၾကပါေစ)
ဆလုိင္းမာန္အြမ္

No comments:

Post a Comment