ေရႊလီသား(မဘိမ္း)

Friday, 16 September 2011

ဗိုလ္မွဴးႀကီးဗထူး(၁၉၁၆ - ၁၉၄၅)

ဧျပီလ ၂၃၊ ၂၀၁၀

ဗိုလ္မွဴးႀကီးဗထူး(၁၉၁၆ - ၁၉၄၅)

ငယ္စဥ္ဘ၀
ျမန္မာ့ တပ္မေတာ္ ဂုဏ္ထူးေဆာင္ မ်ိဳးခ်စ္ ဗိုလ္မွဴးႀကီး ဗထူး

ဗိုလ္မွဴးႀကီး ဗထူးသည္ ထားဝယ္ခ႐ိုင္ ေလာင္းလံုၿမိဳ႕နယ္ အပိုင္ ေလသြန္းခံ႐ြာ ဇာတိျဖစ္၍ ဦးဖိုးထြန္းႏွင့္ ေဒၚစိန္ျမရင္ တုိ႕၏ သားေထြး ျဖစ္သည္။ မိဘမ်ားမွာ လယ္သမား အမ်ိဳးအႏြယ္မ်ား ျဖစ္သည္။

ငယ္စဥ္က ထားဝယ္ၿမိဳ႕ အစိုးရ အထက္တန္းေက်ာင္းတြင္ သတၲမတန္း အထိ ပညာသင္ၾကား ခဲ့ၿပီးေနာက္ အ႒မတန္းသို႕ ေရာက္ေသာအခါ အလုပ္ လုပ္လိုသျဖင့္ ေက်ာင္းမွ ထြက္ခဲ့သည္။ မိဘမ်ားႏွင့္ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ေက်ာင္းဆက္ေနရန္ ေဖ်ာင္းဖ်ေသာ္လည္း မရ၍ လက္ေလွ်ာ့ခဲ့ရ၏။ သူ၏ မိဘမ်ားႏွင့္ ခင္မင္ရင္းႏွီးသည့္ ဟိန္းဒါး သတၲတြင္း (ဟိန္းဒါးမိုင္း) မွ အိုဗာစီယာခ်ဳပ္ ဦးလြန္းပင္၏ အကူအညီျဖင့္ ဟိန္းဒါးမိုင္းတြင္ အလုပ္ရခဲ့သည္။ ဗိုလ္ဗထူး၏ ႐ိုးသား ေျဖာင့္မတ္ျခင္း၊ လံု႔လ ဝီရိယ ရွိျခင္း၊ ေပါင္းသင္း ဆက္ဆံမႈ ေကာင္းျခင္း၊ ေခါင္းေဆာင္မႈ ေကာင္းျခင္းတုိ႔ေၾကာင့္ အလုပ္ဝင္ၿပီး၍ မၾကာမီပင္ မန္ေနဂ်ာ အျဖစ္ လႊဲအပ္ျခင္း ခံရသည္။

မိသားစုႏွင့္ ေမာင္ဗထူး

မိဘမ်ားႏွင့္ ခင္မင္ ရင္းႏွီးစြဲ ရွိသည့္ ဟိန္းဒါးမိုင္း အိုဗာဆီယာခ်ဳပ္ ဦးလြန္းပင္၊ ေဒၚစိန္ခ်ယ္တုိ႔၏ သမီး မအုန္းတင္ႏွင့္ ဗိုလ္ဗထူးသည္ ထိမ္းျမား လက္ထပ္ခဲ့၍ သားႀကီး ေမာင္ေဖဝင္း၊ သားငယ္ ေမာင္စန္းဝင္းႏွင့္ သမီး မခင္ဝင္း ဟူ၍ သားသမီး သံုးေယာက္ ထြန္းကားခဲ့သည္။

ဗိုလ္ဗထူးသည္ အလုပ္တြင္ တုိးတက္မႈ ရရွိခဲ့ေသာ္လည္း၊ အရင္းရွင္ လက္ေအာက္က လစားတို႔၏ ဘဝကို ခံစား ေတြ႕ၾကံဳလာရေသာ အခါတြင္ ဆင္းရဲသား အလုပ္သမားတို႔ အတြက္ အခြင့္အေရး ေတာင္းဆိုျခင္းကို ေရွ႕ေဆာင္ေရွ႕႐ြက္ ျပဳလုပ္ေပး၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အရင္းရွင္ သတၲတြင္း ကုမၸဏီ ပိုင္ရွင္မ်ား၏ အမုန္းခံရကာ ၁၉၄၂ ခုႏွစ္ ကုန္လုလု အာရွစစ္ပြဲႀကီးမ်ား စတင္ခါနီး အခ်ိန္တြင္ အလုပ္မွ ထုတ္ပစ္ျခင္း ခံရေလသည္။

တပ္မေတာ္တြင္း ၀င္ေရာက္ျခင္း

ဗမာ့ လြတ္လပ္ေရး တပ္မတာ္ (ဘီအိုင္ေအ) သည္ ဂ်ပန္တပ္မ်ားႏွင့္ အတူ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္းသို႕ စတင္ဝင္ေရာက္ လာကာ ဗိုလ္မွဴးႀကီး လက်္ာ ဦးစီးေသာ တပ္မႀကီးလည္း ထားဝယ္ၿမိဳ႕ကို သိမ္းပိုက္လုိက္ေသာ အခ်ိန္တြင္ ဗိုလ္ဗထူးသည္ ႏွစ္ဖက္မိဘ၊ ဇနီး သားသမီးမ်ားကို သတိမမူႏိုင္ဘဲ ကိန္းေအာင္းလ်က္ ရွိေသာ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဓာတ္ေၾကာင့္ လြတ္လပ္ေရး တပ္မေတာ္သို႔ ဝင္လုိက္၏။ တပ္သား ၁၅ ေယာက္ကို အုပ္ခ်ဳပ္ရေသာ သာမာန္ တပ္ၾကပ္ကေလး ရာထူးကို ရသည္။

လြတ္လပ္ေရးႀကိဳးပမ္းမႈ

ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္းမွ ၿဗိတိသွ်တုိ႕ ထြက္ခြာ သြားၿပီးေနာက္ ၁၉၄၂ ခု၊ ဇူလိုင္လ ၂၆ ရက္ေန႔တြင္ ဗမာ့ လြတ္လပ္ေရး တပ္မေတာ္ ကို ဖ်က္သိမ္းကာ၊ ဗမာ့ ကာကြယ္ေရး တပ္မေတာ္ (ဘီဒီေအ) ကို ဖြဲ႕စည္းလိုက္သည္။ အသစ္ ဖြဲ႕စည္းေသာ ဗမာ့ ကာကြယ္ေရး တပ္မေတာ္ တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း အား ဗိုလ္မွဴးႀကီး ရာထူးျဖင့္ စစ္ေသနာပတိ ခန္႔အပ္၍၊ ဗိုလ္မွဴး ေအာင္ ၊ ဗိုလ္မွဴး ရန္ႏိုင္ ၊ ဗိုလ္မွဴး ေဇယ် တုိ႕အား တပ္ရင္မ်ားကို ဦးစီး ေစၿပီးလွ်င္၊ တပ္ရင္း ၃ ရင္း ဖြဲ႕ခဲ့သည္။ ထုိအခါတြင္ ဗိုလ္ဗထူးသည္ ဗိုလ္မွဴး ရန္ႏိုင္ ဦးစီးသည့္ ပ်ဥ္းမနားၿမိဳ႕ရွိ ေျခလ်င္ တပ္ရင္း အမွတ္ (၂) တပ္ခြဲ (၃) တြင္ ဗိုလ္ႀကီး ရာထူးျဖင့္ တပ္ခြဲမွဴး အျဖစ္ တာဝန္ေပး ခန္႔အပ္ျခင္း ခံရေလသည္။

ဗမာ ကာကြယ္ေရး တပ္မေတာ္ ကို တျဖည္းျဖည္း တိုးခ်ဲ႕ဖြဲ႕စည္းခဲ့ရာ စက္မႈ လက္မႈ တပ္ရင္း အမွတ္ (၁) ကို ပ်ဥ္းမနားၿမိဳ႕တြင္ ဖြဲ႕ခဲ့သည္။ ဗိုလ္ဗထူးအား ထိုတပ္တြင္ ေျပာင္းေ႐ြ႕ ထမ္းေဆာင္ေစ၍၊ ၁၉၄၃ ခုႏွစ္ ႏွစ္ဦးပိုင္းေလာက္တြင္ ထိုတပ္မွာပင္ တပ္ရင္းမွဴး အျဖစ္ တာဝန္ ေပးအပ္ျခင္း ခံရၿပီးလွ်င္ ဗိုလ္မွဴး အဆင့္အတန္းသို႔လည္း တုိးတက္ ခန္႔ထားျခင္း ခံရသည္။ ကသာနယ္၊ အင္းေတာ္နယ္ တဝိုက္ ၿဗိတိသွ် ေလထီး တပ္သားမ်ား လႈပ္ရွားမႈ ရွိေသာအခါႏွင့္ အင္ဖား ခ်ီတက္ရန္ လမ္းပန္း အဆက္အသြယ္မ်ား လိုအပ္ေသာ အခ်ိန္တြင္ ဗုိလ္မွဴး ဗထူး၏ စက္မႈ လက္မႈ တပ္ရင္း အမွတ္ (၁) သည္ လမ္းပန္း ေဖာက္လုပ္ရန္ႏွင့္ ေလထီးတပ္မ်ားႏွင့္ ရင္ဆုိင္ရန္ ေျမာက္ပိုင္း စစ္ေျမျပင္သို႕ ထြက္လာရသည္။ အေနအထိုင္ အစားအေသာက္ ဆင္းရဲျခင္း၊ ေဆးဝါး ရိကၡာ ညံ့ဖ်င္းျခင္း တုိ႔ေၾကာင့္ ရဲေဘာ္မ်ား အဖ်ားအနာ ျဖစ္ပြား၍ ဒုကၡအမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ ရင္ဆုိင္ ၾကရေလသည္။ ဗိုလ္မွဴး ဗထူး ကုိယ္တုိင္လည္း ငွက္ဖ်ားေရာဂါ စြဲကပ္ခဲ့ေလသည္။ ဆက္သြယ္ေရး မရရွိမႈတုိ႔ေၾကာင့္ ၁၉၄၃ ခု၊ ၾသဂုတ္လ ၁ ရက္ေန႔တြင္ ဂ်ပန္က ျမန္မာႏိုင္ငံအား လြတ္လပ္ေရး ေပးလိုက္သည္ ကိုပင္ ဗိုလ္မွဴး ဗထူးတို႕ မသိလုိက္ဟု ဆုိသည္။

၁၉၄၄ ခုႏွစ္တြင္ ဗမာ့ တပ္မေတာ္ (လြတ္လပ္ေရး ရၿပီးေနာက္ ဗမာ့ ကာကြယ္ေရး တပ္မေတာ္ကို ေျပာင္းထားေသာ အမည္) ကို စစ္တုိင္းမ်ား ခြဲျခား သက္မွတ္ကာ အုပ္ခ်ဳပ္သည္။ ထုိႏွစ္ ေမလ ၅ ရက္ေန႔တြင္ ဗိုလ္မွဴး ဗထူးအား တုိင္းမွဴးအျဖစ္ ခန္႔အပ္ၿပီးလွ်င္ မႏၱေလးသို႔ ေ႐ႊ႕ေျပာင္းေပးသည္။ မႏၱေလးတိုင္း စစ္နယ္သည္ ေတာင္ဘက္တြင္ ပ်ဥ္းမနား အထိ၊ ေျမာက္ဘက္တြင္ တမူး - ကေလးဝ နယ္အထိ က်ယ္သည္။ တုိင္းအတြင္းတြင္ ေျခလ်င္တပ္ရင္း အမွတ္ ၁၊ ၃၊ ၄ ႏွင့္ ၅၊ စက္မႈ လက္မႈ တပ္ရင္း (၁)၊ အေျမာက္တပ္ႏွင့္ စက္ေသနတ္ႀကီး တပ္မ်ား ရွိသည္။ ဗိုလ္မွဴး ဗထူးသည္ မႏၱေလး စစ္တိုင္းမွဴး အျဖစ္ အဆက္ျပတ္ေနသာ တပ္ရင္းမ်ားသို႔ ရိကၡာ၊ ေဆးဝါးမ်ား ပို႔ေပး၏။ အထူးသျဖင့္ ဂ်ပန္ ေတာ္လွန္ေရး အတြက္ ဦးစားေပးကာ စီစဥ္ေလသည္။

၁၉၄၅ ခုႏွစ္၊ ဇန္နဝါရီလ အတြင္းတြင္ ဂ်ပန္ကို ေတာ္လွန္ရန္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၌ လွ်ိဳ႕ဝွက္စြာ က်င္းပေသာ ေဆြးေႏြးပြဲသို႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း ႏွင့္ ေတာ္လွန္ေရး ေကာ္မတီ အဖြဲ႕ဝင္တုိ႕ႏွင့္ အတူ ဗိုလ္မွဴး ဗထူး တက္ေရာက္ခဲ့သည္။

၁၉၄၅ ခု ႏွစ္ဦးပိုင္းတြင္ မဟာမိတ္ တပ္တုိ႔သည္ ျမန္မာႏိုင္ငံ ေျမာက္ပိုင္းသို႔ ဝင္ေရာက္ကာ မႏၱေလးၿမိဳ႕သို႔ ဦးတည္ ခ်ီတက္ၾကသည္။ ဗိုလ္မွဴး ဗထူးသည္ ႏိုင္ငံေရး စည္း႐ံုးမႈ၊ စစ္ေရး အခြင့္အေရးသာမႈ တုိ႔ကို ေရွး႐ႈ၍ မိမိလက္ေအာက္ရွိ စစ္ကိုင္း၊ မႏၱေလး၊ သီေပါမွ တပ္မ်ားျဖင့္ ၁၉၄၅ ခု၊ မတ္လ ၈ ရက္ေန႔တြင္ ဂ်ပန္အား စတင္ ေတာ္လွန္ တုိက္ခိုက္သည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ ေအာက္ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ ဗမာ့ တပ္မေတာ္သည္ ဂ်ပန္ကို ေတာ္လွန္ရန္ အေသးစိတ္ စီစဥ္ခ်က္မ်ား မၿပီးျပတ္ ေသးသည္ကို ဗိုလ္မွဴး ဗထူး သိသျဖင့္ သူ၏ တပ္မ်ား ေတာ္လွန္မႈ အတြက္ က်န္တပ္မ်ား ဒုကၡေတြ႕မည္ကို သိရွိေသာေၾကာင့္ ဂ်ပန္ကို ေတာ္လွန္ တုိက္ခိုက္ေရး အတြက္ ေၾကညာခ်က္တြင္ ေဒါက္တာ ဘေမာ္ႏွင့္ လည္းေကာင္း၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းႏွင့္ လည္းေကာင္း အဆက္အသြယ္ ျဖတ္ကာ မိမိ၏ တပ္ကို ဗမာ့ ေတာ္လွန္ေရး အဖြဲ႕ႀကီးႏွင့္ ပူးတြဲ ေဆာင္႐ြက္လ်က္ ရွိေၾကာင္း ေဖာ္ျပ ေၾကညာ ထားေလသည္။ သို႔ရာတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း ႏွင့္ကား နားလည္မႈ ရထားၿပီး ျဖစ္သည္။ ထိုသို႔ ပရိယာယ္ျဖင့္ ေၾကညာခ်က္ေၾကာင့္လည္း ေအာက္ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ တပ္အသီးသီးသည္ ၁၉၄၅ ခု၊ မတ္လ ၂၇ ရက္ေန႔တြင္ ဂ်ပန္ ေတာ္လွန္ရန္ အစီအစဥ္မ်ားကို ေအာင္ျမင္စြာ ဆက္လက္ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ျခင္း ျဖစ္သည္။

ေတာ္လွန္ေရး စခ်ိန္တြင္ ဗိုလ္မွဴး ဗထူးႏွင့္ အနီးကပ္ဆံုး တပ္မ်ားမွာ မံု႐ြာ၊ စစ္ကိုင္းနယ္ရွိ ဗိုလ္သိန္ဦး၏ ေလယာဥ္ပ်ံပစ္ အေျမာက္တပ္ခြဲ၊ မႏၱေလးၿမိဳ႕ရွိ ဗိုလ္အာဠာဝက၏ ေလယာဥ္ပ်ံပစ္ အေျမာက္တပ္ခြဲႏွင့္ ျမစ္ငယ္ ေဒသရွိ ဗိုလ္ရဲေခါင္၏ ေလယာဥ္ပ်ံပစ္ အေျမာက္တပ္ခြဲတုိ႕ ျဖစ္သည္။ အမွန္လက္ေတြ႕ တုိက္ခိုက္သူ ၁၅ဝ ခန္႔ႏွင့္ ေတာ္လွန္ေရး အင္အားစုမွာ ရွစ္ေထာင္ေက်ာ္ ရွိသည္။

မႏၱေလးၿမိဳ႕ႏွင့္ မႏၱေလးနယ္အတြင္း မဟာမိတ္မ်ား မေရာက္မီ ဗိုလ္မွဴး ဗထူး တပ္မ်ားသည္ ဂ်ပန္မ်ားကို ရွင္းလင္း ထားႏိုင္ခဲ့သည္။ ဖြဲ႕စည္းထားေသာ ျပည့္သူ႔ ေျပာက္က်ားတပ္မ်ား အကူအညီျဖင့္ မဟာမိတ္ တပ္မ်ားလည္း ေအာင္ျမင္စြာ ခ်ီတက္၍ ဂ်ပန္တပ္မ်ားကို ေခ်မႈန္း ႏိုင္ခဲ့သည္။ ေမၿမိဳ႕ကို မဟာမိတ္မ်ား သိမ္းပိုက္ရာတြင္ ဗမာမ်ိဳးခ်စ္ ေျပာက္က်ားမ်ား၏ အကူအညီျဖင့္ သိမ္းဆည္းႏိုင္ခဲ့ေၾကာင္း မဟာမိတ္တို႔၏ သတင္း ထုတ္ျပန္ခ်က္မ်ားတြင္ ေဖာ္ျပထားသာည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ဗိုလ္မွဴး ဗထူး၏ ထူးခြ်န္စြာ ေဆာင္႐ြက္မႈတုိ႕ေၾကာင့္ ၁၉၄၅ ခု၊ ေမလ ၁ ရက္ေန႔စြဲပါ ျပည္သူ႔ လြတ္လပ္ေရး တပ္မေတာ္ (ဗမာ မ်ိဳးခ်စ္ တပ္မေတာ္) အမိန္႔ျဖင့္ ဗိုလ္မွဴး အဆင့္မွ ဗိုလ္မွဴးႀကီး အဆင့္သို႔ ၂ ဆင့္ တုိးတက္ ေပးလိုက္ေလသည္။ ထုိအမိန္႔ကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း ကိုယ္တုိင္ လက္မွတ္ ေရးထိုး၍ “မႏၱေလးနယ္တုိင္း တပ္မွဴး ဗိုလ္မွဴး ဗထူးအား သူရသတၲိရွိျခင္း၊ ထူးျခားစြာ ေခါင္းေဆာင္ႏိုင္ျခင္း တုိ႔အတြက္ ဗိုလ္မွဴး အဆင့္အတန္းမွ ဗိုလ္မွဴးႀကီး အဆင့္အတန္းသို႔ ၂ ဆင့္ တုိးေပးလိုက္သည္” ဟု ေဖာ္ျပ ထားေလသည္။

ကြယ္လြန္ျခင္း

မႏၱေလးၿမိဳ႕ကို မဟာမိတ္တုိ႔ ျပန္လည္ သိမ္းပိုက္ၿပီးသည့္ေနာက္ ဗိုလ္မွဴးႀကီး ဗထူးသည္ ေက်ာက္ဆည္မွ တဆင့္ ရွမ္းျပည္ေတာင္ပိုင္း ေအာင္ပန္းၿမိဳ႕သို႔ ေရာက္ခဲ့သည္။ ထုိအခ်ိန္သည္ မိုးဥတုလည္း ျဖစ္၍ ရာသီဥတုမွာလည္း ၾကမ္းလွသျဖင့္ ခရီးပန္း၊ လူပန္း ျဖစ္ခဲ့ရေသာ ဗိုလ္မွဴးႀကီး ဗထူးႏွင့္တကြ ရဲေဘာ္တုိ႔သည္ က်န္းမာေရး ခ်ိဳ႕တဲ့၍ ဖ်ားနာျခင္းမ်ား ျဖစ္ကုန္၏။ ဗိုလ္မွဴးႀကီး ဗထူးသည္လည္း အင္းေတာ္၊ ကေလးဝ စစ္ေၾကာင္း၌ တိုက္ပြဲ၀င္ရင္း စြဲကပ္ခဲ့ေသာ ငွက္ဖ်ား ေရာဂါ ျပန္ေပၚလာေတာ့သည္။ ရွိသမွ် ေဆးဝါးတို႔ျဖင့္ အစြမ္းကုန္ ကုစား ျငားေသာ္လည္း နာလန္ မထူေတာ့ဘဲ ဗိုလ္မွဴးႀကီး ဗထူးသည္ ၁၉၄၅ ခု၊ ဇြန္လ ၂ ရက္ေန႔ ညဥ့္ ၈ နာရီ ၁ဝ မိနစ္ ရွမ္းျပည္ေတာင္ပိုင္း ေအာင္ပန္းၿမိဳ႕နယ္ ျမင္းၾကာဒိုး ႐ြာအနီး ‘တယ္လူးစခန္း’ ၌ အသက္(၂၉)ႏွစ္အရြယ္ ကြယ္လြန္ အနိစၥ ေရာက္သြားေလသည္။ တယ္လူစခန္းမွာ ေအာင္ပန္းၿမိဳ႕နယ္ ျမင္းၾကာဒိုး ႐ြာအနီး အိမ္ေျခ ၇ အိမ္ခန္႔သာ ရွိေသာ ႐ြာသိမ္ ႐ြာငယ္ကေလးသာ ျဖစ္ေပသည္။ ေတာႀကိဳ အုံၾကား စစ္မ်က္ႏွာတုိ႔၌သာ အခ်ိန္ ကုန္ခဲ့ရေသာ ဗိုလ္မွဴးႀကီး ဗထူးသည္ ကြယ္ခ်ိန္အထိ သူ႔အား ဗိုလ္မွဴးႀကီး အဆင့္သို႔ တိုးျမႇင့္ ဂုဏ္ျပဳေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း ၏ အမိန္႔စာကို မဖတ္လုိက္ရေခ်။ ဗိုလ္မွဴးႀကီး ဗထူးကား ဗမာ့လြတ္လပ္ေရး တပ္မေတာ္တြင္း ဝင္ေရာက္သည့္ေန႔မွ စ၍ ဇနီး၊ သားသမီးမ်ားထံသို႔ တစ္ခါတစ္ေခါက္ သြားေရာက္ ၾကည့္႐ူရန္ပင္ အခ်ိန္ မရေလာက္ေအာင္ တုိင္းျပည္ႏွင့္ လူမ်ိဳးအတြက္ တာဝန္မ်ားကို ေဆာင္႐ြက္ခဲ့ေသာ အာဇာနည္ ပုဂၢိဳလ္ႀကီး တစ္ဦးပင္ ျဖစ္ေလသည္။

ဗထူးတပ္ၿမိဳ႕

ေအာင္ပန္းၿမိဳ႕ (ကေလာႏွင့္ ၅ မိုင္ ကြာေဝးသည္) တြင္ ဗိုလ္မွဴးႀကီး ဗထူးႏွင့္ ရဲေဘာ္မ်ား အတြက္ ေက်ာက္တုိင္တခု စိုက္ထူထားသည္။ အဆုိပါ ေက်ာက္တုိင္တြင္ “ဗမာႏိုင္ငံ ရွမ္းျပည္ေတာင္ပိုင္း ဖက္ဆစ္ ဂ်ပန္ ေတာ္လွန္ တုိက္ခိုက္ေရးတြင္ ဦးစီးခဲ့၍၊ ၁၃ဝ၇ ခု၊ နယုန္လဆုတ္ ၈ ရက္ေန႔ ညဥ့္ ၈ နာရီ ၁ဝ မိနစ္ အခ်ိန္ တယ္လူး စခန္းတြင္ က်ဆံုးရွာေသာ ဗိုလ္မွဴးႀကီး ကာနယ္ ဗိုလ္ဗထူးႏွင့္ အထက္ျမန္မာျပည္ တုိက္ပြဲမ်ားတြင္ က်ဆံုးေသာ သူရဲေကာင္း ရဲေဘာ္ ႏွစ္ဆယ့္ေျခာက္ေယာက္” ဟု ကမၸည္း ထိုးထား၏။ ဗိုလ္မွဴးႀကီး ဗထူးအား ခ်ီးက်ဴးေသာ အားျဖင့္ တပ္မေတာ္မွလည္း “ဗထူးတပ္ၿမိဳ႕” ဟူေသာ အမည္ျဖင့္ တပ္စခန္းၿမိဳ႕ တခုကို ရပ္ေစာက္ၿမိဳ႕ ေျမာက္ဘက္ တမိုင္ခန္႔ အကြာတြင္ တည္ထားေလသည္။

ဗထူး တပ္ၿမိဳ႕သည္ ပင္လယ္ ေရမ်က္ႏွာျပင္ အထက္ ေပ ၃ဝ၅ဝ အျမင့္တြင္ တည္ရွိ၍၊ ၂၂ စတုရန္းမိုင္ က်ယ္ျပန္႔သည္။ ယခင္က နန္ဟူ႐ြာပ်က္ဟု ေျမတိုင္း ေျမပံုမ်ားတြင္ ေဖာ္ျပထားေသာ အရပ္ျဖစ္၏။ လြယ္ဂံုေခ်ာင္းႏွင့္ ပိန္းေခ်ာင္းတို႔ စုေပါင္း စီးဆင္းလာေသာ နန္ဟူေခ်ာင္းသည္ တပ္ၿမိဳ႕ အလယ္မွ ျဖတ္စီးသြားၿပီးလွ်င္ ေဇာ္ဂ်ီျမစ္ႏွင့္ ပူးေပါင္းသြားသည္။ ထုိေခ်ာင္းေျမာင္းမ်ားမွ အပ တပ္ၿမိဳ႕ ဧရိသာ တခုလံုးသည္ ျမက္ခင္းမ်ား ဖံုးေနေသာ ေတာင္ကုန္းမ်ား ျဖစ္သည္။

တပ္မေတာ္ အရာရွိမ်ား၊ အရာရွိငယ္မ်ား အတြက္ ေလ့က်င့္ေရး ေက်ာင္းမ်ားႏွင့္ တုိက္ခိုက္ေရး ေက်ာင္းမ်ား ထားရွိရန္ လိုလာသျဖင့္ ေနရာ ေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့ရာ၊ ထိုစဥ္က ေျမာက္ပိုင္းတိုင္း စစ္ဌာနခ်ဳပ္ တုိင္းမွဴး သေရစည္သူ ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ ေက်ာ္ေဇာ၊ အမွတ္ (၄) ေျခလွ်င္ တပ္မဟာမွဴး သီရိပ်ံခ်ီ ဗိုလ္မွဴးႀကီး ေစာျမင့္ႏွင့္ ေလ့က်င့္ေရး ၫႊန္ၾကားေရးမွဴး သီရိပ်ံခ်ီ ဗိုလ္မွဴးႀကီး ေမာင္ေမာင္တုိ႔က ယခုေနရာကို ေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့ၿပီးလွ်င္ ၁၉၅၃ ခုႏွစ္၊ ႏိုဝင္ဘာလမွ အစျပဳ၍ တပ္ၿမိဳ႕ကို တည္ေဆာက္ခဲ့ေလသည္။

ဗမာ တပ္မေတာ္ အင္ဂ်င္နီယာ တပ္ဖြဲ႕က တပ္ၿမိဳ႕ႏွင့္ အေဆာက္အအံု တဝက္ခန္႔ကို ေဆာက္လုပ္ခဲ့၍ က်န္ အေဆာက္အအံု ေဆာက္လုပ္ေရးကို အင္ဂ်င္နီယာမ်ား ျဖစ္ေသာ ဦးစိုးခ၊ ဗိုလ္ႀကိဳင္၊ မစၥတာ ေခ်ာင္ဒရီတုိ႔က ေဆာင္႐ြက္ၾကသည္။

ပထမဦးစြာ တပ္မေတာ္ (ၾကည္း) တုိက္ခိုက္ေရးေက်ာင္း အတြက္ အေဆာက္အအံုမ်ား ၿပီးစီး၍၊ ၁၉၄၅ ခု၊ မတ္လ ၁ ရက္ေန႔တြင္ တုိက္ခိုက္ေရးေက်ာင္း စတင္ စခန္းခ်သည္။ ဆက္လက္၍ စစ္တကၠသိုလ္အတြက္ အေဆာက္အအုံမ်ား ေဆာက္လုပ္ၿပီးစီး သျဖင့္ ၁၉၅၄ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ ၁ ရက္ေန႔တြင္ စတင္ စခန္းခ်သည္။ ၁၉၅၄ ခု၊ မတ္ ၂ဝ ရက္ေန႔တြင္ တိရစာၦန္ ေမြးျမဴေရး တပ္ရင္း တခုကိုလည္း ထားရွိခဲ့သည္။ တပ္ၿမိဳ႕ တခုလံုးကို ၁၉၅၄ ခု၊ စက္တင္ဘာ ၃၁ တြင္ ေဆာင္လုပ္ၿပီးစီး ေလသည္။ ပထမ တပ္ၿမိဳ႕၊ ၿမိဳ႕နယ္ တပ္မွဴးကား သီရိပ်ံခ်ီ ဗိုလ္မွဴးႀကီး ေက်ာ္စိုး ျဖစ္သည္။

၁၉၅၅ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၁၄ ရက္ေန႔ေတြင္ စစ္တကၠသိုလ္ႏွင့္ တပ္မေတာ္ (ၾကည္း) တုိက္ခိုက္ေရးေက်ာင္း ပါဝင္ေသာ ဗထူး တပ္ၿမိဳ႕ကို ႏိုင္ငံေတာ္ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးႏု ဖြင့္လွစ္ခဲ့သည္။

တပ္မေတာ္ သူရဲေကာင္းမ်ား

ကိုးကား

ျမန္မာႏိုင္ငံ ဘာသာျပန္ စာေပအသင္း၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕က ၁၉၆၃ ခုႏွစ္မွာ ပဌမ အႀကိမ္ ပံုႏွိပ္ ထုတ္ေဝ ျဖန္႔ခ်ိခဲ့တဲ့ စာေပဗိမာန္၏ ႐ုပ္ျပ ဗဟုသုတဘဏ္၊ ‘ျမန္မာ့ စြယ္စံုက်မ္း၊ အတြက္ - ၇ (ပဥ္ - ဗီး)’ [For Ever Space က eBook အျဖစ္ ျဖန္႔ခ်ိတဲ့ အြန္လိုင္း PDF စာအုပ္] မွာ စာမ်က္ႏွာ ၃၃၄ မွ ၃၃၇ အထိ ေဖာ္ျပ ပါရွိခဲ့တဲ့ “ျမန္မာ့ တပ္မေတာ္ ဂုဏ္ထူးေဆာင္ မ်ိဳးခ်စ္ ဗိုလ္မွဴးႀကီး ဗထူး (ခရစ္ ၁၉၄၅ လြန္)” အေၾကာင္းကို ျပန္လည္ ထုတ္ႏုတ္ ကူးယူ ေဖာ္ျပတာ ျဖစ္ပါတယ္။

Monday, 12 September 2011

ႏိုင္ငံ့၀န္ထမ္းလုပ္ၾကမလား

ခုတစ္ေလာစာေတြမွာ ႏိုင္ငံ႕၀န္ထမ္းေနၾကတဲ့ ႏိုင္ငံ႔၀န္ထမ္းေတြကို သမၼတကစၿပီး ေအာက္ဆံုးအဆင့္ ၀န္ထမ္းေလးအထိ ျပည္သူကေပးတဲ့ လစာရိကၡာကိုစားတဲ့ ျပည္သူ့၀န္ထမ္း မ်ား ျဖစ္ၾကတယ္။ ျပည္သူ လူထုဟာ ေက်းဇူးရႇင္ ထမင္းရႇင္မ်ားျဖစ္တယ္။ ၀န္ထမ္းေတြဟာ ျပည္သူရဲ႕အေစခံျဖစ္တယ္ ဆိုတဲ့အယူအဆကို ေရွ႕တန္းတင္ျပီးေရးေနတာကိုေတြ႔ရတယ္။
ဒီလိုေျပာေန ၊ ေရးေနၾကတဲ့အထဲမွာ ပညာတတ္ပါတယ္ဆိုတဲ့ ပညာရွင္ေတြလဲပါတယ္ ၊ ႏိုင္ငံေက်ာ္ပါတယ္ ဆိုတဲ့ စာေရးဆရာေတြလဲပါတယ္ ၊ လူေတြကေလးစားပါတယ္ဆိုတဲ့ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြလဲပါတယ္ ဒီလူေတြကို ဘယ္လိုနားလည္ရမွန္းမသိေအာင္ျဖစ္ရတယ္ ။
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ဒီအယူအဆကိုလက္မခံဘူး လုပ္အားတန္ဘိုးေပးဆပ္ျပီး ႏိုင္ငံ၀န္ထမ္းေနတဲ့သူေတြေရာ ၊ ကိုယ့္၀န္ကိုယ္ထမ္းျပီးအခြန္ေဆာင္ေနတဲ့ သူေတြေရာ အားလံုးဟာအတူတူျဖစ္တယ္ အျပန္အလွန္ အက်ိဳးျပဳေနၾကသူေတြျဖစ္တယ္ ဘယ္သူကသခင္ ဘယ္သူက အေစခံဆိုတဲ့စိတ္ဓါတ္မ်ိဳး ျမန္မာျမန္မာခ်င္း ထားဘို႔မသင့္ဘူး အျပန္အလွန္ေလးေလးစားစားရွိဘို႔ပဲလိုတယ္......ဘာမွမလုပ္ပဲငုတ္တုတ္ထိုင္ျပီးျပည္သူ႕ ဆီကအခြန္ကို ထိုင္စားေနတဲ့ႏိုင္ငံ႔၀န္ထမ္းဆိုလို႕ တစ္ေယာက္တစ္ေလမွမရွိဘူး....
ေအး..တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္ ျပည္သူ႕အခြန္စားရင္ျပည္သူ႕အေစခံဘဲဆိုတဲ့ တစ္ယူသန္အယူအဆမ်ိဳး ရွိတဲ့လူေတြရွိေနတယ္ဆိုရင္လဲ သားတကြဲမယားတကြဲ မိတကြဲဖတကြဲနဲ႕အျပင္ အသက္နဲ႔ပါ ရင္းျပီး ႏိုင္ငံကာကြယ္ေရးလုပ္ေနတဲ့စစ္သည္ေလးေတြကို တစ္လ ၂၂၀၀၀ က်ပ္ပဲေပးေနတာ ၊ ဘ၀ရဲ႕အခ်ိန္ေတြကိုပညာသင္တဲ့အလုပ္နဲ႕ရင္းႏွီးကုန္ဆံုးခဲ့ျပီး မနက္ကေနညေန ထိ အာေပါက္ေအာင္ သင္ေန တဲ့ဆရာေတြကို  တစ္လ ေငြ ၃ေသာင္းေလာက္နဲ႕ ခိုင္းေနတာေတြဟာ တန္ရာတန္ဘိုးမဟုတ္ ဘူးျဖစ္ေနတယ္ ၊ျခံဳေျပာရရင္ သခင္ဆိုတဲ့သူေတြက အေစခံဆိုတဲ့သူေတြကို ေပးတဲ့အခေၾကးေငြဟာ သိပ္နည္းေနတယ္ မတရားသျဖင့္ခိုင္းေနသလိုျဖစ္ေနတယ္ အခြန္ေလ်ာ့ဘို႔ေတာင္းဆိုမယ့္အစား အခြန္တိုးေဆာင္ဘို႕ ေတာင္း ဆိုရမယ္ ။ဒီလိုမဟုတ္ဘူးလား....။


ဒီေန႔ႏိုင္ငံ၀န္ထမ္းလုပ္ေနတဲ့သူေတြသာ ခင္ဗ်ားတို႕ေျပာသလို တန္မွလုပ္မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္မ်ိဳးထားေနရင္ ႏိုင္ငံ၀န္ထမ္း လုပ္မယ့္သူေတာင္ရွိမွာမဟုတ္ဘူး.. .ေနပူမေရွာင္ မိုးရြာမေရွာင္ ႏိုင္ငံကာကြယ္ေရးတာ၀န္ထမ္းေန တဲ့တပ္မေတာ္သားေတြ  ၊ ေန႔ည ၂၄ နာရီဆိုသလိုသူမ်ားအျငိဳျငင္ခံျပီး တရားဥပေဒစိုးမိုးေရးေဆာင္ ရြက္ေနၾကတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲတပ္ဖြဲ႕၀င္ေတြ ၊ မနက္ကညေနထိ အာေပါက္လုမတတ္ကေလးေတြကို ပညာသင္ေပးေနတဲ့ေက်ာင္းဆရာဆရာမေတြ ၊ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္ေနတဲ့ က်န္းမာေရး၀န္ထမ္းေတြ အစရွိတဲ့ အားလံုးေသာ ႏိုင္ငံ႔၀န္ထမ္းေတြဟာ အခုရတဲ့လစာေငြေလာက္နဲ႕ လုပ္ေနၾကတာဟာ ၀မ္းေရးတစ္ခုတည္းေၾကာင့္လို႕ ထင္ေနတဲ့ ခပ္ညံ႔ညံ႔အေတြးအေခၚမ်ိဳးကို ထုတ္ပစ္လိုက္ဖို႕လိုပါျပီ...မ်ိဳးခ်စ္ စိတ္ေတြဘာေတြၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ေျပာ မေနခ်င္ေတာ့ပါဘူး...လြယ္တယ္ ထင္ရင္ ခုပဲႏိုင္ငံ၀န္ထမ္း ၀င္လုပ္ၾကည့္လိုက္ပါ...၀င္မလုပ္ရင္ လဲ ေတာင္ေျပာေျမာက္ေျပာေျပာတာေတြ ျပင္ၾကပါ...ဒါပါပဲ

ေဒါက္တာဆိတ္ဖြားhttp://doctorsatephwar.blogspot.comမွကူးယူေဖာ္ျပပါသည္

Saturday, 10 September 2011

ေမာထ..မဆုတ္တမ္းခံစစ္စခန္းနဲ႔တစ္ညတာ..

မနက္မိုးလင္းလို႔ၾကားလိုက္ရတဲ့သတင္းက..ေထာက္ပို႔တပ္နဲ႔ေမာထ.စခန္းရိကၡာပံုတဲ့ယာဥ္တန္းလံုျခံေရးလုိက္ရမယ္တဲ့.

ေမာထ.စခန္းက.က်ြန္ေတာ္တုိ႔ထီးထဗ်ဴဟာနဲ႔ဆိုသိပ္မနီးဘူးဆိုေပမဲ့.အေ၀းၾကီးေတာ့မဟုတ္ပါဘူး..ကားနဲ႔ဆို..ေန႔ခ်င္းျပန္ေရာက္နုိင္တဲ့အေနအထားမွာပါပဲ.ဒီေတာ့.စစ္ေၾကာင္းမွဴးကလဲ.ေန႔ခ်င္းျပန္လာရမဲ့ခရီးမို႔လို႔ရဲေဘာ္ေတြကိုေပါ့ေပါ့ပါးပါးျဖစ္ေအာင္.အီေကြမန္႔နဲ႔ေသနတ္ရယ္ပဲ.ယူခဲ့ဖိုမွာတယ္.က်န္တဲ့.မိုးကာ.ေတြရိကၡာေတြကို.ဗ်ဴဟာမွာပဲထားခဲ့ျပီး.က်ြန္ေတာ္တို႔စစ္ေၾကာင္း.ထီးထဗ်ဴဟာစခန္းကေနစထြက္လာခဲ့တယ္.ျဖစ္ခ်င္ေတာ့လွမ္းမွာကားကပ်က္တယ္..ျပန္ျပင္တာနဲ႔အခ်ိန္ကနဲနဲလင့္သြားတယ္..ေမာထစခန္းကို.ေရာက္ေတာ့.မိုးကခ်ဳပ္စျပဳေနျပီ.ဒါနဲ႔ဗ်ဴဟာကိုေရာက္ေၾကာင္းသတင္းပို႔ေတာ့..ဗ်ဴဟာကအဲဒီစခန္းမွာပဲ.အုပ္ခဲပံုပါတဲ့..အဲဒါမွေသေရာပဲ..ဗ်.စားစရာရိကၡာကေတာ့.ေထာက္ပို႔တပ္က.ခဏခ်ီးျပီး..စားရင္ရတယ္ဆိုေပမဲ့.ေ၇ွ့တန္းမွာက.ကိုယ္တစ္ေယာက္စာေစာင္ေလးတစ္ထည္ေလာက္နဲ႔.မိုးကာေလးတစ္ထည္ေလာက္ပါၾကတာဆိုေတာ့..က်ြန္ေတာ္တို႔စစ္ေၾကာင္းက.ပါလာတဲ့လူ ၁၂ေယာက္ေလာက္ကို..ေစာင္ေတြဘာေတြ..ဘယ္လိုခြဲေပးႏိုင္မွာလဲ..စခန္းကစခန္းမွဴးအကိုၾကီးကေတာ့.စစ္ေၾကာင္းမွဴးအတြက္ကို.သူ႔တပ္ခြဲကေနထုတ္နုတ္ပီး.ေစာင္တစ္ထည္ေပးတယ္..က်ြန္ေတာ့္ရဲေဘာ္ေတြကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့လဲ.အေျခအေနက.မေကာင္းဘူး.မိုးကလဲခ်ဳပ္လာတာနဲ႔အမွ်အေအးဒဏ္ေလးကလဲ..စိမ့္စိမ့္ေနတာပဲဗ်ာ..ဒီလိုနဲ.က်ြန္ေတာ္တို႔တဲထဲမွာမီးဖိုေလးဖိုျပီး..ထိုင္ေနလိုက္တာ..မနက္တာမိုးစင္စင္လင္းသြားတယ္.က်ြန္ေတာ္တို႔စစ္ေၾကာင္းေမာထစခန္းၾကီးမွာ.အိပ္ခြင့္ရၾကေပမဲ့..က်ြန္ေတာ္တို႔မအိပ္ခဲ့ရဘူးဗ်ာ..(မာန္အြမ္)

ပြိဳင့္ - ၄၇၈၃


ပလက္ခို လို႔ေတြ႕လုိက္ရလို႔ ဘာလဲလို႔ေတြးေနမိၾကမယ္ထင္ပါတယ္။ ကရင္ျပည္နယ္ ေဘာစဲခို ေဒသ အေရွ႕ ဘက္စူးစူးမွာတည္ရွိေနတဲ့ တစ္ခုတည္းေသာ ေတာင္တစ္ခုပါ။ အျမင့္က ေျမပုံေပၚမွာ P-4783 ပြိဳင့္ ၄၇၈၃ လို႔ ျပထားပါတယ္။ ဝန္းက်င္တစ္ဝိုက္မွာေတာ့ သူကအျမင့္ဆုံးျဖစ္ေနပါတယ္။ အဲဒီေတာင္ထိပ္ေပၚမွာ စခန္းႀကီး တစ္ခုတည္ထားပါတယ္။ သဘာဝေက်ာက္တုံးႀကီးေတြနဲ႔ မဟာဗ်ဴဟာ ကားလမ္းမႀကီးက ေတာင္ထိပ္ကိုျဖတ္ၿပီး ဟိုးအေရွ႕ဘက္ သံလြင္ျမစ္က နယ္ျခားထားတဲ့ ထီးထ- ေစာထေဒသအထိေပါက္ပါတယ္။ လမ္းမေပၚမွာေတာ့ နင္းမိုင္းဆြဲမိုင္းေတြ အပင္ထြက္ေအာင္ကို စိုက္ပ်ဳိး ထားၿပီးသားလည္းျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ေတာင္ထိပ္စခန္း ျဖစ္တာနဲ႔အညီ ေလကတဟူးဟူးနဲ႔ ျမဴခိုး ေတာင္ေငြ႕ေဝေနတာကမ်ားပါတယ္။ ေတာင္ထိပ္မွာ ရန္ကုန္ကလႊင့္တဲ့ City FM ေရဒီယို မိပါတယ္။ ေတာင္ထိပ္ေရဘယ္လိုဆင္းခပ္မလဲ ေမးစရာရွိတယ္။ ေရက စခန္းျခံစည္း ရိုးထဲမွာပဲ ေက်ာက္သားေက်ာက္တုံးေတြကာရံထားတဲ့ ခ်ဳိင့္က်င္းလိုေနရာကေန ေရထြက္ေနပါတယ္။ ေက်ာက္စိမ့္တြင္းေပါ့။ ၃ ရာသီ ေရမျပတ္ပါဘူး။ သဘာဝတရားႀကီးကဖန္ဆင္းေပးထားလို႔ ေတာ္ပါေသးတယ္။ မဟုတ္ရင္ ေတာင္ထိပ္မွာ စခန္းထိုင္ေနတဲ့ စစ္သည္ေတြ ေရ အတြက္နဲ႔ တစ္ေန႕တစ္ေန႔ ဒုကၡေရာက္လိုက္မယ့္ ျဖစ္ျခင္းရယ္။ ေရဆင္းခပ္ရတာက အသာထား။

ေတာင္ေအာက္ စခန္းနဲ႔အလွမ္းေဝးေလေတာ့ လူအၿမဲ မေနႏိုင္၊ ဒီေတာ့ အလစ္ကို ငေပြးက လာၿပီး မိုင္းေထာင္သြားမွာပါ။ ေရတစ္ခါခ်ိဴးဖို႔ ေျခတစ္ဖက္နဲ႔ လဲ လိုက္ရတဲ့ သာဓကေတြကလည္း မနည္းေတာ့ၿပီေလ။ ေတာင္ေအာက္အဆင္းလမ္းမွာ သစ္ႀကီးဝါးႀကီးေတြ ေပါေတာ့ ေတာေကာင္ေလး ၾကက္ငွက္ေလး ေထာင္ဖမ္းၿပီး အသားဓါတ္ခ်ဳိ႕တဲ့မႈကို ျဖည့္ဆည္းၾကရ ပါတယ္။ တစ္ႏွစ္ပတ္လုံးစာ ရိကၡာေျခာက္ေတြရွိေပမယ့္ လူပါးစပ္က ခ်ဳိခ်ဥ္ဖန္ခါး ေတာင့္တလာေတာ့ မတင္းတိမ္တာအမွန္ပဲေလ။ ဒီေတာ့ ေတာင္ေအာက္ဆင္း မွ်စ္ခ်ဳိး ဖားငါးရွာ ေတာပစ္ ။ ငေပြးက အလစ္ လမ္းေပၚတက္ မိုင္းေထာင္တာမ်ဳိးရွိတတ္ေတာ့ သြားလာ မိုင္းသတိ မိုင္းအသိက ေပါ့ဆလို႔ကိုမရဘူး။ သစ္တုံးတို ဝါးပိုးေျခာက္ေတြမွာ ကပ္တြယ္ေနတဲ့ မိႈမ်ဳိးစုံ၊ သစ္ဝါးပိုး ေတြက သဘာဝရဲ႕ အစားအစာ အထူးအဆန္းေတြျဖစ္လာရေတာ့တယ္။ စခန္းအဆင္းလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ပုရစ္တြင္းတူး ညည ပုရစ္ကို ဒယ္အိုးပူေလး ဆီပါးပါးလွိမ့္ေၾကာ္စားရတဲ့အရသာကလည္း ထူးမွထူး။

ဝါးသစ္ခ်သီးပင္ေတြေပါတာက ေန႔စဥ္ဟင္းကိုျဖည့္ေပးျပန္တယ္။ထုျပီး အထဲကအဆံကို ေလွာ္စား။ ေၾကာ္စား။ ဟင္းအျဖစ္လုပ္စား တကယ္ကို မိုက္တယ္။ ကင္းသမား ေတြ ညကင္းေစာင့္ လမ္းေလွ်ာက္ ထိုင္ထိုင္ ရပ္ရပ္ ဝါးသစ္ခ်သီးေလွာ္ မဝါးရအမိန္႔ထုတ္ရတယ္။ ကင္းပါဆို ပါးစပ္ကတေဂ်ာက္ေဂ်ာက္ျမည္ေနတာကိုး။ လုံၿခဳံမႈအရေပါ့။ ေရေငြ႕စုိစုိ ေက်ာက္တုံးနက္ႀကီးေတြမွာကပ္ေနတဲ့ ေက်ာက္ေမွာ္(ေရညွိပုံစံ) ျပဳတ္ၿပီး တပ္မေတာ္ကုလားပဲေလွာ္ေထာင္းေလးနဲ႔ သုပ္စား အရမ္းႏူးညံံ့တဲ့ျဖစ္ျခင္းဗ်ာ။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ဘာမွ ေထြေထြထူးထူးလုပ္စရာမရွိ စာအုပ္မဆိုထားနဲ႔ စာရြက္ေလးတစ္ရြက္ေလာက္ ဖတ္စရာ ရရင္ကို ေက်နပ္ သေဘာက်ေနရတာ။ ေနာက္တန္းအႀကဳံနဲ႔ စားစရာရယ္ စာေလးတစ္ေစာင္ ႏွစ္ေစာင္နဲ႔ ဖတ္ စရာစာအုပ္ေလးေတြေရာက္လာတဲ့ေန႔ကေတာ့ ေလာကနိဗၺာန္အလားထင္မွတ္ထားၾကရတဲ့အျဖစ္။ ရက္ ေတြ၊လေတြျမန္ျမန္ကုန္ပါေစလို႔ပဲ ေတာင္ထိပ္ကေန ဘုရားစာရြက္သလိုရြက္တဲ့သူကလည္းရွိေသး။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေနာက္ေတာ့လည္း ဒီေတာဒီေတာင္ ဒီေဒသေတြကို သတိတရေတာ့ျဖစ္မိသားေလ။

@@@ By ေနလြမ္းသူ (mmcyber ဖုိရမ္တြင္ တင္ၿပီးျဖစ္)http://naylwanthu1.blogspot.com(မွကူးယူေဖာ္ျပပါသည္)

ျမန္မာ့တပ္မေတာ္


မဲသေ၀ါစစ္ဆင္ေရး၏ အလွည့္အေျပာင္းျဖစ္ေစေသာ တုိက္ပြဲ (၂)

အေျခအေနအရပ္ရပ္ကို သံုးသပ္ၿပီးေနာက္မွာ လက္ရွိစစ္ေၾကာင္း (၁) ေနရာကေနပဲ တိုက္စစ္ဆင္ဖို႔အတြက္ စုရပ္နဲ႔ စီရပ္ကို တစ္ထပ္ထည္းရန္ တပ္ရင္းမွဴးက ဆံုးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္… ေရွ႕တန္းတပ္စိတ္ေတြ ကတုတ္က်င္းထဲမွာပဲ က်ဥ္းက်ဥ္းက်ပ္က်ပ္ အၿမဲေနေနရတာေၾကာင့္ လန္ူဆန္းေနေစရန္ ၁၂ နာရီကို တစ္ႀကိမ္ လူသစ္လဲလွယ္ၿပီး တာ၀န္ေပးခဲ့ပါတယ္… စားေရးေသာက္ေရး ကိုေတာ့ သက္ဆိုင္ရာ တပ္ခြဲရံုးေတြကပဲ စီစဥ္ေပးေစပါတယ္… တိုက္စစ္မွာ စီရပ္လံုၿခဳံေရးဟာ အေရးႀကီးပါတယ္… ဒီ့အတြက္ လူ (၅၀) စာ တန္းစီထိုင္ႏိုင္ၿပီး လံုၿခဳံတဲ့ ဆက္သြယ္ေရးေျမာင္းႀကီးကို ရန္သူ႔ေနရာနဲ႔ရင္ေဘာင္တန္း အေနအထားအတိုင္း တူးေစခဲ့ပါတယ္… ႏွစ္ရက္နဲ႔ပဲ ၿပီးစီးခဲ့ပါတယ္… တပ္ရင္းမွဴးဟာ တပ္ခြဲႏွစ္ခြဲမွ လက္ေရြးစဥ္စစ္သည္ေတြခ်ည္း စုဖြဲ႔တိုက္ခိုက္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ထားခဲ့တာေၾကာင့္ ေခ်မွဳန္းေရးတာ၀န္ထမ္းေဆာင္မယ့္ တပ္ခြဲမွဴးႏွစ္ဦးကို ေခၚယူၿပီး တိုက္စစ္စီမံခ်က္ကို ရွင္းလင္းေျပာျပခဲ့ပါတယ္… အမွတ္ (၃) တပ္ခြဲမွဴးဟာ လက္ေရြးစင္တပ္ဖြဲ႔စုကို မိမိကိုယ္တိုင္ဦးေဆာင္ၿပီး ေခ်မွဳန္းတိုက္ခ်က္လိုေၾကာင္း တပ္ရင္းမွဴးထံကို တင္ျပခဲ့ပါတယ္… တပ္ရင္းမွဴးဟာ ခြဲ (၂) နဲ႔ ခြဲ (၃) မွ တပ္ခြဲမွဴးမ်ားဦးစီးၿပီး လက္ေရြးစဥ္စစ္သည္ (၂၅)ဦးစီပါတဲ့ တပ္ဖြဲ႔ ႏွစ္ဖြဲ႔ကို ေရြးခ်ယ္စုဖြဲ႔ ေစခဲ့ပါတယ္…. လက္ေရြးစဥ္စုဖြဲ႔ထားတဲ့ တပ္ခြဲ ႏွစ္ခြဲမွ စစ္သည္ေတြကို စိတ္ဓာတ္ျမင့္မားေရး ေဟာေျပာျခင္း၊ ဇာတ္တိုက္ေလ့က်င့္ျခင္းမ်ား ေဆာင္ရြက္ေစၿပီး တိုက္ပြဲမ၀င္မီ ကာလတစ္ေလ်ာက္လံုးအနားေပးထားခဲ့ပါတယ္…

၁၉၈၈ခုႏွစ္၊ ႏို၀င္ဘာလ ၃၀ ရက္ေန႔မွာေတာ့ ပြဳိင့္ (၈၆၅) စခန္းကို ေရာက္ရွိလာတဲ့ စစ္ဆင္ေရး ကြပ္ကဲမွဳ အထူးအဖြဲ႔မွဴးဟာ ခမရ (၃) တပ္ရင္းမွဴးကို စစ္ဆင္ေရးညႊန္ၾကားခ်က္ေပးဖို႔အတြက္ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ ၁ ရက္ေန႔ ၀၉၀၀ နာရီအေရာက္ မဲသေ၀ါေဒသ စစ္ဆင္ေရး ေရွ႕တန္းကြပ္ကဲမွဳဌာနခ်ဳပ္၊ ပြဳိင့္ (၈၆၅) စစ္ဆင္ေရး ကြပ္ကဲမွဳ ခန္းမကို ေခၚထားခဲ့ပါတယ္… ခမရ (၃) တပ္ရင္းမွဴး ေရာက္ရွိလာၿပီးေနာက္မွာ စစ္ဆင္ေရး ကြပ္ကဲမွဳ အဖြဲ႕မွဴးက ” ထိုးစစ္ အဆင့္ (၁) အျဖစ္ ခမရ (၃) ကပင္ ဦးေဆာင္၍ ၄င္းတို႔ရင္ဆိုင္ထားေသာ ရန္သူ႔ေနရာကို စတင္တိုက္ခိုက္ရမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း… လက္နက္ႀကီး၊ လက္နက္ငယ္မ်ားအတြက္ က်ည္ လိုသေလာက္ထုတ္ယူရန္ႏွင့္ .၅၀ လက္မ စက္ေသနတ္ႀကီးႏွင့္ ၄င္းက်ည္ ၁၀၀၀ ထပ္ျဖည့္ေပးမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း… တိုက္ရိုက္ပစ္ကူ အျဖစ္ ၁၂၀ မမ စိန္ေျပာင္း ေလးလက္ျဖင့္ ပစ္ခတ္ေပးမည္ျဖစ္ၿပီး ၇၆ မမ အေျမာက္ႏွင့္ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ရံုး(ၾကည္း) အရန္၊ ၈၁ မမ စိန္ေျပာင္း ရွစ္လက္က အျခား ရန္သူ႔ေနရာမ်ားကို ဦးႏွိမ္ပစ္ခတ္ထားမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း… တပ္ရင္းအေနျဖင့္ မိမိတပ္ရင္းရွိ လက္နက္ႀကီးမ်ား၏ ပစ္ကူကို လိုအပ္လွ်င္ လိုအပ္သလို အသံုးျပဳရန္ ” စသည္ျဖင့္ စစ္ဆင္ေရး ညႊန္ၾကားခ်က္ကို ေပးပါတယ္…

စစ္ဆင္ေရးညႊန္ၾကားခ်က္ ေပးၿပီးေနာက္မွာ စစ္ဆင္ေရးအဖြဲ႔မွဴး၏ ျပန္လည္ေမးျမန္းခ်က္အရခမရ (၃) တပ္ရင္းမွဴးက ေျဖၾကားရာမွာ ” မိမိတပ္ရင္း၌ ၇၅ မမေနာက္ပြင့္ရိုင္ဖယ္ တစ္လက္၊ ၈၁ မမ စိန္ေျပာင္း ႏွစ္လက္၊ ၆၀ မမ စိန္ေျပာင္း သံုးလက္၊ ၈၄ မမေနာက္ပြင့္ရိုင္ဖယ္ ႏွစ္လက္၊ စက္လတ္ ေလးလက္ႏွင့္ ဘီေအ ၁၀၃ ေလာင္ခ်ာႏွစ္လက္ ရွိၿပီး ျဖစ္ပါေၾကာင္း… ယင္းပစ္အားျဖင့္ပင္လံုေလာက္ပါေသာေၾကာင့္ မူလစီမံထားသည့္ ၁၂၀ မမ စိန္ေျပာင္းႀကီး ေလးလက္ အစားႏွစ္လက္ျဖင့္ပင္ လံုေလာက္ပါေၾကာင္…၊ စိန္ေျပာင္းႀကီး ေလးလက္ဆိုင္ပစ္ခဲ့ပါက တိုက္ပြဲၿပီးခ်ိန္တြင္ရန္သူ႔ထံမွ မည္သည့္ပစၥည္းကိုမွအေကာင္းပကတိ သိမ္းဆည္းရမိႏိုင္ေတာ့မည္ မဟုတ္ပါေၾကာင္း… ” စသည္ျဖင့္ေျဖၾကားခဲ့ပါတယ္… ဒါေၾကာင့္ စစ္ဆင္ေရး ကြပ္ကဲမွဳ အဖြဲ႔မွဴးဟာ ၁၂၀ မမ စိန္ေျပာင္းႀကီး ႏွစ္လက္ကို မူလရည္မွန္းခ်က္ဆီ မပစ္ခိုင္းေတာ့ပဲေနာက္ေန႔မွာ ခမရ (၃) က ဆက္တိုက္ရမယ့္ ရည္မွန္းခ်က္ ” နီလာ ” ပစ္မွတ္ကိုပစ္ခိုင္းမည္ျဖစ္ေၾကာင္း… ဘယ္အခ်ိန္မွာ စတင္တိုက္စစ္ဆင္ႏိုင္မယ္ဆိုတာေတြကို ေမးျမန္းခဲ့ပါတယ္… ခမရ (၃) တပ္ရင္းမွဴးက လက္နက္ခဲယမ္းထုတ္ခ်ိန္ႏွင့္ အေျချပဳေနရာကို ျပန္ဖို႔အခ်ိန္ပါဆုိလွ်င္ ၁၂၀၀ နာရီတြင္အေျချပဳေနရာသို႔ ျပန္ေရာက္ႏိုင္ပါေၾကာင္း… ျပင္ဆင္ခ်ိန္ ႏွစ္နာရီ ခန္႔လိုအပ္ၿပီး ၁၄၀၀ နာရီတြင္ စတင္တိုက္ခိုက္ႏိုင္မည္ ျဖစ္ေၾကာင္း တင္ျပရာစစ္ဆင္ေရး ကြပ္ကဲမွဳ အဖြဲ႔မွဴးက ၁၅၀၀ နာရီမွာ စတင္တိုက္ခိုက္ရန္သတ္မွတ္ေပးလိုက္ပါေတာ့တယ္…

ဒီ့ေနာက္မွာ ခမရ (၃) တပ္ရင္းမွဴးအေနနဲ႔ အေျမာက္ပစ္ကူအတြက္ ေပါင္းစပ္ ညွိႏွဳိင္းရာမွာ အေျမာက္ပစ္ကူကို န-နာရီထားၿပီး မတိုက္ခိုက္ခ်င္ေၾကာင္း… က်ည္ကို သံုးႏိုင္သမွ် ပစ္ကူေပးရန္… မိမိက အပစ္ရပ္ေစလိုခ်ိန္မွာ အပစ္ရပ္ဆိုင္းေပးရန္… မိမိစိတ္ႀကဳိက္ ပစ္ခတ္မွဳ ရၿပီးပါက အေျမာက္အပစ္ရပ္ေစၿပီး မိမိ ေခ်မွဳန္းေရးတပ္မ်ားက တက္ေရာက္ေခ်မွဳန္းတိုက္ခိုက္မွာ ျဖစ္ေၾကာင္း ညွိႏွဳိင္းခဲ့ပါတယ္… အေျမာက္တပ္ဖြဲ႔ မွလည္း ယခုတိုက္ပြဲအတြက္ အေျမာက္က်ည္ ၅၀ မွ ၁၀၀ အထိ ပစ္ကူေပးမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း… လိုအပ္ပါကလည္း လိုအပ္သလို ပစ္ကူေပးမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း… ရပ္ေစလိုသည့္အခ်ိန္မွာ အပစ္ရပ္ေပးမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း… ဆက္သြယ္မွဳ မျပတ္ေတာက္ေစရန္သာ အေရးႀကီးေၾကာင္း ညွိႏွဳိင္း ရရွိခဲ့ပါတယ္…

ခမရ (၃) တပ္ရင္းမွဴးဟာ စစ္ဆင္ေရး ကြပ္ကဲမွဳ အဖြဲ႔မွဴးဆီမွ အမိန္႔နာခံၿပီးတာနဲ႔ လိုအပ္တဲ့ ခဲယမ္း မီးေက်ာက္ေတြ ထုတ္ယူၿပီး မိမိစစ္ေၾကာင္းရွိရာကို ျပန္လည္ထြက္ခြာခဲ့ရာ ၁၂၃၀ နာရီအခ်ိန္မွာ ျပန္လည္ေရာက္ရွိခဲ့ပါတယ္… ေရာက္ေရာက္ခ်င္းပဲ တပ္ခြဲမွဴးမ်ားကို ေခၚယူၿပီး တိုက္စစ္စီမံခ်က္ကို အေသးစိတ္ ထပ္မံရွင္းျပၿပီး တိုက္ပြဲ၀င္ဖို႔ အေသးစိတ္ ျပင္ဆင္ပါေတာ့တယ္… တိုက္စစ္စီမံခ်က္ အေသးစိတ္ကေတာ့…

ေခ်မွဳန္းေရးတပ္ခြဲ ႏွစ္ခြဲမွ လက္ေရြးစဥ္ စစ္သည္ေတြဟာ ႀကဳိတင္တူးထားတဲ့ ဆက္သြယ္ေရးေျမာင္းႀကီးထဲမွာ ၁၄၃၀ အခ်ိန္အၿပီး ၀င္ေရာက္ ေနရာယူထားရန္… ကာပစ္အတြက္ တပ္ခြဲမွဴးတစ္ဦးက ဦးစီး၍ ၁၄၃၀ အခ်ိန္အၿပီး ေနရာယူရန္… ႀကဳိတင္ပစ္က်င္းတူးထားသည့္ေနရာမွ ၇၅ မမ တစ္လက္… စက္လတ္ ႏွစ္လက္၊ က်န္ တပ္စု လက္နက္မ်ားျဖင့္ အမိန္႔ရသည္ႏွင့္ စတင္ပစ္ခတ္ရန္… အေျမာက္အကဲၾကည့္ အဖြဲ႔ဟာ ရန္သူ႔ေနရာကို ကာပစ္ေနရာမွ ေဘးတိုက္ အကဲၾကည့္ရန္… ရန္သူ႔စခန္းကို အလ်ားလိုက္ ျမင္ကြင္းအတိုင္း ႏွစ္ျခမ္းကြဲသြားေအာင္ .၅၀ လက္မ စက္ေသနတ္ႀကီးျဖင့္ စစ္ေၾကာင္း (၁) ေနရာမွ ပိုင္းျဖတ္ပစ္ခတ္ေပးရန္… ၈၄ မမ ေနာက္ပြင့္ရိုင္ဖယ္ကို တပ္ရင္းမွဴးအနီး ေနရာယူ၍ ရန္သူ႔ေနရာအား တိုက္ရိုက္ပစ္ခတ္ရန္… လိုအပ္လွ်င္ ေလကြဲ ပစ္ခတ္ရန္… ၈၀ မမႏွင့္ ၆၀ မမ စိန္ေျပာင္းတို႔ျဖင့္ စစ္ေၾကာင္း (၁) ေနရာမွ ပစ္ကူေပးရန္… အနီးကပ္ ပစ္ခတ္ရမွာ ျဖစ္တာေၾကာင့္ အကူယမ္းထုပ္မ်ား မပါပဲ ပို႔က်ည္သက္သက္ျဖင့္သာ ပစ္ခတ္ရန္… ၈၁ မမ ဗံုးသီးကို စနက္ အေႏွးတလွည့္ အျမန္တလွည့္ အဆက္မျပတ္ လွ်င္ျမန္စြာ ပစ္ခတ္ရန္… ဗံုးသီးမ်ားကို ႀကဳိတင္ ျပင္ဆင္ထားရန္… ရန္သူ႔ေနရာကို လက္နက္ငယ္မ်ားျဖင့္ အသံမဆဲေအာင္ ဦးႏွိမ္ပစ္ခတ္ထားရန္… အေျမာက္ႏွစ္လက္သည္ ၁၅၀၀ အခ်ိန္မွစၿပီး အကဲၾကည့္ စတင္ပစ္ခတ္မည္ျဖစ္ၿပီး ေနာက္ဆံုးက်ည္ ၁၀ ေတာင့္က်န္လွ်င္ ေခ်မွဳန္းေရးတပ္မ်ား အသင့္ျပင္ရန္… တပ္ရင္းမွဴးမွ အခ်က္ေပးသည္ႏွင့္ ေခ်မွဳန္းေရးတပ္မ်ား ဆက္သြယ္ေရးေျမာင္းမွ အျမန္ဆံုးခုန္ထြက္ကာ ရန္သူ႔ေနရာကို လွံစြပ္ထိုး သိမ္းပိုက္ရန္… တပ္ရင္းမွဴးသည္ .၅၀ လက္မ စက္္ေသနတ္ႀကီးေဘးမွ မ်က္ျမင္ပစ္ခတ္မွဳကို ကြပ္ကဲသြားမည္… စစ္ေၾကာင္း (၂) ႏွင့္ တပ္ခြဲ တစ္ခြဲသည္ ၄င္းရင္ဆိုင္ထားရေသာ ေတာင္ေၾကာရွိ ရန္သူႏွင့္ ရန္သူ႔လက္နက္ႀကီး ပစ္ခတ္သည့္ေနရာကို မ်က္ျမင္ ျမင္ေတြ႔ရပါက မိမိ လက္နက္ႀကီးျဖင့္တန္ျပန္ပစ္ခတ္ေပးရန္… ေခ်မွဳန္းေရးအတြက္ န-နာရီ မထားပဲ တပ္ရင္းမွဴးက တိုက္ပြဲအေျခအေနကို သံုးသပ္ၿပီး ေခ်မွဳန္းေရးအတြက္ အမိန္႔ေပးသြားမည္… တပ္ရင္းမွဴး၏ အမိန္႔ မရမခ်င္း ေခ်မွဳန္းေရးတပ္မ်ား ရန္သူ႔လက္နက္ႀကီးႏွင့္ မိမိ အေျမာက္ပစ္ခတ္မွဳေၾကာင့္ မထိခိုက္ေစေရးအတြက္ ဆက္သြယ္ေရးေျမာင္းထဲတြင္ လံုၿခဳံစြာ ေနရာယူထားၾကရန္…

ခမရ (၃) တပ္ရင္းမွဴးဟာ တိုက္စစ္အတြက္ ျပင္ဆင္ခ်ိန္ (၃) ရက္ ရရွိခဲ့ပါတယ္… လိုအပ္ခ်က္မ်ားအားလံုး ေဆာင္ရြက္ၿပီးစီးၿပီျဖစ္တာေၾကာင့္ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ ၁ ရက္ေန႔ ၁၄၃၀ အခ်ိန္မွာ တိုက္စစ္အတြက္ အားလံုး အဆင္သင့္ျဖစ္ၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္းကို တီအာရ္ေအ-၉၀၆ စက္နဲ႔ နည္းဗ်ဴဟာမွဴးထံ သတင္းပို႔လိုက္ပါေတာ့တယ္…

၁၉၈၈ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ ၁ ရက္ေန႔ ၁၅၀၀ အခ်ိန္မွာ ပြဳိင့္ (၈၆၅) ေတာင္ကုန္းမွာေနရာယူထားတဲ့ အေျမာက္စခန္းမွ ၁၂၀ မမ ယူဂိုစိန္ေျပာင္း ႏွစ္လက္ျဖင့္ ခမရ(၃) တိုက္ခိုက္မယ့္ ရန္သူ႔ေနရာကို စတင္အကဲၾကည့္ ပစ္ခတ္ပါတယ္… မူလကတည္းက ႀကဳိတင္ အကဲၾကည့္ၿပီး မွတ္ပံုတင္ထားတာေၾကာင့္ သံုးလံုးေျမာက္ အေျမာက္က်ည္ဟာ ပစ္မွတ္အေပၚ တိုက္ရိုက္ထိမွန္ခဲ့ၿပီး ေခ်မွဳန္းပစ္ခတ္ျခင္း စတင္ခဲ့ပါတယ္… ရန္သူ႔ဖက္ကလည္း ေန႔စဥ္လုပ္ရိုးလုပ္စဥ္အတိုင္း တပ္မ်ားရွိရာ ေနရာအားလံုးကို လက္နက္ႀကီး၊ လက္နက္ငယ္တို႔နဲ႔ ျပန္လွန္ပစ္ခတ္ပါတယ္… ပြဳိင့္ (၈၆၅) ေတာင္ကုန္းမွာရွိေနတဲ့ အေျမာက္စခန္းကိုလည္း အဆင့္ျမင့္ ဒံုးက်ည္ ျဖစ္တဲ့ ၂.၇၅ လက္မ ဒံုးက်ည္နဲ႔ အေ၀းကေန တန္ျပန္ပစ္ခတ္ပါတယ္… ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ရံုး(ၾကည္း) အရန္၊ ၈၁ မမ စိန္ေျပာင္းတပ္ဖြဲ႔ကလည္း ရန္သူ႔ လက္နက္ႀကီးေနရာနဲ႔ ကြပ္ကဲမွဳေနရာေတြအားလံုးကို အကဲၾကည့္ ပစ္ခတ္မွဳျဖင့္ ဦးႏွိမ္ပစ္ခတ္ေပးေနပါတယ္… ၇၆ မမ အေျမာက္ ႏွစ္လက္ကိုလည္း မဲသေ၀ါ ပင္မစခန္းဆီ ဦးႏွိမ္ပစ္ခတ္ေပးထားပါတယ္… စစ္ဆင္ေရးကြပ္ကဲမွဳ တည္ရွိရာ ပြဳိင့္ (၈၆၅) စခန္းမွာရွိေနၾကတဲ့သူေတြဟာလည္း ခမရ (၃) တပ္ရင္းမွဴးထံကေန ေပးပို႔လာမယ့္ ေအာင္ပြဲသတင္းကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနၾကပါၿပီ… စစ္ဆင္ေရးခြင္ တစ္ခုလံုးမွာ ရွိေနၾကတဲ့ စစ္ေၾကာင္းမွဴးေတြ၊ တပ္ခြဲမွဴးေတြဟာလည္း မိမိတို႔ရဲ႔ ဆက္သြယ္ေရးစက္ေတြနဲ႔ ခမရ (၃) ရဲ႕ တိုက္ပြဲ၀င္မွဳကို ၾကားျဖတ္ဖမ္းယူၿပီး နားေထာင္ေနၾကပါတယ္…

ပစ္ခတ္လိုက္တဲ့ အေျမာက္က်ည္ေတြဟာ ပစ္မွတ္အေပၚကို တိတိက်က် က်ေရာက္ေပါက္ကြဲေနတာေၾကာင့္ ရန္သူေတြဟာ ေခါင္ကတုတ္ေတြထဲမွာ မေနရဲေတာ့ပဲ နီးစပ္ရာ လွ်ဳိေတြထဲကို ဆင္းၿပီး ခိုေအာင္းေနၾကရပါတယ္… အေျမာက္သံစဲတဲပအခါမွ လုပ္ေနၾကအတိုင္း မူလက်င္းေတြထဲျပန္၀င္ၿပီး ခ်ီတက္လာတဲ့ တပ္မေတာ္စစ္ေၾကာင္းကို လက္နက္ငယ္ေတြနဲ႔ ပစ္ခတ္မယ့္သေဘာပါ… ဒါေပမယ့္လည္း .၅၀ စက္ေသနတ္ႀကီးရဲ႕ ပစ္ခတ္မွဳကလည္း ပစ္ခတ္သူရဲ႕ကၽြမ္းက်င္မွုရွိသေလာက္ ထိေရာက္ေနတာေၾကာင့္ စက္ေသနတ္ေျပာင္းေရွ႕ပစ္လမ္းမွာရွိေနတဲ့ ၀ါးပင္ေတြအားလံုးျပတ္လဲကုန္ၿပီး ရန္သူ႕ေတာင္ကုန္းစခန္းကို သဲသဲကြဲကြဲ ေတြ႔ျမင္လာရပါတယ္… ရန္သူ႔စခန္းကို အလ်ားလိုက္ျမင္ကြင္းအတိုင္း က်ည္သြားလမ္း ထက္/ေအာက္ ေရြ႕လ်ားပစ္ခတ္ေစတာေၾကာင့္ ရန္သူ႔စခန္းကို အလ်ားလိုက္ ႏွစ္ပိုင္းကြဲေအာင္ ပိုင္းျဖတ္ပစ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္… ခမရ (၃) တပ္ရင္းမွဴးဟာ လက္နက္ႀကီး၊ လက္နက္ငယ္ တို႔ရဲ႕ သေဘာတရားကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ သေဘာေပါက္ထားသူျဖစ္တာေၾကာင့္ က်ည္က်ခ်က္ေတြ ရွဳပ္ေထြးကုန္မွာစိုးၿပီး အေျမာက္အကဲၾကည့္ရဲ႕ အကဲၾကည့္ပစ္ခတ္မွဳ စိတ္တိုင္းက်မွသာ တပ္ရင္းပိုင္ လက္နက္ႀကီးေတြကို စတင္ ပစ္ခတ္ ေစခဲ့တာပါ…

၈၁ မမ နဲ႔ ၆၀ မမ စိန္ေျပာင္းေတြကိုလည္း ကိုက္ ၂၀၀ အကြာအေ၀းအတြက္ အကူယမ္းထုပ္မပါပဲ ပို႔က်ည္သက္သက္ ပစ္ခတ္ေစခဲ့တာေၾကာင့္ က်ည္စုပစ္ခတ္ႏိုင္ျခင္း၊ လွ်င္ျမန္စြာပစ္ခတ္ႏိုင္ျခင္း စတဲ့ အက်ဳိးေက်းဇူးေတြအျပင္ ေျပာင္းထြက္သံဟာ လက္နက္ငယ္ ထြက္သံေလာက္သာ ထြက္ၿပီး မိမိလက္နက္ႀကီးပစ္ခတ္တဲ့ေနရာကို ရန္သူက ဘယ္လိုမွခန္႔မွန္းမရပဲ တန္ျပန္ပစ္ခတ္ႏိုင္စြမ္း မရွိခဲ့ပါဘူး… ရန္သူေတြဟာလည္း တိက်တဲ့ အေျမာက္ဆံ ထိမွန္မွဳကို ေရွာင္ဖို႔အတြက္ စခန္းေတာင္ေစာင္းလွ်ဳိထဲကို ယာယီဆင္းေျပးခဲ့ၾကရပါတယ္… ဒါကို ေဘးတိုက္ေနရာယူထားတဲ့ မိမိ ကာပစ္အဖြဲ႔က ၇၅ မမ ေနာက္ပြင့္ရိုင္ဖယ္နဲ႔ စက္လတ္ ၂လက္ တို႔နဲ႔ ေခ်မွဳန္းပစ္ခတ္ခဲ့တာေၾကာင့္ ရန္သူဟာ စခန္းေပၚျပန္မတက္ႏိုင္ၾကေတာ့ပဲ လွ်ဳိအတိုင္း မဲေပါေခ်ာင္းကေနတဆင့္ ေသာင္းရင္းျမစ္ဖက္ကို အၿပီးအပိုင္ ထြက္ေျပးရပါေတာ့တယ္…

တပ္မေတာ္က တပ္ရင္းပိုင္ လက္နက္ႀကီးေတြ၊ အေျမာက္ပစ္ကူေတြနဲ႔ ေခ်မွဳန္းပစ္ခတ္ေနေပမယ့္ ရန္သူဟာ တိုက္ပြဲတစ္ေလွ်ာက္လံုး ပစ္ခတ္သံမဆဲေအာင္ အဆက္မျပတ္ ျပန္လွန္ပစ္ခတ္ေနခဲ့ပါတယ္… ဒါေပမယ့္ ရန္သူ႔လက္နက္ငယ္ ပစ္ခတ္မွဳဟာ ထိေရာက္မွဳမရွိပဲ သစ္ပင္ထိပ္ဖ်ားေတြေပၚကေန ေက်ာ္ျဖတ္ေနတာကို ခမရ (၃)တပ္ရင္းမွဴးက သိရွိလိုက္ပါတယ္… ဒီအေျခအေနကို အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး တပ္ရင္းမွဴးက ခ်က္ခ်င္းပဲ ေခ်မွဳန္းေရးတပ္ခြဲေတြကို ” ရန္သူဟာ က်င္းထဲမွာထိုင္ၿပီး ေသနတ္ေထာင္ေဖာက္ေနတာသာျဖစ္ေၾကာင္း၊ ပစ္ခတ္မွဳ ထိေရာက္မွဳမရွိေၾကာင္း ” ေျပာၾကားၿပီး လွံစြပ္ထိုးေခ်မွဳန္းဖို႔ အသင့္ျပင္ဆင္ထားရန္ အမိန္႔ေပးလိုက္ပါေတာ့တယ္…

၁၆၃၀ နာရီမွာေတာ့ အေျမာက္က်ည္ ၁၀ ေတာင့္သာ က်န္ေတာ့ေၾကာင္း၊ ထပ္ပစ္ေပးဖို႔ လို မလိုကို အေျမာက္အကဲၾကည့္က သတင္းပို႔လာပါတယ္… တပ္ရင္းမွဴးက က်န္ရွိေနတဲ့ ေနာက္ဆံုး ၁၀ ေတာင့္ကို ထပ္ပစ္ေပးဖို႔နဲ႔ ေနာက္ဆံုးက်ည္ ပစ္ၿပီးတာနဲ႔ သတင္းပို႔ဖို႔ အေျမာက္အကဲၾကည့္ကို အေၾကာင္းၾကားလိုက္ပါတယ္… ေခ်မွဳန္းေရးတပ္ခြဲမွဴးမ်ားကိုလည္း အေျခအေနကို အသိေပးၿပီး လွံစြပ္ထိုးဖို႔အမိန္႔ကို ေစာင့္ဆိုင္းခိုင္းထားလိုက္ပါတယ္… အေျမာက္က်ည္ ေပါက္ကြဲအစအနေတြဟာ ေခ်မွဳန္းေရးတပ္မ်ားေပၚမွာ ၀ဲပ်ံေနေပမယ့္ ဆက္သြယ္ေရးေျမာင္းေတြထဲမွာ စနစ္တက် ေနရာယူထားတာေၾကာင့္ ထိခိုက္မွဳ လံုး၀မရွိခဲ့ပါဘူး…

၁၆၄၅ နာရီမွာ အေျမာက္က်ည္ အားလံုးပစ္ခတ္ၿပီးေၾကာင္း အေျမာက္အကဲၾကည့္က သတင္းပို႔ပါတယ္… သတင္းေပးပို႔ခ်က္ ရရွိတာနဲ႔ တပ္ရင္းမွဴးဟာ ေခ်မွဳန္းေရးတပ္ခြဲ ႏွစ္ခြဲကို လွံစြပ္ထိုးေခ်မွဳန္းရန္ ခ်က္ခ်င္းအမိန္႔ေပးလိုက္ေတာ့တာပါပဲ… အမိန္႔ရတာနဲ႔ လက္ေရြးစဥ္စစ္သည္ေတြဟာ ဆက္သြယ္ေရးေျမာင္းထဲက ခုန္ထြက္လိုက္ၾကၿပီး မိမိတို႔တပ္ရင္းအမည္ကို ေအာ္ဟစ္ၿပီး ရန္သူ႔ေတာင္ကုန္းကို တဟုန္ထိုး ေျပးတက္သိမ္းပိုက္ၾကပါေတာ့တယ္… ေခ်မွဳန္းေရးတပ္ေတြဟာ ကိုက္ ၂၀၀ ခရီးကို အေျပးခ်ီတက္တိုက္ခိုက္ျခင္း ျဖစ္တာေၾကာင့္ အေျမာက္အပစ္ရပ္တာနဲ႔ က်ည္ေရာက္လူေရာက္သေဘာမ်ဳိး ခ်ီတက္ႏိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္… ပစ္ခတ္မွဳနဲ႔ တပ္လွဳပ္ရွားမွဳဟာ အံ၀င္ခြင္က် ဟန္ခ်က္ညီခဲ့ပါတယ္…

ဒီ့အတြက္ေၾကာင့္ လက္နက္ႀကီးပစ္ခတ္မွဳ ရပ္စဲသြားခ်ိန္မွ ျပန္လည္ေခါင္းေထာင္လာၿပီး ေနရာျပန္ယူတတ္ၾကတဲ့ ရန္သူေတြဟာ အေျမာက္သံစဲသြားတာနဲ႔ ေခ်မွဳန္းေရးတပ္ေတြ ပစ္တက္ တက္ၿပီး ခ်က္ခ်င္းေရာက္ရွိလာၾကတာကို လံုး၀အငိုက္မိသြားခဲ့ပါတယ္… က်ည္ကတ္ထဲက်န္ေနတဲ့ လက္က်န္က်ည္ကို ပစ္ခတ္တဲ့သေဘာသာ ျပန္လည္ပစ္ခတ္ႏိုင္ၿပီး ေတာင္ေၾကာလမ္းအတိုင္း ဆုတ္ခြာသြားၾကပါေတာ့တယ္… ဒီအခါမွ မိမိအေျမာက္နဲ႔ စိန္ေျပာင္းေတြဟာလည္း ရန္သူ႔ဆုတ္လမ္းျဖစ္တဲ့ ေတာင္ေၾကာနဲ႔ နီလာပစ္မွတ္ကို ေရႊ႕ေျပာင္းပစ္ခတ္ပါေတာ့တယ္… ၁၇၀၀ နာရီအခ်ိန္မွာေတာ့ ရန္သူ႔စခန္းတစ္ခုလံုးကို ေအာင္ျမင္စြာ သိမ္းပိုက္ႏိုင္ၿပီးျဖစ္ေၾကာင္း တပ္ရင္းမွဴးက နည္းဗ်ဴဟာမွဴးထံကို ဆက္သြယ္ေရးစက္နဲ႔ သတင္းပို႔လိုက္ပါေတာ့တယ္…

ဒီတိုက္ပြဲမွာ မိမိ တပ္မေတာ္ဖက္မွ စစ္သည္တစ္ဦးက်ဆံုးခဲ့ၿပီး စစ္သည္ ၇ဦး ဒဏ္ရာရရွိခဲ့ပါတယ္… ရန္သူ႔အေလာင္း ၃ေလာင္း က်န္ခဲ့ၿပီး အမ်ားအျပား ဒဏ္ရာရသြားေၾကာင္းကို ၄င္းတို႔ရဲ႕ ပစ္က်င္းမ်ားနဲ႔ ေတာင္ေၾကာတေလွ်ာက္ က်န္ခဲ့တဲ့ ေသြးစက္ေတြအရ သိရွိရပါတယ္… စခန္းအေနအထားအရ ရန္သူ ၃၀ခန္႔က မိမိတပ္ကို ရင္ဆိုင္ထိန္းခ်ဳပ္ထားဖို႔အတြက္ ရန္သူအင္အား ၁၂၀ ခန္႔က အေထာက္အကူျပဳေပးထားတာကို ေတြ႔ရွိရပါတယ္… စစ္ေၾကာင္း (၁)နဲ႔ စစ္ေၾကာင္း(၂)အၾကား သပ္လွ်ဳိထားသလိုျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ ရန္သူ႔လုပ္ေဆာင္မွဳဟာ ထိေရာက္မွဳရွိတဲ့အျပင္ စစ္ဆင္ေရးကြပ္ကဲမွဳဌာနခ်ဳပ္ ျဖစ္တဲ့ ပြဳိင့္ (၈၆၅) စခန္းကိုလည္း အေပၚစီးကေန ၿခိမ္းေျခာက္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္… အေရးႀကီးတဲ့ ရန္သူ႔ထိုးႏွက္ခ်က္တစ္ခုပါ…

ဒါေပမယ့္လည္း တပ္မေတာ္ရဲ႔ အေျမာက္နဲ႔ လက္နက္ႀကီးမ်ားရဲ႔ ပစ္ခတ္မွဳ ထိေရာက္မွဳရွိျခင္း၊ အေျမာက္အပစ္ရပ္တာနဲ႔ ေခ်မွဳန္းေရးတပ္ေတြ ရန္သူ႔ေနရာကို ခ်က္ခ်င္းေရာက္ရွိသြားတာေတြေၾကာင့္ ရန္သူအားလံုး ေသာင္းရင္းျမစ္ဖက္ကို ဆုတ္ခြာထြက္ေျပးခဲ့ၾကရပါတယ္… မဲသေ၀ါ တိုက္ပြဲစဥ္တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ ရန္သူ႔အေနနဲ႔ ဒီေတာင္ကုန္းကို ေနာက္ထပ္ျပန္လည္သိမ္းပိုက္ဖို႔ မႀကဳိးစားရဲခဲ့ပါဘူး… တိုက္ပြဲအၿပီးမွာ ရန္သူ႔ထံကေန ၆၀ မမ စိန္ေျပာင္း ၁လက္၊ အခ်က္ျပ ပစၥတို ၁လက္၊ Icom စကားေျပာစက္ ၁လံုး၊ RPG ဗံုးသီး ၁၀လံုး၊ မိုင္း၊လက္ပစ္ဗံုးနဲ႔ လက္နက္ငယ္က်ည္မ်ဳိးစံု ၆၀၀ ေက်ာ္ သိမ္းဆည္းရမိခဲ့ပါတယ္…

ေျပာရရင္ ဒီတိုက္ပြဲဟာ ရန္သူ႔ထံကေန လက္နက္ ခဲယမ္း မီးေက်ာက္ေတြ သိမ္းဆည္းရမိတာဟာ အဓိကမက်ပါဘူး… ဘက္ေပါင္းစံုက ဖိအားေပးခံေနရၿပီး ရက္ရွည္ၾကာေနခဲ့တဲ့ ဒီ မဲသေ၀ါတိုက္ပြဲႀကီးမွာ စစ္အီေနတဲ့အေျခအေနကို တပ္မေတာ္ရဲ႕ ထိုးစစ္အဆင့္ (၁) ေအာင္ျမင္ခဲ့ျခင္းဟာ မဲသေ၀ါစစ္ဆင္ေရးတစ္ခုလံုးရဲ႕ အေျခအေနကို တစ္မ်ဳိးတစ္မည္ ေျပာင္းလဲေစခဲ့တာပါ… ဘားအံနဲ႔ လွဳိင္းဘြဲ႕ ေဒသခံလူထုအေနနဲ႔ေရာ စစ္သည္အခ်ဳိ႕ကပါ တပ္မေတာ္ဟာ မဲသေ၀ါေဒသကို ျပန္လည္သိမ္းပိုက္လို႔ မရႏိုင္ေတာ့ပါဘူး ဆိုတဲ့ ထင္ျမင္ယူဆေနႏိုင္တဲ့ အေျခအေနကို ခမရ (၃)ရဲ႕ ဒီတိုက္ပြဲကပဲ ခ်ဳိးဖ်က္ေပးခဲ့တာပါ… ခမရ (၃)ရဲ႕ ပထမဆံုးေအာင္ပြဲေၾကာင့္ မဲသေ၀ါစစ္ဆင္ေရးခြင္ထဲမွာ ရွိေနၾကတဲ့ စစ္သည္အားလံုး စိတ္ဓာတ္တက္ၾကြလာၾကၿပီး တိုက္ပြဲ၀င္ ေအာင္ပြဲခံလိုစိတ္ေတြ တဖြားဖြားေပၚေပါက္ခဲ့ရပါတယ္…

ဒီ H-575241 ေတာင္ကုန္းတိုက္ပြဲဟာ မဲသေ၀ါတိုက္ပြဲရဲ႕ အဆံုးအျဖတ္တိုက္ပြဲေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး… ဒါေပမယ့္ အီေနတဲ့ စစ္ဆင္ေရးႀကီးကို ျပန္လည္ႏိုးၾကားလာေအာင္ အသက္သြင္းေပးခဲ့တဲ့ တိုက္ပြဲပါပဲ… စစ္သည္ေတြရဲ႕ သံသယေတြကို ေပ်ာက္ကြယ္ေစခဲ့ၿပီး ” တကယ္တိုက္ရင္ တကယ္ေအာင္ပြဲခံႏိုင္ပါတယ္ ” ဆိုတဲ့ ခံယူခ်က္မ်ဳိးကို ျဖစ္ေပၚေစခဲ့ပါတယ္… ဒီတိုက္ပြဲေနာက္မွာ ခမရ (၆) ဟာ အခ်က္အခ်ာက်တဲ့ ပြဳိင့္ (၁၇၇၈) ေတာင္ကုန္းကိုလည္းေကာင္း၊ ခမရ (၇) ဟာ မဲသေ၀ါတိုက္ပြဲရဲ႕ အဆံုးအျဖတ္ကို ျဖစ္ေစခဲ့တဲ့ အံ့ေက်ာ္ကုန္းကိုလည္းေကာင္း၊ တိုက္ခိုက္သိမ္းပိုက္ႏိုင္ခဲ့ၿပီး ကဆာနလီနဲ႔ မဲသေ၀ါပင္မစခန္းတို႔ကို ခမရ (၄)၊ ခမရ (၇၆) နဲ႔ ခလရ (၈၁)တို႔က လြယ္ကူစြာနဲ႔ပဲ သိမ္းပိုက္ ေအာင္ပြဲဆင္ႏိုင္ခဲ့ပါေတာ့တယ္…

http://tyrinonote.wordpress.com(မွကူးယူေဖာ္ျပပါသည္)

မဲသေ၀ါစစ္ဆင္ေရး၏ အလွည့္အေျပာင္းျဖစ္ေစေသာ တုိက္ပြဲ (၁)


Posted: April 26, 2011 by tyrino

မဲသေ၀ါ၏ ပထမဆံုး တန္ျပန္ေအာင္ပြဲ (H-575241)

မဲသေ၀ါေဒသ အေရးအခင္းဟာ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ရဲ႕ စစ္သမိုင္းမွာ အျပင္းထန္ဆံုး၊ တစ္ေနရာတည္းမွာ ရန္သူအမ်ဳိးအစား အစံုလင္ဆံုး၊ ႏွစ္ဖက္ အက်အဆံုးအမ်ားဆံုးေသာ တိုက္ပြဲႀကီးတစ္ခုပါ… ဒီမိုကေရစီေတာင္းဆိုမွဳ အေရးအခင္းနဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီး ၿမဳိ႕ေပၚမွာ ႏိုင္ငံေရးအက်ပ္အတည္း ျဖစ္ေနတာကို ေသာင္းက်န္းသူေတြအေနနဲ႔ အခြင့္ေကာင္းယူ၊ တပ္ေပါင္းစုဖြဲ႔ၿပီး စင္ၿပဳိင္အစိုးရ ထူေထာင္ဖို႔အထိ အစီအစဥ္ ရွိခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံေရး၊ စစ္ေရး ေရာေထြးေနတဲ့ စစ္ပြဲႀကီးတစ္ပြဲ ဆိုရင္လည္း မမွားပါဘူး…

ဒီမိုကေရစီေတာင္းဆိုမွဳ အေရးအခင္းေၾကာင့္ တိုင္းျပည္မၿငိမ္မသက္ ျဖစ္ရာမွ တပ္မေတာ္ဟာ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလ ၁၈ ရက္ေန႔မွာ ႏိုင္ငံေတာ္အာဏာကို ထိန္းသိမ္းခဲ့ပါတယ္… ဒီလို ႏိုင္္ငံေတာ္ အာဏာကို ထိန္းသိမ္းၿပီး ေနာက္ရွစ္ရက္အၾကာ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလ ၂၆ ရက္ေန႔မွာ KNU ေခါင္းေဆာင္တဲ့ မဒတ(ျမန္မာ့ ဒီမိုကေရစီ တပ္ေပါင္းစု) ေသာင္းက်န္းသူ တပ္ေပါင္းစုဟာ မဲသေ၀ါေဒသရဲ႕ ေရွ႕ကာစခန္းျဖစ္တဲ့ အံ့ေက်ာ္ကုန္းစခန္းကို သာလြန္အင္အားသံုးကာ တိုက္ခိုက္သိမ္းပိုက္လိုက္ရာမွ အစျပဳၿပီး မဲသေ၀ါတိုက္ပြဲႀကီး အစျပဳခဲ့ရပါတယ္…
တိုက္ပြဲမျဖစ္မီမွာ မဲသေ၀ါေဒသရဲ႕ တပ္အခင္းအက်င္းကေတာ့ ဒီလိုပါ… ေရွ႕တန္း ခလရ (၇၆) ဟာ စစ္ေၾကာင္းဌာနခ်ဳပ္ ႏွစ္ခုႏွင့္ တပ္ခြဲ ေလးခြဲကို မဲသေ၀ါေဒသမွာျဖန္႔ခြဲထားၿပီး က်န္တပ္ခြဲကို ရွမ္းရြာသစ္စခန္းမွာ ေရွ႕တန္း ခလရ (၇၇) ရဲ႕ ကြပ္ကဲမွဳေအာက္မွာ တပ္ျဖန္႔ထားပါတယ္… မဲသေ၀ါေဒသမွာ ခလရ (၇၆) ရဲ႕ တပ္ျဖန္႔ထားပံုကေတာ့ -
၁ ။ စစ္ေၾကာင္း (၁) စစ္ေၾကာင္းရံုးႏွင့္ တပ္စု တစ္စု ေမာရလီစခန္း
၂ ။ စစ္ေၾကာင္း (၂) စစ္ေၾကာင္းရံုးႏွင့္ တပ္စိတ္ ႏွစ္စိတ္ ကဆာနလီစခန္း
၃ ။ တပ္ခြဲ တစ္ခြဲ မဲသေ၀ါ ပင္မစခန္း
၄ ။ တပ္ခြဲရံုးႏွင့္ တပ္စိတ္ ေလးစိတ္ ပြဳိင့္ (၉၆၂) စခန္း
၅ ။ တပ္ခြဲရံုးႏွင့္ တပ္စု တစ္စု ပြဳိင့္ (၈၆၅) စခန္း
၆ ။ တပ္စု တစ္စု အံ့ေက်ာ္ကုန္းစခန္း
၇ ။ တပ္ခြဲရံုးႏွင့္ တပ္စု ေလးစု လွဳပ္ရွား အရန္ အျဖစ္ထားရွိၿပီး
ပြဳိင့္ (၁၇၇၈) တ၀ိုက္မွာ တပ္ခြဲရံုးႏွင့္ တပ္စုႏွစ္စု၊ ပြဳိင့္ (၉၆၂) တ၀ိုက္မွာ တပ္စု တစ္စု၊ ပြဳိင့္ (၈၆၅) တ၀ိုက္မွာ တပ္စု တစ္စု လွဳပ္ရွား စိုးမိုးထားပါတယ္…

KNU နဲ႔ မဒတ အင္အားစုေတြဟာ အံ့ေက်ာ္ကုန္းကို ၁၉၈၈ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလ ၂၆ ရက္ေန႔မွာ သာလြန္အင္အားသံုး တိုက္ခိုက္ၿပီးေနာက္မွာ အဆင့္ျမင့္ ဒံုးက်ည္ေတြျဖစ္တဲ့ ၂.၇၅ လက္မ ဒံုးက်ည္ေတြ၊ ၈၄ မမ၊ ၇၅ မမ ႏွင့္ ၅၇ မမ ေနာက္ပြင့္ရိုင္ဖယ္ေတြ၊ ၈၂ မမ ႏွင့္ ၆၀ မမ စိန္ေျပာင္းေတြ၊ RPG ဒံုးက်ည္ေတြ၊ ၃.၅ လက္မ ေလာင္ခ်ာေတြ၊ .၅၀ လက္မ စက္ေသနတ္ႀကီးေတြနဲ႔ အျခား လက္နက္ငယ္မ်ဳိးစံုကို အသံုးျပဳၿပီး က်န္ရွိေနေသးတဲ့ တပ္မေတာ္စခန္းေတြကို ထိုးစစ္ဆင္ တိုက္ခိုက္ခဲ့ၾကပါတယ္…

တပ္မေတာ္ စစ္ေၾကာင္းေတြရဲ႕ အေျခအေနကေတာ့ ရန္သူက သာလြန္အင္အားသံုး တိုက္ခိုက္မွဳေတြေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊ က်ည္ဆန္ကုန္လာတာေတြေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ KNU နဲ႔ မဒတ တို႔အေနနဲ႔ လိုအပ္တဲ့ ခဲယမ္းနဲ႔ ရိကၡာေတြကို ေသာင္းရင္းျမစ္တေလွ်ာက္ ပဲ့ခ်ိတ္စက္ေလွေတြ အသံုးျပဳၿပီး ပို႔ေဆာင္ျဖည့္တင္းႏိုင္မွဳေတြေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊ တပ္မေတာ္ဟာ ဆက္လက္မခုခံႏိုင္ေတာ့ပဲ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္၊ ေအာက္တိုဘာလမွာ ကဆာနလီစခန္း၊ ပြဳိင့္ (၉၆၂) စခန္းနဲ႔ မဲသေ၀ါပင္မစခန္း ေတြကေန ဆုတ္ခြာေပးလိုက္ရၿပီး ေမာရလီေတာင္ၾကားမွာ စုစည္းၿပီး ခုခံခဲ့ရပါေတာ့တယ္…

ဒါေတြေၾကာင့္ အထက္ဌာနခ်ဳပ္ကလည္း မဲသေ၀ါစစ္မ်က္ႏွာအတြက္ စစ္ကူတပ္မ်ား ေစလႊတ္ခဲ့ပါတယ္… ခမရ (၃)၊ ခမရ (၄)၊ ခမရ (၆)၊ ခမရ (၇)၊ ခလရ (၇၅)၊ ခလရ (၇၈)၊ ခလရ (၈၀)၊ ခလရ (၈၁) ႏွင့္ ခလရ (၈၂) တို႔ကို မဲသေ၀ါေဒသဆီ စစ္ကူေစလႊတ္ခဲ့ပါတယ္… ခလရ (၇၇) ကေတာ့ ရွမ္းရြာသစ္စခန္းကေန လိုအပ္တဲ့ ကုန္းေၾကာင္း၊ ေလေၾကာင္း ေထာက္ပံ့မွဳေတြကို ေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့ရပါတယ္… ဒါေပမယ့္လည္း ရန္သူဟာ ရွမ္းရြာသစ္စခန္းနဲ႔ ပြဳိင့္ (၈၆၅) ၾကားကေန အခိုင္အမာ ျဖတ္ေတာက္ပိတ္ဆို႔ထားတာေၾကာင့္ စစ္ကူတပ္ေတြဟာ မဲသေ၀ါေဒသကို အခ်ိန္မီ လြယ္လြယ္ကူကူ မေရာက္ရွိႏိုင္ခဲ့ပါဘူး…ဒါ့အျပင္ ဆက္သြယ္ေရးလမ္းေၾကာင္း ရွည္လ်ားျခင္း၊ ေရႀကီးတဲ့ေခ်ာင္းေတြ ရွိေနျခင္းေၾကာင့္ စစ္ကူခ်ီလာတဲ့ တပ္ေတြကို ေႏွာင့္ေႏွးေစခဲ့ပါတယ္…

စစ္ကူတပ္မ်ား အဆက္မျပတ္ ေရာက္ရွိလာခ်ိန္မွာေတာ့ တပ္မေတာ္စခန္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ စြန္႔လႊတ္ၿပီးခ်ိန္ျဖစ္ေနပါၿပီ… ဒါ႔အျပင္ ရန္သူဟာလည္း မဲသေ၀ါေဒသ တစ္ခုလံုးကို ၀ိုင္းပတ္ေခ်မွဳန္းဖို႔ ထိုးစစ္ဆင္ေနခ်ိန္ပါ… ဒီ့အတြက္ စစ္ကူေရာက္လာတဲ့တပ္ေတြဟာ ရန္သူကို တန္ျပန္ထိုးစစ္ဆင္ဖို႔ထက္ ၀ိုင္းပတ္လာတဲ့ ရန္သူေတြကို ထိေတြ႔ရင္ဆိုင္ ဟန္႔တားေနရတာေၾကာင့္ အရန္တပ္မရွိသေလာက္ ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္… အရန္တပ္ မရွိတာေၾကာင့္ စစ္ကူေရာက္လာတဲ့ တပ္ေတြအတြက္ ရိကၡာေထာက္ပ့့ံေရး အခက္အခဲ ရွိလာခဲ့ပါတယ္… မဲသေ၀ါပင္မစခန္းကို စြန္႔လႊတ္ခဲ့ရခ်ိန္မွာ စုပံုရိကၡာေတြကို မီးရွဳိ႕ဖ်က္ဆီးခဲ့ရတာေၾကာင့္ မဲသေ၀ါေဒသမွာရွိေနတဲ့ တပ္ရင္း (၁၀) ရင္းအတြက္ ရိကၡာအခက္အခဲက ရွိေနပါတယ္… အနီးဆံုး စုပံုရိကၡာရွိေနတဲ့ စခန္းဟာ ရွမ္းရြာသစ္စခန္းပါ… က်န္တပ္ေတြနဲ႔ (၁၆) မိုင္ေလာက္ေ၀းပါတယ္… ဒီရိကၡာေတြကို လူအားနဲ႔ သယ္ယူေနရတာေၾကာင့္ ရိကၡာဖူလံုေအာင္ေ၀ငွဖို႔ အခက္အခဲ ရွိေနပါတယ္… ရိကၡာ တစ္ႀကိမ္သယ္ယူေ၀ငွၿပီး ေနာက္တစ္ေခါက္ ရိကၡာသြားသယ္ေနစဥ္မွာ တပ္ရင္းေတြဟာ ရိကၡာကိုအၿမဲတမ္း ဆန္႔စားေနရတဲ့အျဖစ္ပါ… မဲသေ၀ါတိုက္ပြဲရဲ႕ ပထမပိုင္းဟာ တပ္မေတာ္စစ္ေၾကာင္းေတြ ရိကၡာျပတ္ေတာက္မွဳျပႆနာ အထူးႀကဳံေတြ႔ေနရၿပီး ရန္သူရဲ႕ေခတ္မီလက္နက္မ်ဳိးစံုနဲ႔ စုၿပဳံပစ္ခတ္မွဳဒဏ္ကို အလူးအလဲခံစားရတဲ့ကာလ၊ အထိအခိုက္ အက်အဆံုး အမ်ားဆံုးကာလပဲ ျဖစ္ပါတယ္…

ပြဳိင့္ (၈၆၅) စခန္းဟာ ကနဦးက ေရွ႕တန္း အမွတ္ (၄၄) ေျချမန္တပ္မဌာနခ်ဳပ္ အေျခစိုက္ၿပီး၊ ေနာက္ပိုင္းမွာ ေရွ႕တန္း အမွတ္ (၆၆) ေျချမန္တပ္မဌာနခ်ဳပ္ အေျခစိုက္ထားပါတယ္… ရန္သူဟာ မဲသေ၀ါ ပင္မစခန္းကို သိမ္းပိုက္ရရွိၿပီးေနာက္မွာ ကြပ္ကဲမွဳတည္ရွိရာ ပြဳိင့္ (၈၆၅) စခန္းကို ထိုးေဖာက္တိုက္ခိုက္ဖို႔ ႀကဳိးစားလာခဲ့ပါတယ္… ၁၉၈၈ ခုႏွစ္၊ ေအာက္တိုဘာလ ၁၉ ရက္ေန႔မွာ မဲေပါေခ်ာင္း၀ဖက္ ေတာင္ေၾကာမွတဆင့္ အဆင့္ဆင့္ေျခကုပ္ယူၿပီး ရန္သူဟာ ေျမပံုညႊန္း (H-575241) နဲ႔ (H-580242) ေတာင္ေၾကာမ်ားကို သိမ္းပိုက္ခဲ့ပါတယ္… ေမာရလီစခန္းကိုလည္း လက္ပစ္ဗံုး၊ မီးေလာင္ဗံုးမ်ားအသံုးျပဳၿပီး အနီးကပ္ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ တိုက္ခိုက္ခဲ့ၾကတာပါ… ကြပ္ကဲမွဳဌာနခ်ဳပ္ တည္ရွိရာ ပြဳိင့္ (၈၆၅) စခန္းကိုလည္း ၿခိမ္းေျခာက္လာခဲ့ပါတယ္… ဒါေၾကာင့္ ခမရ (၄) ကို ၄င္းေတာင္ေၾကာမွာရွိေနတဲ့ ရန္သူေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ထားလိုက္ရပါတယ္… ၁၉၈၈ ခုႏွစ္၊ ေအာက္တိုဘာလ၂၈ ရက္ေန႔မွာ ပြဳိင့္ (၉၆၂) စခန္းကို ခမရ (၆) ကေန သိမ္းပိုက္ေျခကုပ္ယူၿပီး ပြဳိင့္ (၁၇၇၈) ေတာင္ကုန္း၊ အံ့ေက်ာ္ကုန္းႏွင့္ ကဆာနလီရွိ ရန္သူေတြကို ခမရ (၆)၊ ခမရ (၇)၊ ခလရ (၇၈)၊ ခလရ (၈၁) တို႔ကေန ရင္ဆိုင္ထားလိုက္ၾကပါတယ္… ပြဳိင့္ ( ၁၆၀၁) မွာရွိေနတဲ့ရန္သူကိုေတာ့ ခလရ (၈၀)၊ ခလရ (၈၂) တို႔က ရင္ဆိုင္ထားပါတယ္… ခလရ (၇၅)၊ ခလရ (၇၆) ႏွင့္ ခမရ (၃) က စစ္ေၾကာင္း (၂) နဲ႔ တပ္ခြဲ ႏွစ္ခြဲတို႔ဟာလည္း ေမာရလီေတာင္ေၾကာမွာ ရန္သူ႔ထိုးစစ္ကို ခုခံေနခဲ့ရပါတယ္…

ဒီလိုနဲ႔ပဲ KNU ေခါင္းေဆာင္ ဘိုျမဟာ မဒတအဖြဲ႔အစည္းအေပၚ ေခါင္းေဆာင္မွဳရယူဖို႔ မီးကုန္ယမ္းကုန္သံုးတဲ့ မဲသေ၀ါတိုက္ပြဲႀကီးမွာ ရန္သူအင္အား ၂၀၀၀ ေက်ာ္ကို တပ္မေတာ္တပ္ရင္း ၁၀ ရင္းက အနီးကပ္ ရင္ဆိုင္ ထိန္းခ်ဳပ္ေနရတာေၾကာင့္ ထိုးစစ္ဆင္ တိုက္ခိုက္ႏိုင္ျခင္းမရွိပဲ အရန္တပ္ေတြအားလံုး ေဒသႏၱရ ရင္ဆိုင္တိုက္ပြဲမွာ ပါ၀င္ေနၾကရတဲ့အျဖစ္နဲ႔ ႀကဳံၾကရပါေတာ့တယ္… အုပ္ခ်ဳပ္မွဳ အလ်ဥ္မီေအာင္ မေဆာင္ရြက္ႏိုင္တာေၾကာင့္လည္း တပ္ေတြဟာ ရိကၡာျပတ္ေတာက္မွဳ ႀကဳံေတြ႔ရၿပီး ငွက္ေပ်ာအူနဲ႔ ပုတတ္ဥေတြ တူးစားၾကရတဲ့ အျဖစ္ကို ႀကဳံၾကရပါေတာ့တယ္…

ဒီလိုအေျခအေနေတြမွာပဲ မဲသေ၀ါေဒသရဲ႕ စစ္ဆင္ေရး ကြပ္ကဲမွဳအဖြဲ႔မွဴးဟာ ရွမ္းရြာသစ္မွတဆင့္ မဲသေ၀ါေဒသ ပြဳိင့္ (၈၆၅) စခန္းကို ၁၉၈၈ ခု၊ ႏို၀င္ဘာလ ၃၀ ရက္ေန႔မွာ ေရာက္ရွိလာၿပီးေတာ့ စစ္ဆင္ေရးကို အနီးကပ္ ကြပ္ကဲပါေတာ့တယ္… မဲသေ၀ါေဒသကို ကားလမ္း၊ လွည္းလမ္းေတြ အျမန္ေဖာက္လုပ္ေစၿပီး အုပ္ခ်ဳပ္ေထာက္ပံ့မွဳကို ဦးစားေပး ျဖည့္တင္းေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့ပါတယ္… လက္နက္ခဲယမ္းနဲ႔ ရိကၡာေတြကို အဆက္မျပတ္ ပို႔ေဆာင္ ျဖည့္တင္းၿပီးေနာက္မွာေတာ့ ထိုးစစ္ကို စတင္ခဲ့ပါေတာ့တယ္…

ေျမပံုညႊန္း H – 575241 မွာရွိေနတဲ့ ရန္သူကို မူလက ခမရ (၄) က ရင္ဆိုင္ခဲ့တာပါ… ဒါေပမယ့္ စစ္ဆင္ေရး အဆင့္ (၁) ကို စတင္ခ်ိန္မွာ ခမရ (၄) အေနနဲ႔ ထိခိုက္ဒဏ္ရာရသူ မ်ားျပားလြန္းေနပါတယ္… တပ္ရင္းတစ္ရင္းလံုးမွာ အင္အား ၁၆၀ ေလာက္ပဲက်န္ေတာ့တဲ့အတြက္ ခမရ (၄) ကို အနားေပးၿပီး ခမရ (၃) ကို ထိုးစစ္အဆင့္ (၁) အတြက္ တာ၀န္ေပးခဲ့ပါတယ္…

ေျမပံုညႊန္း H – 575241 ရွိရန္သူကို တိုက္ခိုက္ဖို႔ အမွတ္ (၆၆) ေျချမန္တပ္မဌာနခ်ဳပ္ ဒုတိယတပ္မမွဴးက သတိေပးအမိန္႔ ထုတ္ျပန္ထားတာေၾကာင့္ ခမရ (၃) တပ္ရင္းမွဴးဟာ ၁၉၈၈ခု၊ ႏို၀င္ဘာလ ၂၄ ရက္ နဲ႔ ၂၅ ရက္ေန႔ တို႔မွာ ခမရ (၄) စစ္ေၾကာင္း (၁) ႏွင့္ စစ္ေၾကာင္း (၂) ေနရာေတြကေန ရန္သူ႔ေနရာကို ျမင္ကြင္းမ်ဳိးစံုမွ အေသးစိတ္ ေလ့လာေထာက္လွမ္းမွဳေတြ ျပဳလုပ္ထားခဲ့ပါတယ္… ၁၉၈၈ခု၊ ႏို၀င္ဘာလ ၂၇ ရက္ေန႔၊ ခမရ (၄) နဲ႔ ခမရ (၃) တို႔ တာ၀န္လဲလွယ္ၾကၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ခမရ (၃) တပ္ရင္းမွဴးဟာ ရန္သူ႔ေတာင္ကုန္း H – 575241 ကို စစ္ေၾကာင္း (၁) ရွိရာေနရာကေန တိုက္ခိုက္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါၿပီ…

ရန္သူ႔စခန္းဟာ လက္ရွိရင္ဆိုင္ထားရာေနရာကေနၾကည့္ရင္ ကိုက္ ၂၀၀ ေလာက္သာေ၀းတာပါ… ၾကားမွာ ေျမနိမ့္ေတာင္ေၾကာတစ္ခု ရွိၿပီး ၀ါးပိုး၀ါးပင္ေတြကလည္း ေပါက္ေရာက္ေနပါတယ္… စစ္ေၾကာင္းေနရာဟာ ရန္သူ႔စခန္းထက္ အနည္းငယ္ျမင့္မားတယ္ ထင္ရေပမယ့္ တကယ္တမ္း ရန္သူ႔စခန္းကို သြားမယ္ဆိုရင္ ပထမမွာ အဆင္းဆင္းၿပီး ျပန္ေမာ့တက္ရမွာပါ… ရန္သူနဲ႔ ရင္ဆိုင္ထားတဲ့ အကြာအေ၀းကလည္္း ကိုက္ ၂၀၀ ေလာက္သာ ရွိတာေၾကာင့္ ရန္သူဟာ ေန႔ေရာ ညပါ လက္နက္ႀကီး၊ လက္နက္ငယ္တို႔နဲ႔ ႀကဳိၾကား ပစ္ခတ္ေနပါတယ္… အထူးသျဖင့္ မနက္ခင္း အိပ္ယာထခ်ိန္၊ စားေသာက္ခ်ိန္နဲ႔ ညေနေစာင္းခ်ိန္ေတြမွာ ပိုမိုပစ္ခတ္တာကို ခံရပါတယ္… ဒါေၾကာင့္ ရန္သူကို ျပန္လည္ပစ္ခတ္ေနရသလို ကတုတ္က်င္းေတြကိုလည္း ပိုမိုေကာင္းမြန္ေအာင္ ျပင္ဆင္မွဳေတြ လုပ္ၾကရပါတယ္…

ရန္သူအင္အား ၁၅၀ ေလာက္မွာ ရင္ဆိုင္ထားတဲ့ ရန္သူအင္အားဟာ ၃၀ ေလာက္သာရွိတယ္ဆိုေပမယ့္ က်န္အင္အား ၁၂၀ ေလာက္က မဲေပါေခ်ာင္း၀ကေန ေတာင္ေၾကာတစ္ေလွ်ာက္လံုးကို အေထာက္အကူ ျပဳေပးထားတာပါ… အနီးကပ္ ရင္ဆိုင္ထားတဲ့ အင္အား ၃၀ ကို ၃ရက္တစ္ႀကိမ္ အသစ္လဲလွယ္ေပးျခင္းနဲ႔ လူေတြကို အနားေပးထားပါတယ္… ဒါ႔အျပင္ စားေသာက္ေရးအတြက္ ထမင္းထုပ္ေတြႏွင့္ ၀ါးဆစ္ေရဘူးေတြကိုလည္း မျပတ္လပ္ေအာင္ ပို႔ေပးေနတာကို ေတြ႔ရသလို ၄င္းတို႔ရဲ႕ ေခါင္ကတုတ္ေတြနဲ႔ ဆက္သြယ္ေရးေျမာင္းေတြကို ပိုမိုေကာင္းမြန္ေအာင္ ေန႔ညမျပတ္ တူးေဖာ္ေနၾကတာကိုလည္း ေထာက္လွမ္းသိရွိေနရပါတယ္…

ဆက္သြယ္ေရးေျမာင္းေတြဟာ တပ္မေတာ္ စစ္ေၾကာင္းေတြ ရွိရာကို ဦးတည္ေဖာက္လုပ္ေနၾကတာပါ… ေတာင္ေၾကာရဲ႕ေျမသားဟာ ေက်ာက္စရစ္ေျမ ျဖစ္ေနေပမယ့္ ပစ္ခတ္မွဳေတြၾကားထဲကေနပဲ ရန္သူဟာ ဆက္သြယ္ေရးေျမာင္းေတြကို လူတစ္ရပ္ေက်ာ္နက္ေအာင္ တူးႏိုင္ခဲ့တာကို တိုက္ပြဲၿပီးခ်ိန္မွာ ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္…

http://tyrinonote.wordpress.com(မွကူးယူေဖာ္ျပပါသည္)

မဲေခါင္စစ္ဆင္ေရး ပြိဳင့္ ၃၁၁၅ ႏွင့္ ၀င္းမေနာ္တိုက္ပြဲ (၁)

တမႈန္႕ေျမလႊာ၊ တစ္လႊာပန္းေျခာက္
တေပါက္ေရစက္၊ ငါတုိ႔လက္မွ
ရန္သူရလွ်င္၊ ျမန္မာ့သမိုင္းရုိင္းေတာ့မည္။

၁၉၆၀ ျပည့္ႏွစ္ဇါန္လတြင္ ျမန္မာ-တရုတ္ နယ္နိမိတ္တုိင္းတာသတ္မွတ္ေရးႏွင့္နယ္ျခားေက်ာက္တုိင္မ်ား စုိက္ထူေရးတုိ႔အတြက္ စစ္ဆင္ေရးတရပ္ျပဳလုပ္ခဲ့ပါသည္။ အဆုိပါစစ္ဆင္ေရးကုိ “ဘဘစစ္ဆင္ေရး (Burma Boundary Operation)ဟု ေခၚပါသည္။
“ဘဘစစ္ဆင္ေရး”ကုိ ျမန္မာႏိုင္ငံဘက္မွ ကာကြယ္ေရး၀န္ၾကီးဌာနမွဦးစီးကြပ္ကဲျပီး ေၾကးတိုင္ႏွင့္ေျမစာရင္းဦးစီးဌာန၊ တပ္မေတာ္မွတပ္ရင္းတပ္ဖြဲ႔မ်ားအျပင္ အထူးတာ၀န္တရပ္အေနျဖင့္ စစ္ဦးစီးတကၠသုိလ္ ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးႏွင့္နည္းျပဆရာမ်ား၊ စစ္ဦးစီးတကၠသုိလ္သင္တန္းအမွတ္စဥ္(၁၂)မွ သင္တန္းသားအရာရွိၾကီးမ်ားလည္း ပါ၀င္ၾကပါသည္။ တရုတ္ျပည္သူ႕သမၼတႏိုင္ငံမွ တရုတ္ျပည္သူ႕လြတ္ေျမာက္ေရးတပ္မေတာ္အရာရွိမ်ားႏွင့္ ေျမတိုင္းအဖြဲ႔မ်ားပါ၀င္ၾကပါသည္။
တရုတ္-ျမန္မာနယ္နိမိတ္သတ္မွတ္ရာတြင္ တုိင္းတာသတ္မွတ္ရမည့္ နယ္နိမိတ္မ်ားေပၚတြင္ “ကူမင္တန္ဆန္ေပ့”ေခၚ က်ဴးေက်ာ္သူတရုတ္ျဖဴၾကြင္းက်န္တပ္မ်ား အခုိင္အမာတပ္စြဲေနၾကသျဖင့္ ၎တပ္မ်ားကုိတိုက္ထုတ္ရန္ လုိအပ္လာသည့္အတြက္ “မဲေခါင္စစ္ဆင္ေရး”ကုိ ဗမာ့တပ္မေတာ္မွဆင္ႏဲႊခဲ့ရပါသည္။
တပ္မဟာ(၉)နယ္ေျမအတြင္း တရုတ္ျဖဴတပ္မ်ားသည္ တရုတ္-ျမန္မာနယ္နိမိတ္တေလွ်ာက္ တရုတ္၊ျမန္မာႏွင့္ေလာႏိုင္ငံဆက္စပ္လ်က္ရွိေသာ ေနရာအထိလည္းေကာင္း၊ ၎ေနရာမွေလာ၊ျမန္မာနယ္နိမိတ္အတိုင္း ေလာ၊ျမန္မာႏွင့္ထုိင္းႏိုင္ငံဆက္စပ္လ်က္ရွိေသာ ေနရာအထိလည္းေကာင္း၊ ၎ေနရာမွထုိင္း-ျမန္မာနယ္နိမိတ္တေလွ်ာက္ လြယ္ေတာ္ခမ္း၊လြယ္ခမ္းရႈိးစေသာ ေရေ၀ကုန္းတန္းမ်ားတြင္လည္းေကာင္း အခုိင္မာစခန္းမ်ားတည္ေဆာက္ကာ ေနထုိင္လ်က္ရွိၾကပါသည္။ တရုတ္ျဖဴတပ္မဌာနခ်ဳပ္မ်ား မုိင္းပါလ်ိဳႏွင့္ က်ိဳင္းလတ္တြင္ရွိေနျပီး မိုင္းပါလွိ်ဳသည္ က်ုိဳင္းတုံတာခ်ီလိတ္ကားလမ္း တာေလမိုင္းလင္းအေရွ႕ဘက္ မိုင္(၂၀)ခန္႔အကြာတြင္ရွိေလသည္။ မိုင္းပါလ်ွိဳတြင္ညအခ်ိန္ ေလယာဥ္ဆင္းသက္ႏိုင္ေသာ လွ်ပ္စစ္မီးမ်ားတပ္ဆင္သြယ္တန္းထားေသာ အဆင့္မီေလယာဥ္ကြင္းရွိေလသည္။ မိုင္းပါလ်ိဳ၊က်ိဳင္းလတ္၊၀င္းမေနာ္၊ လြယ္ေတာ္ခမ္း၊လြယ္ခမ္းရႈိး၊ တရုတ္ျဖဴစခန္းမ်ားတြင္ စစ္တန္းလ်ားမ်ား၊ အိမ္ေထာင္သည္လုိင္းမ်ား၊ ေနအိမ္အေဆာက္အဦးမ်ား၊ ေဆးရုံစာသင္ေက်ာင္းမ်ားရွိၾကသည္။ စခန္းအတြင္းလွ်ပ္စစ္မီးမ်ား သြယ္တန္းထားရွိျပီး စခန္းတုိင္းတြင္စခန္းပတ္လည္ကုိ ခံစစ္တည္ေဆာက္ထားပါသည္။ ခုိင္ခံ့ေသာဘန္ကာမ်ား ဆက္သြယ္ေရးက်င္းမ်ား ပတ္လည္တည္ေဆာက္ထားၾကသည္။ ကာကင္းဘန္ကာမ်ားလည္း အမ်ားအျပားတည္ေဆာက္ထားၾကျပီး တရုတ္ျဖဴတပ္မ်ားသည္ ျမန္မာျပည္အတြင္းတြင္ တရုတ္ျပည္ငယ္ေလးတစ္ခုသဖြယ္ အတင့္ရဲစြာက်ဴးေက်ာ္ေနထုိင္လ်က္ရွိပါသည္။
တရုတ္ျဖဴတပ္မ်ား အခုိင္အမာရွိေနသျဖင့္ ဘဘစစ္ဆင္ေရးပထမပုိင္းတြင္ တပ္မဟာ(၉)နယ္ေျမအတြင္း နယ္နိမိတ္တို္င္းတာျခင္း၊ နယ္နိမိတ္ေက်ာက္တုိင္မ်ားစိုက္ထူျခင္း မျပဳလုပ္ႏိုင္ခဲ့ပါ။
“တရုတ္ျဖဴေတြက တပ္မၾကီးေတြကုိ ဂ်င္နရယ္ၾကီးေတြကဦးစီးျပီးေတာ့ ေစာင့္ေနၾကတယ္ ငါတုိ႕မွာက ခလရ(၇)ကေမဂ်ာကင္းငင္း (ယခင္ခ်င္းျပည္နယ္ဥကၠဌ)နဲ႕ တပ္ခြဲႏွစ္ခြဲ၊ ခလရ(၃)က ေမဂ်ာျမင့္ေအာင္(ကြယ္လြန္)နဲ႕စစ္ေၾကာင္းတေၾကာင္း ဒါပဲရွိတယ္၊ ဂ်င္နရယ္ေလာက္လီနဲ႕ေမဂ်ာကင္းငင္းတေယာက္ခ်င္း နပန္းခ်ရင္ေတာ့ ဒုိ႕ႏိုင္ခ်င္ႏိုင္္မယ္”
တပ္မဟာ(၉)တပ္မင္း ဗုိလ္မွဴးၾကီးထြန္းစိန္(ကြယ္လြန္)က ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္သူပီပီ မဲေခါင္စစ္ဆင္ေရးမစမီက သူရင္ဆုိင္ေနရေသာျပႆနာကုိ ရယ္ရယ္ေမာေမာေျပာလုိက္ျခင္းျဖစ္သည္။ မဲေခါင္စစ္ဆင္ေရးကုိ ၁၉၆၀ျပည့္ႏွစ္ဒီဇင္ဘာလတြင္ စတင္ခဲ့ပါသည္။ စစ္ဆင္ေရးကုိနယ္ေျမခံတပ္ျဖစ္ေသာ တပ္မဟာ(၉)လက္ေအာက္ခံတပ္မ်ားအျပင္ သနက(၃)၊ခ်င္း(၄)၊ ခမရ(၁၀၄)၊ ခမရ(၁၀၇)၊ ခမရ(၁၀၉)၊ ေျခလ်င္တပ္ရင္းမ်ား၊ အကူလက္ရုံးတပ္မ်ားျဖစ္ၾကေသာ အမွတ္(၂)ေျမျပင္ပစ္အေျမာက္တပ္ရင္း၊ ၂၅ေပါင္ဒါအေျမာက္မ်ား၊ ၇၆မမေတာင္ေပၚပစ္အေျမာက္တပ္ဖြဲ႔၊ ၁၂၀မမစိန္ေျပာင္ၾကီးတပ္ဖြဲ႕၊ တပ္မေတာ္(ေလ)မွဆီးျဖဴရီတုိက္ေလယာဥ္မ်ား၊ ဘဲလ္ရဟတ္ယာဥ္မ်ား၊ ဒါကုိတာသယ္ယူပုိ႕ေဆာင္ေရးေလယာဥ္မ်ား ပါ၀င္ၾကသည္။
မဲေခါင္စစ္ဆင္ေရးစတင္ေသာကာလတြင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ခမရ(၁၀၇)တပ္ရင္းမွဴးမွ စစ္ဦးစီးတကၠသုိလ္သင္တန္းသားျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ဘဘစစ္ဆင္ေရး အုပ္ခ်ဳပေထာက္ပ့ံမွဳဌာနမွဴးတာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ေနခ်ိန္ျဖစ္သည္။ မဲေခါင္စစ္ဆင္ေရးတြင္ ကၽြန္ေတာ့္တပ္ရင္း ခမရ(၁၀၇)ပါေနသည္။ ဤကဲ့သုိ႕အေရးၾကီးေသာစစ္ဆင္ေရးတြင္ တပ္ရင္းကုိတပ္ရင္းမွဴးကုိယ္တုိင္သာ ဦးစီးေစသင့္ပါသည္။ ေနာက္တခ်က္မွာ က်ဴးေက်ာ္သူတရုတ္ျဖဴမ်ားကုိ တုိက္ခုိက္ရမည့္ပြဲၾကီးပြဲေကာင္း စစ္ဆင္ေရးၾကီးကုိ ကၽြန္ေတာ္လက္လြတ္မခံလုိပါ၊ သုိ႕ျဖစ္၍ မပခတုိင္းမွဴးအား ယခုကဲ့သုိ႕အေရးၾကီးေသာ စစ္ဆင္ေရးတြင္တပ္ရင္းမွဴးမပါလ်င္ မျဖစ္ေၾကာင္းတင္ျပရာ တုိင္းမွဴးကလည္းဘဘစစ္ဆင္ေရးထက္ မဲေခါင္စစ္ဆင္ေရးကပုိအေရးၾကီးေၾကာင္း သေဘာေပါက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္၏မူလတာ၀န္ျဖစ္ေသာ ခမရ(၁၀၇)တပ္ရင္းမွဴးအျဖစ္ မဲေခါင္စစ္ဆင္ေရးကုိ ပါ၀င္ဆင္ႏႊဲခြင့္ရရွိခဲ့သည္။
ကၽြန္ေတာ္သည္ ၁၉၆၁ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ ၂၀ ရက္ေန႕တြင္ မႏၱေလးမွ ေဖာ္ကာေလယာဥ္ျဖင့္ က်ိဳင္းတုံသုိ႕လုိက္ပါခဲ့ပါသည္။ ဇန္န၀ါရီလ ၂၀ ရက္ေန႕တြင္ ခမရ(၁၀၄)မွ ဗိုလ္မွဴးေမာင္ေမာင္ (ဖင္ၾကီးေမာင္ေမာင္)ႏွင့္အတူ ဘဲလ္ရဟတ္ယာဥ္ျဖင့္ က်ိဳင္းတုံမွ ေရွ႕တန္းတပ္မဟာ(၉)ရွိရာ တာေလသုိ႕လုိက္ပါခဲ့သည္။ က်ိဳင္းတုံမွထြက္ကတည္းက ရဟတ္ယာဥ္စက္ကေထြေနပါသည္။ လမ္းခရီးတြင္ ေတာတြင္းတေနရာသုိ႕ ဆင္းရမည့္အေျခေန ျဖစ္လာပါသည္။ ဗုိလ္မွဴးေမာင္ေမာင္က “ေရႊဘနဲ႕ တင္ညြန္႕ပါတယ္ကြ၊ ယီးတီးယားတားမလုပ္နဲ႕” ဟုၾကိမ္းေမာင္းလုိက္မွ ရဟတ္ယာဥ္သည္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ႏွစ္ေယာက္အား ေၾကာက္၍လားမသိ၊ စက္မခၽြတ္ယြင္းေတာ့ပဲ တာေလသုိ႕ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ ေရာကရွိသြားပါသည္။
တာေလတြင္ တပ္မဟာ(၉)ေရွ႕တန္းဌာနခ်ဳပ္ကို ေတာင္ကုနး္ေပၚတြင္ ဖြင့္လွစ္ထားပါသည္။ အေျမာက္တပ္မ်ားႏွင့္ ကြပ္ကဲရန္ ဒုဗုိလ္မွဴးၾကီးရဲထြန္း ရွိေနေပသည္။ ဆက္သြယ္ေရးလမ္းေၾကာင္းထိန္းသိမ္းေသာ ခ်င္းသနက(၄)မွတပ္ရင္းမွဴး ဒုဗုိလ္မွဴးၾကီးဗန္ကူး(လ္)ရွိေနလသည္။ မိမိတပ္မ်ား တာေလမွမိုင္းပါလ်ိဳသုိ႕သြားေသာလမ္း၊ လန္ေတာင္း၊ မိုင္းလင္းႏွင့္ နားဖန္ကုိ တုိက္ခုိက္သိမ္းပုိက္ထားသည္။ မိုင္းလင္းတြင္သနက(၃)တပ္ရင္းမွဴး ဒုဗုိလ္မွဴးၾကီးေမာင္ေက်ာ္ (ဗုိလ္မွဴးၾကီး၊ ဗလကအျငိမ္းစား၊ ကြယ္လြန္) ရွိေနေလသည္။ နားဖန္တြင္ ခမရ(၁၀၄)ရွိေလသည္။ တပ္ရင္းမွဴးမွာ ဗုိလ္မွဴးစည္သူ (မ်က္ျပဲစည္သူ၊ ကြယ္လြန္) ျဖစ္သည္။ ခမရ(၁၀၄)သည္ ၀င္းမေနာ္ကုိတုိက္ရန္ ေသြးတုိးစမ္းလ်က္ ရွိေလသည္။ ေရွ႕သုိ႕ မတက္ႏိုင္ေသး၊ ၀င္းမေနာ္တြင္ တရုတ္ျဖဴမ်ားက ဘန္ကာမ်ားအခုိင္မာမ်ားျဖင့္ တပ္စြဲထားျပီး ေရွ႕မ်က္ႏွာစာမွတုိက္ေသာ တပ္မ်ားကိုခုခံေခ်မႈန္းလ်က္ရွိေနသည္။ ခ်င္း(၄)မွ ၀င္းမေနာ္ကုိတုိက္ခုိက္ရာ အက်ဆုံးမ်ားစြာျဖင့္ ဆုတ္ခြာခဲ့ရသည္။
ခမရ(၁၀၄)တပ္ရင္းမွဴး ဗုိလ္မွဴးစည္သူကုိ ေရွ႕တန္းက်က်ေနရာ က်င္းတခုအတြင္း ေတြ႕လုိက္ရေလသည္။ “က်င္းထဲက ထြက္လုိ႕မရဘူး၊ ေခြးမသားေတြ၊ ပစ္အားသိပ္ေကာင္းတယ္” ဟု ဗုိလ္မွဴးစည္သူက ေျပာေလသည္။ သူ႕တကုိယ္လုံး ကြမ္းတံေထြးမ်ား ေပက်ံလ်က္ရွိေပသည္။ “ဘာမွမစားရဘူး၊ ကြမ္းခ်ည္းပဲ စားေနရတယ္” ဟု သူကေျပာျပန္သည္။ အကူရဲေဘာ္သည္ သူ႕ေနာက္တြင္ကပ္လ်က္ရွိေနျပီး ကြမ္းအစ္တလုံးကုိ ပုိက္ထားသည္။ တပ္ရင္းမွဴးမွ ကြမ္းေတာင္းလ်င္ ကြမ္းကုိယာျပီး ပုခုံးေပၚမွေက်ာ္၍ ေပးေနရသည္။ ဗုိလ္မွဴးစည္သူရွိေနေသာ က်င္းအေပၚတြင္ရွိေနေသာ ၀ါးရုံပင္မ်ား၊ ရန္သူ႕စက္ေသနတ္ၾကီးပစ္ခတ္မႈေၾကာင့္ ခါးလည္မွျပတ္လ်က္ရွိသည္။
၀င္းမေနာ္စခန္းသည္ မိုင္းပါလွ်ိဳသုိ႕တက္ရာလမ္း၏ လက္ယာဘက္ကုန္းျမင့္မ်ားေပၚတြင္ ရွိေနသည္။ တရုတ္ျဖဴဗုိလ္ခ်ဳပ္တဦး ဦးစီးေသာတပ္စခန္းၾကီး ျဖစ္ပါသည္။ အိမ္ေထာင္သည္လုိင္း၊ ေဆးရုံ၊ သားဖြားခန္း၊ စာသင္ေက်ာင္းမ်ား ရွိေလသည္။ တည္ေဆာက္ထားေသာ ဘန္ကာၾကီးမ်ားမွာ ၾကီးမားခုိင္ခံ့လွပါသည္။ လူတေယာက္ဖက္ သစ္လုံးၾကီးမ်ားျဖင့္ တည္ေဆာက္ထားသျဖင့္ မိမိတုိ႕ပစ္ခတ္ေသာ ၁၂၀ မမ စိန္ေျပာင္းၾကီးက်ည္ တိုက္ရုိက္ထိမွန္သည္ကုိပင္ မမႈပါ။ နားဖန္ဘက္မွတုိက္ေသာ မိမိတပ္မ်ားစခန္းအနီးသုိ႕ပင္ မသီႏိုင္ပါေခ်။ ခ်င္း(၄)မွ ၀င္းမေနာ္သုိ႕တုိက္ေသာတပ္ဖြဲ႕မ်ား အက်အဆုံးမ်ားစြာျဖင့္ ဆုတ္ခြာခဲ့ရပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္သည္ ၀င္းမေနာ္စခန္းၾကီးကုိတုိက္ရန္ ရည္မွန္းထားသျဖင့္ တုိက္ခုိက္ရန္စီမံခ်က္အၾကမ္းကုိ စဥ္းစားထားျပီး ျဖစ္ပါသည္။ ၀င္းမေနာ္ကုိေရွ႕မ်က္ႏွာစာကတုိက္လွ်င္ ကုိယ့္ေသတြင္းကုိကုိယ္တူးသလုိသာ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ သုိ႕ျဖစ္၍ ခ်ဥ္းကပ္ရာလမ္းကုိ ေရြးခ်ယ္ထားပါသည္။ ဇန္န၀ါရီလ(၂၃)ရက္ေန႕ မြန္းလြဲ(၂)နာရီခြဲတြင္ တပ္မဟာ(၉)တပ္မင္း ဗုိလ္မွဴးၾကီးထြန္းစိန္သည္ ရဟတ္ယာဥ္ျဖင့္နားဖန္သုိ႕ ဆင္းလာေလသည္။ ခ်င္း(၄)မွ ဒုဗုိလ္မွဴးၾကီးကူး(လ္)၊ အေျမာက္တပ္မွ ဒုဗုိလ္မွဴးၾကီးရဲထြန္း၊ သနက(၃)မွ ဒုဗုိလ္မွဴးၾကီးေမာင္ေက်ာ္၊ ခမရ(၁၀၄)မွ ဗုိလ္မွဴးစည္သူ၊ ဗုိလ္မွဴးေမာင္ေမာင္၊ ခမရ(၁၀၇)မွ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ရွိေနၾကသည္။
တပ္မင္းသည္ ဘဲလ္ရဟတ္ယာဥ္ေပၚမွဆင္းျပီး ရဟတ္ယာဥ္ကြင္းႏွင့္ခပ္လွမ္းလွမ္း စခန္းအနီးတြင္ တပ္မွဴးမ်ားအား ေရွ႕ျပဳလုပ္မည့္ စစ္ဆင္ေရးအစီစဥ္မ်ားကုိ ေဆြးေႏႊးညႊန္ၾကာပါသည္။ တပ္မင္းစတင္ေဆြးေႏြးစဥ္၌ပင္ ၀င္းမေနာ္စခန္း ေတာင္ကုန္းေပၚမွ (၇၅)မမေနာက္ပြင့္အေျမာက္ဟု ယူဆရေသာလက္နက္ၾကီးမ်ားျဖင့္ အဆက္မျပတ္ ပစ္ခတ္ပါေတာ့သည္။ ဗုံးသီးမ်ား ရဟတ္ယာဥ္အနီးတြင္ တ၀ုန္း၀ုန္းျဖင့္ က်ေရာက္ေပါက္ကြဲလ်က္ရွိပါသည္။ ရဟတ္ယာဥ္ေျမျပင္မွ ထျပန္ရသည္။ မျပန္လွ်င္လည္း တုိက္ရုိက္ထိမွန္ႏိုင္သည္။ ရန္သူ႕လက္နက္ၾကီး ပစ္ခတ္မႈမွာ တိက်မွန္ကန္လွပါသည္။ တပ္မင္းႏွင့္အရာရွိအားလုံး အနီးအနားရွိ ဗုံးခုိက်င္းမ်ားအတြင္းသုိ႕ ခုန္ဆင္းၾကသည္။ ေျမျပင္ေပၚတြင္ တေယာက္မွမရွိၾကေတာ့ပါ။
ရန္သူ႕လက္နက္ၾကီး ပစ္ခတ္ေနေသာအခ်ိန္တြင္ ပစ္ခတ္ေသာေနရာတြင္ မီးခုိးလုံးဖုန္လုံးၾကီးမ်ားထေနျပီး အခ်ိန္အနည္းငယ္တြင္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားႏုိင္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ပစ္ခတ္ေသာေနရာကုိ ရွာေဖြလုိက္ရာတြင္ ၀င္းမေနာ္ေတာင္ေၾကာေပၚ တေနရာတြင္ေတြ႕ရွိရသျဖင့္ ကြန္ပတ္(စ)(သံလုိက္အိမ္ေျမာင္)ကုိထုတ္၍ ညႊန္းဒီဂရီကုိ တုိင္းယူလုိက္ပါသည္။ ရရွိေသာညႊန္းဒီဂရီကုိ နားဖန္တြင္ရွိေနေသာ ၁၂၀မမစိန္ေျပာင္း၊အေျမာက္စခန္းသုိ႕ ေပးပုိ႕လုိက္ပါသည္။ ရန္သူ႕လက္နက္ၾကီးပစ္ခတ္ေသာ ေနရာတြင္မီးခုိးလုံးၾကီးမ်ား ေပ်ာက္ကြယ္သြားေသာ္လည္း ညႊန္းဒီဂရီယူထားျပီး ေနရာကိုမွတ္သားထားျပီးျဖစ္ပါသည္။ ရန္သူ႕ေနရာကုိ အေျမာက္ေနရာမွ တုိက္ရုိက္ျမင္ေနရသျဖင့္ တုိက္ရုိက္ခ်ိန္တြယ္ႏိုင္ပါသည္။ ေျမပုံေပၚတြင္ အကြာအေ၀းတိုင္းထြာတြက္ခ်က္ျပီး အေျမာက္သုိ႕တင္လုိက္ေသာအခါ ပစ္ခတ္ရန္အသင့္ ျဖစ္သြားပါသည္။
၁၂၀မမစိန္ေျပာင္းမွ အကြာအေ၀းရွာဗုံးတလုံး ပစ္ထုတ္လုိက္သည္။ ေတာထူလြန္း၍ က်ည္က်သည့္ေနရာကုိ မျမင္ရပါ။ အကြာအေ၀းတဆုံးတင္ျပီး ေနာက္တလုံးထပ္ပစ္လုိက္ျပန္သည္။ က်ည္က်ေနရာကုိ မျမင္ရပါ၊ ၁၂၀ မမစိန္ေျပာင္းျဖင့္ အကြာအေ၀းမမီပါ။ ဒုဗုိလ္မွဴးၾကီးရဲထြန္းက ၇၆မမအေျမာက္ကုိ မိုင္းလင္းမွေခၚယူျပီးျဖစ္၍ ၇၆မမအေျမာက္ျဖင့္ ဆက္လက္ပစ္ခတ္ၾကျပန္သည္။ ရန္သူ႕လက္နက္ၾကီး ဆက္လက္ပစ္ခတ္မႈမရွိေတာ့ပဲ ျငိမ္သြားသည္။ “ဗုိလ္ေသာင္း၊ ၀င္းမေနာ္ကုိတုိက္မလား”ဟု တပ္မဟာမွဴးကေမးရာ “တုိက္မယ္”ဟု ကၽြန္ေတာ္ကမဆုိင္းမတြ ျပန္ေျဖလုိက္သည္။ “ကၽြန္ေတာ္ Frontal မတုိက္ဘူး၊ က်ိဳင္းတုံ၊တာခ်ီလိတ္ကားလမ္း မိုင္တုိင္(၇၇)ကျဖတ္၀င္မယ္” ဟု ကၽြန္ေတာ္က ထပ္ေျပာလုိက္ျပန္သည္။
ကၽြန္ေတာ္က ဤသုိ႕ေျပာလုိက္ျပီးေနာက္ အၾကမ္းဖ်င္းအစီစဥ္ကုိတင္ျပလုိက္ရာ တပ္မဟာမွဴးကသေဘာတူပါသည္။ တပ္မဟာမွဴးဗုိလ္မွဴးၾကီးထြန္းစိန္သည္ စစ္ဆင္ေရးစီမံခ်က္တခုကုိ သေဘာတူျပီးလွ်င္ အေသးစိတ္လုိက္လံ ကြပ္ကဲျခင္းမျပဳပဲ သက္ဆုိင္ရာတပ္မွဴးကုိ လြတ္လပ္စြာလုပ္ပုိင္ခြင့္ ေပးထားေလ့ရွိပါသည္။ စစ္ဆင္ေရးဟူသည္ ေျမျပင္အေျခေန၊ ရန္သူအေျခေနကိုမသိပဲ ေနာက္ပိုင္းမွကြပ္ကဲေနျခင္းသည္ မွန္ကန္မႈမရွိႏိုင္ပါ။ ေျမျပင္ေပၚရွိတပ္မွဴးမွသာ ေျမျပင္အေျခေန၊ ရန္သူအေျခေနကုိသိရွိႏိုင္သျဖင့္ လြတ္လပ္စြာလုပ္ပုိင္ခြင့္ေပးထားျခင္းျဖင့္ ညႊန္ၾကားခ်က္ကုိတရားေသဆုတ္ကုိင္ထားျခင္းမရွိပဲ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေဆာင္ရြက္ႏိုင္ခြင့္ ရွိသျဖင့္ပုိမုိေအာင္ျမင္မႈ ရရွိႏိုင္ပါသည္။ သက္ဆုိင္ရာတပ္မွဴးက အႏိုင္ရရွိျခင္း(သုိ႕မဟုတ္) ဆုံးရႈံးျခင္းအတြက္ တာ၀န္ကုိေတာ့ ယူရပါမည္။
တပ္မဟာမွဴးျပန္သြားျပီးေနာက္ ၀င္းမေနာ္တုိက္ခုိက္ေရးအတြက္ အေသးစိတ္အစီစဥ္မ်ားျပဳလုပ္ရပါသည္။ တပ္ရင္းတရင္းလုံး၊ တပ္ခြဲ(၄)ခြဲအတြက္ ခဲယမ္းမီးေက်ာက္၊ အရန္ခဲယမ္းမီးေက်ာက္မ်ား ျဖည့္တင္းရသည္။ ရိကၡာ(၇)ရက္စာႏွင့္ အရန္ရိကၡာမ်ား ျဖည့္တင္းရပါသည္။ တိရစၦာန္၀န္တင္တပ္ဖြဲ႕မွ ၀န္တင္လားမ်ားကုိ ေတာင္းခံေပးရသည္။ အထူးအေရးၾကီးသည္မွာ ေပၚတာ(အထမ္းသမား) ျပႆနာပင္ျဖစ္သည္။ ေပၚတာလုံေလာက္ေအာင္ မရပါ။ အနီးအနားရြာမ်ားမွ ရွမ္း၊လားဟူေပၚတာ အနည္းငယ္သာရပါသည္။ ရွမ္း၊လားဟူ ေပၚတာမ်ားမွာ ျမန္မာျပည္တြင္အညံ့ဆုံးေပၚတာမ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္။ အေလးအပင္မထမ္းႏိုင္ၾကပါ၊ အေရးအၾကီးဆုံး ျပႆနာမွာ သူတုိ႕အတြက္ ဘိန္းရိကၡာရွာေဖြရျခင္း ျဖစ္ေလသည္။ ဘိန္းမစားရ၊ဘိန္းမရႈရလွ်င္ မထမ္းႏိုင္ပဲ အားျပတ္တတ္သျဖင့္ စားရန္ႏွင့္ရႈရန္ဘိန္းကုိ ေန႕စဥ္အခ်ိဳးက်ႏွင့္ထုတ္ေပးရသည္။ သူတုိ႕တြင္ဘိန္းေျပာင္းေလးမ်ား ခါးတြင္ကို္ယ္စီထုိးလာၾကသည္။
ေပၚတာလုံေလာက္စြာမရရွိေသာအခါ “ခဲယမ္းမီးေက်ာက္ကုိ အျပည့္သယ္ႏိုင္သေလာက္သာသယ္၊ ၀င္းမေနာ္မွာ ရိကၡာဂုိေဒါင္ၾကီးေတြရွိေနတယ္၊ ၀င္းမေနာ္သိမ္းျပီးရင္ မစားဘူးတဲ့အစားေသာက္ေတြေတာင္ စားရမယ္” ဟုေျပာကာ ရိကၡာကုိေလွ်ာ့ျပီးေတာ့ သယ္ခဲ့ၾကေလသည္။ အမွတ္(၁၀၇)ေျချမန္တပ္ရင္းသည္ ၁၉၆၁ ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလ ၂၅ ရက္ေန႕အရုဏ္မတက္မီ နံနက္(၃)နာရီတြင္ တာေလမွေမာ္ေတာ္ယာဥ္မ်ားျဖင့္ စတင္ခ်ီတက္ၾကပါသည္။ တပ္ရင္းတရင္းလုံး တျပိဳင္တည္းပုိ႕ရန္ေမာ္ေတာ္ယာဥ္မလုံေလာက္သျဖင့္ တပ္ခြဲအလုိက္ကူသယ္ေခါက္သယ္ သယ္ပုိ႕ရပါသည္။ က်ိဳင္းတုံ၊တာခ်ီလိတ္ကားလမ္း မိုင္တုိင္(၇၇)တြင္ တပ္ရင္းတရင္းလုံးစုံမွ အေရွ႕ဘက္ေတာင္ေၾကာေပၚသုိ႕ ဆက္လက္ခ်ီတက္ခဲ့ၾကသည္။ နံနက္(၇)နာရီခြဲခန္႕တြင္ ဆရာၾကက္ေရာရြာသုိ႕ ေရာက္ရွိၾကသည္။ ဆရာၾကက္ေရာရြာသည္ လားဟူရြာပီသစြာ ရြာသုိ႕ေရာက္ေအာင္ မတ္ေ- ာက္စြာတက္ခဲ့ရသျဖင့္ ဇန္န၀ါရီလနံနက္ခင္း အလြန္ေအးခ်မ္းလွေသာ ရာသီဥတု၌ပင္ ေခၽြးသီးေခၽြးေပါက္မ်ားက်ေလာက္ေအာင္ ပင္ပန္းလွပါသည္။
ဆရာၾကက္ေရာရြာတြင္ နံနက္စာစားရန္ႏွင့္ျပန္ခ်က္ရန္ “စားခ်က္”အခ်ိန္၄၅မိနစ္ ေပးလုိက္ပါသည္။ စားခ်က္ဆုိသည္မွာ စားျပီးသည္ႏွင့္ ျပန္ခ်က္ရန္ျဖစ္ပါသည္။ ေျချမန္တပ္ရင္းမ်ားတြင္ စစ္ဆင္ေရးကာလမ်ားအတြင္း နံနက္စာကုိ ေစာေစာစားျပီး ညေနစာအတြက္ ျပန္ခ်က္ထားရပါသည္။ သုိ႕မွသာတုိက္ပြဲျဖစ္ေနလွ်င္ ထမင္းကုိယ္ေပၚပါေန၍ ထမင္းအတြက္မပူပင္ရေတာ့ပါ။ ညစာစားျပီးလွ်င္ မနက္စာအတြက္ ခ်က္ထားၾကျပန္ပါသည္။ အရုဏ္မတက္မီ ခ်ီတက္ရတတ္သျဖင့္ နံနက္တြင္ထမင္းခ်က္ရန္အခ်ိန္မရ၊ ညတြင္ခ်က္ထားမွ စိတ္ခ်ရသည္။ သုိ႕ျဖစ္၍ စစ္ဆင္ေရးကာလအတြင္း တပ္ရင္းမွဴးမွအစရဲေဘာ္အဆုံး ထမင္းဟင္းပူပူေႏြးေႏြး မစားၾကရရွာပါ။ ဆရာၾကက္ေရာရြာ ရြာလူၾကီးမ်ားႏွင့္ေဆြးေႏြးရာ ဗမာစကားနားမလည္သျဖင့္ ဒုအရာခံဗုိလ္အဟုိက္ကုိ စကားျပန္အျဖစ္ အသုံးျပဳရပါသည္။ ဆရာအဟုိက္မွာ လားဟူအမ်ိဳးသား ျဖစ္ပါသည္။ ေရွ႕တြင္ ေတာင္ေတြအမ်ားၾကီးကုိ တက္ရဦးမည္။ ၀င္းမေနာ္မေရာက္မီ ရန္သူစခန္းခ်ေနရာယူထားေသာ ေတာင္ကုန္း၄/၅ကုန္းကုိ ေက်ာ္ျဖတ္ရမည္ဟု သိရသည္။ မိမိမွအကူညီေတာင္း၍ ဆရာၾကက္ေရာမွ သူ႕သားတေယာက္ႏွင့္ ရြာသားတေယာက္ကုိ လမ္းျပရန္ ထည့္ေပးလုိက္ပါသည္။
ဆက္လက္ခ်ီတက္ၾကရာတြင္ စၾကာတပ္ခြဲမွဦးေဆာင္တပ္ခြဲ(ပြိဳင့္)အျဖစ္ တာ၀န္က်သည္။ ဦးေဆာင္တပ္စုမွဴးမွာ ဒုဗုိလ္ေဂ်ဒတ္(ခ)ျဖစ္ပါသည္။ ပြိဳင့္တပ္စု၏တာ၀န္မွာ အလြန္ပင္အေရးၾကီးလွပါသည္။ ဗိုလ္သင္တန္းမွဆင္းခါစ မ်က္စိသူငယ္ျဖစ္ေနေသာ ဒုဗုိလ္ကုလားေလးကုိၾကည့္၍ သနားမိသည္။ သုိ႕ေသာ္တပ္ခြဲမွာ တုိက္ရည္ခုိက္ရည္၀ျပီးေသာ တပ္ခြဲျဖစ္ေလသည္။ တပ္စုတပ္ၾကပ္ၾကီးျမင့္ေရႊသည္ အထူအားကုိးရသူျဖစ္၍ စိတ္ခ်ရသည္။ (တပ္ၾကပ္ၾကီးျမင့္ေရႊသည္ စစ္ဆင္ေရးမ်ားတြင္ သတၱိ၊ဗ်တၱိျဖင့္ ထူးခၽြန္စြာေဆာင္ရြက္ခဲ့သျဖင့္ ေနာင္တြင္စစ္ေျမျပင္ ရာထူးခန္႕အပ္ျခင္း Field Commission အျဖစ္ ဒုဗုိလ္အဆင့္သုိ႕ တုိက္ရုိက္ခန္႕အပ္ျခင္းခံရသူ ျဖစ္လာပါသည္။) တပ္ရင္းသည္ မဲေခါင္ျမစ္အေနာက္ဘက္တြင္ရွိေသာ အျမင့္ဆုံးေတာင္တန္းၾကီးေပၚသုိ႕ တက္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ မဲေခါင္ျမစ္၏အေရွ႕ဘက္တြင္ ေလာႏိုင္ငံရွိပါသည္။ ေတာင္ေၾကာေတာင္တန္းသည္ ပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာျပင္အထက္ ေပ၄၀၀၀ ေက်ာ္ျမင့္သည္။ ေတာင္ေၾကာေတာင္တန္း ေရေ၀ကုန္းတန္းမ်ားေပၚတြင္ တရုတ္ျဖဴတပ္မ်ားသည္ ၀င္းမေနာ္စခန္းအထိ ေနရာယူထားလ်က္ရွိၾကသည္။ ေတာင္ေၾကာအျမင့္ဆုံးေနရာသုိ႕မေရာက္မီ အတက္တေနရာတြင္ ရန္သူစခန္းခ်ထားေသာ ေနရာတေနရာကုိေတြ႕ရသည္။ ရန္သူသည္လြန္ခဲ့သည့္ရက္က မိမိတပ္ခ်ီတက္သြားလာမည့္ လမ္းကုိပိတ္၍ ေစာင့္သြားဟန္ရွိသည္။ အိပ္သြားသည့္ေနရာမ်ား၊ ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္သြားသည့္ ေနရာမ်ားကုိပါ ေတြ႕ရွိရသည္။
ညေန ၄ နာရီခန္႕တြင္ ရန္သူကစခန္းတခုေတြ႕ရွိေၾကာင္း ေရွ႕ေဆာင္တပ္ခြဲမွ သတင္းပုိ႕သျဖင့္ တပ္ရင္းမွဴးသည္ ရန္သူ႕စခန္းအေျခေနကုိ သြားေရာက္ေလ့လာၾကည့္ရႈပါသည္။ ရန္သူသည္ မိမိစစ္ေၾကာင္းရွိရာလမ္းေၾကာင္း၊ ေရေ၀ကုန္းတန္းေပၚတြင္ ပိတ္ဆုိ႕စခန္းထုိင္ထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ေတာင္ကုန္းအျမင့္ ပိြဳင့္၃၁၁၅တြင္ အခုိင္အမာျဖင့္ပင္ တပ္စြဲထားသည္။ ပတ္လည္ဘန္ကာ (၄)လုံးရွိပါသည္။ ဘန္ကာႏွင့္ကုိက္(၅၀)အကြာတြင္ ၀ါးျဖင့္ျခံစည္းရုိးႏွစ္ထပ္ႏွင့္ သံဆူးၾကိဳးမ်ားခုိင္ခံ့စြာ ခတ္ထားပါသည္။ ျခံစည္ရုိးအတြင္းႏွင့္အျပင္ဘက္တြင္ ေျငာင့္မ်ားကုိအျပည့္ေထာင္ထားသည္။ စခန္း၏၀ဲယာဘက္တြင္ နက္ရႈိင္းေသာေခ်ာက္ၾကီးမ်ားရွိေန၍ စခန္းကုိပန္းသြား၍မရပါ။ လမ္းသည္ စခန္းအတြင္းမွသာ ျဖတ္သန္းသြားႏို္င္ပါသည္။ စစ္ေၾကာင္းသည္ စခန္းကိုတုိက္ခုိက္ထုိးေဖာက္ ခ်ီတက္ရန္မွတပါး တျခားေရြးစရာ နည္းလမ္းမရွိပါ။ ပြိဳင့္၃၁၁၅ ေတာင္ကုန္း ရန္သူ႕စခန္းကုိတိုက္ရန္ မ်က္ႏွာစာမွာက်ဥ္းလြန္းလွသည္။ တပ္စိတ္တစိတ္ခန္႕သာ တပ္ျဖန္႕၍ရႏိုင္ပါသည္။ ျခံစည္းရုိးကုိဖ်က္ဆီးျပီး မေက်ာ္ႏိုင္လွ်င္ မိမိတပ္မ်ားျခံစည္းရုိး အျပင္ဘက္တြင္ပင္ ေခ်မႈန္းခံရဖြယ္ရွိသည္။ အမိန္႕ေပးလွ်င္တုိက္ရန္ တပ္ခြဲမ်ားအသင့္ရွိေနၾကသည္။
တပ္ရင္း၏ရည္မွန္းခ်က္သည္ ၀င္းမေနာ္ျဖစ္သည္။ ရည္မွန္းခ်က္သုိ႕ေရာက္ေအာင္သာ သြားရမည္ျဖစ္၍ ရည္မွန္းခ်က္မေရာက္မွ လမ္းတြင္ရန္သူေတြ႕လွ်င္မတုိက္ရ၊ ရန္သူ႕အေႏွာင့္အယွက္၊ အခက္အခဲအဟန္႕အတားမ်ားကုိ ေရွာင္ကြင္းသြားရမည္။ ယခုအေျခေနမွာ ရန္သူစခန္းကုိတုိက္ခုိက္ ထုိးေဖာက္သြားရမည္။ မတိုက္မေနရ၊ တုိက္ကိုတုိက္ရမည္။ တပ္ရင္းမွဴးအေနျဖင့္ ရည္မွန္းခ်က္သုိ႕မေရာက္မွီ အက်အဆုံးမ်ားသြားမွာကုိ မရင္ဆုိင္လုိပါ။ အက်အဆုံးအနည္းဆုံးႏွင့္ တုိက္ရန္နည္းလမ္းကုိသာ ေရြးခ်ယ္ရမည္ျဖစ္သည္။

“ဗုိလ္တင္ေမာင္ေအး Range (အကြာအေ၀း)မိသလား တုိင္းၾကည့္စမ္းပါ”

တပ္ရင္းစစ္ေၾကာင္းႏွင့္ပါလာေသာ အေျမာက္ေရွ႕တန္းအကဲၾကည့္အရာရွိ ဗုိလ္တင္ေမာင္ေအး(ဆန္နီ)အား တပ္ရင္းမွဴးက လွမ္းေမးလုိက္သည္။ ဗုိလ္တင္ေမာင္ေအး ေျမပုံေပၚတြင္တုိင္းထြာျပီးေနာက္ အကြာအေ၀းမမိေၾကာင္းကုိ သတင္းပုိ႕သည္။ အေျမာက္ပစ္ကူမပါပဲ ခုိင္ခံ့ေသာသံဆူးၾကိဳးႏွင့္ ျခံစည္းရုိးအထပ္ထပ္ကာရံထားျပီး ခုိင္မာေသာဘန္ကာမ်ား တည္ေဆာက္ထားသည့္ စခန္းတခုကုိက်ဥ္းေျမာင္းေသာ မ်က္ႏွာစာတဖက္တည္းမွတိုက္လွ်င္ အသက္ေပါင္းမ်ားစြာကုိ စေတးရေပလိမ့္မည္။ မိမိတပ္မ်ား၀င္းမေနာ္ကို မ်က္ႏွာစာဘက္မွတိုက္စဥ္က အက်ဆုံးမ်ားစြာျဖင့္ တပ္လန္ခဲ့ရသည့္အျဖစ္မ်ိဳး အျဖစ္မခံႏုိင္ပါ။ တပ္ရင္းမွဴးအေနျဖင့္ ရည္မွန္းခ်က္သုိ႕မေရာက္မီ ၾကီးမားေသာတန္ဖိုးကုိေပးဆပ္၍ စြန္႕စားမႈကုိမလုပ္လုိပါ။ တုိက္ပြဲတပြဲတိုက္လွ်င္ ႏုိင္ကုိႏိုင္ရမည္၊ မႏိုင္ႏိုင္ေအာင္တုိက္ျပီး အႏုိင္ျဖင့္သာ အဆုံးသတ္ရမည္။ အက်ဆုံးနည္းႏိုင္သမွ်နည္းျပီး ႏုိင္ေအာင္တုိက္ႏိုင္သည့္ နည္းလမ္းကုိေရြးခ်ယ္ရမည္။
သုိ႕ျဖစ္၍ ပဏာမအေနျဖင့္ ကြန္မန္ဒုိနည္းလမ္းျဖင့္ စမ္းသပ္တုိက္ခုိက္ရန္ အစီစဥ္ျပဳလုပ္လုိက္ပါသည္။ ကြန္မန္ဒုိနည္းျဖင့္ မေအာင္ျမင္မွသာလွ်င္ သမာရိုးက်တုိက္နည္းျဖင့္ အင္အားသုံး၍တုိက္ခုိက္ရန္ ဆုံးျဖတ္လုိက္ပါသည္။ အမိႏိုင္ငံကုိ က်ဴးေက်ာ္လာသည့္တရုတ္ျဖဴမ်ားအား ကြန္မန္ဒုိနည္းျဖင့္ တုိက္ခုိက္ရမည္ျဖစ္သျဖင့္ ပါ၀င္တုိက္ခုိက္လိုသူအမ်ားအျပား ေပၚထြက္လာပါသည္။ တပ္ရင္းအေနျဖင့္ ကြန္မန္ဒုိစစ္ဆင္ေရးကို ေလ့က်င့္ထားေသာ္လည္း လက္ေတြ႕တြင္ မတုိက္ခုိက္ဖူးသျဖင့္ သူ႕ထက္ငါဦးေအာင္ အမည္စာရင္းေပးၾကသည္။ အရာရွိမ်ားလည္း တာ၀န္ေပးလွ်င္ အသင့္ရွိေနၾကသည္။ ယင္းအထဲမွ ေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ တပ္ၾကပ္ၾကီးျမင့္ေရႊႏွင့္ လက္ေရြးစင္စစ္သည္၁၀ဦးအား ေရြးခ်ယ္လုိက္ပါသည္။ ကြန္မန္ဒုိတပ္ဖြဲ႕ကုိ “ဗလ”ဟု အမည္ေပးလုိက္ပါသည္။ “ဗလ”ျခံစည္းရုိးကုိ ေဖာက္ထြင္း၀င္ႏိုင္ျပီး စတင္ပစ္ခတ္သည္ႏွင့္ တာယာတပ္ခြဲမွ တပ္စုတစ္စုက ဆက္တုိက္ႏိုင္ရန္အတြက္ “ဗလ”ေနာက္မွကပ္ထားရမည္။ ယင္းတပ္စုကို ဗုိလ္ေရႊသြင္ (မြန္ျပည္နယ္ေကာင္စီအျငိမ္းစား)က ဦးေဆာင္ရမည္ျဖစ္ပါသည္။
“ဗလ”အဖြဲ႕တြင္ တဦးခ်င္း ဘီေအ၅၂တလက္စီ၊ က်ည္ကပ္အျပည့္၄ကပ္စီ၊ လက္ပစ္ဗုံးအသက္သြင္းျပီး ၄ လုံးစီ ပါရွိၾကရမည္။ “ဗလ”အဖြဲ႕သည္ ျခံစည္းရုိးအတြင္းသုိ႕ ၀င္ေရာက္မိသည္ႏွင့္ ေတာင္ကုန္းေပၚရွိ ဘန္ကာကတုတ္က်င္းမ်ား သုိ႕ခ်ဥ္းကပ္ျပီးအတြင္းသုိ႕ လက္ပစ္ဗုံးမ်ားပစ္သြင္းရန္၊ ျပီးလွ်င္ကတုတ္က်င္းမ်ား၊ ဆက္သြယ္ေရးက်င္းမ်ားအတြင္းသုိ႕ ဘီေအ၅၂ေသနတ္မ်ားျဖင့္ ေ၀ွ႕ယမ္းပစ္ခတ္ၾကရန္၊ “ဗလ”အဖြဲ႕စတင္ပစ္ခတ္သည္ႏွင့္ ဗုိလ္ေရႊသြင္တပ္စုမွအတင္း ၀င္ေရာက္တုိက္ခုိက္ရန္ျဖစ္သည္။ ကြန္မန္ဒုိစစ္ဆင္ေရးျဖင့္တိုက္ခုိက္ရန္မွာ ရန္သူ႕အငုိက္ရရွိရန္ အဓိကအေရးၾကီးသည္။ အငုိက္မရလွ်င္ သမာရုိးက်တုိက္ပြဲကုိသာ တုိက္ရေပမည္။ ခမရ(၁၀၇)တပ္ရင္းတရင္းလုံး ရန္သူစခန္းႏွင့္ကုိက္၄၀၀ခန္႕ အကြာအေ၀းတြင္ ေရာက္ရွိေနျပီျဖစ္သည္။
ရန္သူအားအငုိက္ဖမ္းတုိက္ခုိက္ရမည္ျဖစ္၍ မိမိတပ္မ်ားခ်ဥ္းကပ္လာသည္ကုိ ရန္သူမရိပ္မိေအာင္ တပ္ေဖ်ာက္ထားရမည္။ လူအင္အား ၁၀၀၀ နီးပါး၊ ေပၚတာ ၁၀၀ ေက်ာ္ႏွင့္ ၀န္တင္တိရစၦာန္မ်ားပါေသာ စစ္ေၾကာင္းၾကီးကုိ တပ္ေဖ်ာက္ထားရန္မွာ ဆင္ေသကုိသားေရဖုံးသလုိသာ ရွိေပမည္။ တပ္ရင္းအေနျဖင့္ စည္းကမ္းရွိသည္ထားဦး၊ ေပၚတာမ်ားကုိထိန္းရန္ မလြယ္ကူပါ။ တိရစၦာန္မ်ားအသံမျမည္ေအာင္ ထိန္းဖုိ႕ကပုိ၍ခက္ပါသည္။ လူဆုိသည္မွာ ျငိမ္ျငိမ္ေနတတ္ၾကသည္ မဟုတ္ပါ။ ဗာဟီရကိစၥမ်ားလွပါသည္။ ခ်ီးပါ၊ေသးေပါက္၊ စားေသာက္ေရးကုိမလုပ္မေနႏုိင္ၾက။ စကားမေျပာပဲမေနႏုိင္ၾက၊ ေခ်ာင္းဆုိးသူကုိေခ်ာင္းမဆုိးရဟု ပိတ္ပင္ထားလွ်င္ ပုိ၍ပင္ေခ်ာင္းဆုိးခ်င္သည္။ ေဆးလိပ္လုံး၀မေသာက္ရဟု အမိန္႕ထုတ္ထားေသာ္လည္း ခုိးေသာက္တတ္ၾကသည္။ ေပၚတာမ်ားဘိန္းေျပာင္းညွိရန္ မီးျခစ္ျခစ္ၾကသည္မွာ ညအခ်ိန္တြင္ပုိ၍ ထင္ထင္ရွားရွား အေ၀းမွျမင္ႏိုင္သည္။ ဆက္သြယ္ေရးစက္မ်ား လုံး၀အဆက္အသြယ္မျပဳလုပ္ရန္ Wireless Silence လုပ္လုိက္သည္။ လႈပ္ရွားမႈလုံး၀မလုပ္ရ၊ စကားမေျပာရ၊ ေဆးလိပ္မေသာက္ရ၊ အသံလုံး၀မထြက္ရ၊ နံနက္ကခ်က္လာေသာထမင္းကုိစားျပီး ေနာက္တေန႕နံနက္စာအတြက္ ထပ္မခ်က္ရ၊ မီးမဖုိရ၊ ညအခ်ိန္ ေတာင္ကုန္းျမင့္မ်ားတြင္ အလြန္ေအး၍မီးဖုိတတ္ၾကသည္။ လုံး၀မီးမဖုိရန္ တပ္ခြဲမွဴးမ်ားအား တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ ကြပ္ကဲၾကရန္ အမိန္႕ထုတ္လုိက္ပါသည္။
ဗလအဖြဲ႕ႏွင့္တုိက္ခုိက္ရန္ တာရာတပ္ခြဲကုိ ရန္သူႏွင့္အနီးကပ္ဆုံးေနရာတြင္ ထားလိုက္သည္။ က်န္တပ္ခြဲမ်ားႏွင့္ ၀န္တင္တိရစၦာန္မ်ားကုိ ေနာက္ဘက္ကုိက္ ၁၀၀၀ အထိ ဆုတ္ခုိင္းလုိက္သည္။ စၾကာတပ္ခြဲကုိ ဘယ္ဘက္ေခ်ာက္ထဲသုိ႕ ဆင္းခုိင္းလုိက္သည္။ စၾကာတပ္ခြဲမွဴး ဗုိလ္ၾကီးေအာင္ေဇက ေခ်ာက္ထဲသုိ႕ဆင္းရန္ လုံး၀မျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း ေစာဒကတက္ေနေသးသည္။
“ေတာင္ၾကာေပၚမွာ တပ္ေတြစုျပံဳေနလုိ႕မျဖစ္ဘူး၊ လက္နက္ၾကီးတလုံးက်ရင္ အကုန္လုံးမသာျဖစ္ကုန္မယ္၊ ေခ်ာက္ထဲကုိေရာက္ေအာင္ မျဖစ္ျဖစ္တဲ့နည္းနဲ႕ဆင္း၊ ေခ်ာက္သိပ္နက္ျပီး မတ္ေ- ာက္ေနရင္ ၾကိဳးေတြသုံးျပီးေလွ်ာဆင္း၊ ဘယ္ဘက္ျခမ္းက ပစ္ကူေပးတန္ေပးရမယ္၊ တက္ျပီးတုိက္တန္တုိက္ရမယ္”
တပ္ရင္းမွဴးကအျပတ္အမိန္႕ေပးလုိက္သည္။ စၾကာတပ္ခြဲေခ်ာက္ထဲဆင္းသြားခ်ိန္ ေန၀င္သြားျပီျဖစ္၍ ေမွာင္စပ်ိဳးေနပါျပီ။ ဗထူးတပ္ခြဲကုိလည္း ညာဘက္ေခ်ာက္ထဲဆင္းရမည္ျဖစ္၍ လမ္းစရွာထားရန္ ညႊန္ၾကားလုိက္ပါသည္။ ေတာင္ေၾကေပၚရွိ တပ္ခြဲမ်ားတြင္ အရာရွိမ်ားကမညႊန္ၾကားမီကပင္ ေပၚတာမ်ားသည္ မိမိတုိ႕အတြက္ အကာအကြယ္ယူရန္ က်င္ကေလးမ်ား တူးေနၾကပါျပီ၊ သူတုိ႕တူးေသာက်င္းကေလးမ်ားမွာ လူတကုိယ္လွဲအိပ္လွ်င္ ျမဳပ္ရုံသာနက္သည္။ က်င္းမွာ “ဂ”ပုံ ေကြးေကြးေလးျဖစ္သည္။ ေဘးေစာင္းေကြးေကြးေလးအိပ္ျပီး ဘိန္းရႈရန္ျဖစ္သည္။ ထုိစဥ္ ေပၚတာတေယာက္ အတက္ၾကမ္းၾကမ္း၊ ၀န္ကလည္းထမ္းလာရ၊ ဘိန္းကလည္းမရႈရ၍ အေမာဆုိ႕ေသဆုံးေၾကာင္း သိရပါသည္။ မိမိတပ္အတြက္ က်ိန္းေက်သြားျပီဟုပင္ နိမိတ္ေကာင္းေကာက္လုိက္ပါသည္။
တပ္ရင္းမွဴးအေနျဖင့္ တညလုံးတေမွးမွ မအိပ္ရပါ။ ေဆးလိပ္မေသာက္ရန္၊ စကားမေျပာရန္၊ ေခ်ာင္းမဆုိးရန္ လုိက္လံၾကပ္မတ္ေနရပါသည္။ မလုိက္နာသူမ်ားကုိ ၾကိမ္လုံးႏွင့္ရုိက္တန္ရုိက္ရသည္။ သန္းေခါင္ေက်ာ္ ၂ နာရီတြင္ ဗလအဖဲြ႕တုိက္ခုိက္ရန္ ျပင္ဆင္ၾကသည္။ တပုိ႕တြဲလဆန္း ၁၀ ရက္ျဖစ္၍ နံနက္တစ္နာရီတြင္ လ၀င္မည္ျဖစ္၍ လမ၀င္မီ ေျမျပင္အေျခအေနကို ေလ့လာထား၍ လ၀င္လွ်င္၀င္ခ်င္း စတင္လႈပ္ရွားရန္အေကာင္းဆုံးအခ်ိန္ ျဖစ္ပါသည္။ တပ္ရင္းမွဴးသည္ ဗလအဖြဲ႕ရန္သူ႕စခန္းအတြင္း၀င္ႏုိင္လွ်င္ ဆက္လုိက္မည့္တာရာတပ္ခြဲ၏ ေရွ႕ဆုံးတပ္စုႏွင့္အတူ ရွိေနသည္။ တပ္ခြဲမွဴးဗုိလ္ၾကီးေက်ာ္ေသာင္း (ယခင္ရွမ္းျပည္နယ္ေကာင္စီအဖြဲ႔၀င္ ဒုဗုိလ္မွဴးၾကီးေကာင္စစ္)က တပ္ရင္းမွဴးရွိေနေသာေနရာသည္ ရန္သူႏွင့္အလြန္နီးကပ္ေနသျဖင့္ တပ္ရင္းမွဴးအားေနာက္သုိ႕ဆုတ္၍ ေနရာယူသင့္ေၾကာင္း တင္ျပပါသည္။
“ဗုိလ္မွဴးနဲ႕ရန္သူ႕ၾကားမွာ ဗလအဖြဲ႕ ၁၀ ေယာက္ပဲရွိပါတယ္။ ရန္သူနဲ႕လဲ ကုိက္၂၀၀ ေလာက္ပဲေ၀းတယ္၊ လက္နက္ငယ္တကမ္းပဲရွိတယ္၊ တုိက္ပြဲျဖစ္လုိ႔ပစ္ခတ္မႈေတြမ်ားလာရင္ ဒီေနရာကမလုံျခံဳဘူး။ ေနာက္ျပီးဗလအဖြဲ႕ ေခ်မႈန္းခံရလုိ႕ ရန္ူအလုံးအရင္းနဲ႕ဆင္းလာရင္ ဒီေနရာက ေရွ႕တန္းအက်ဆုံးေနရာျဖစ္လုိ႕ ဗုိလ္မွဴးဒီေနရာမွာမေနသင့္ဘူး”
ဗုိလ္ၾကီးေက်ာ္ေသာင္း ေစတနာႏွင့္အၾကံျပဳတင္ျပသည္ကုိ ကၽြန္ေတာ္လက္မခံပါ။ ဗလအဖြဲ႕ကုိ ေရွ႕တန္းက်က် ကြပ္ကဲရမည္။ ဗလအဖြဲ႕ရန္သူစခန္းအတြင္းသုိ႕၀င္ႏိုင္လွ်င္ ဆက္လုိက္ရမည့္တပ္စုႏွင့္အတူ ရွိေနသင့္သည္။ သုိ႕ျဖစ္၍ ဗလအဖြဲ႕စတင္လႈပ္ရွားခ်ိန္တြင္ အေျခအေနကုိအနီးကပ္ ေလ့လာလ်က္ရွိသည္။ ဗလအဖြဲ႕ ရန္သူ႕စခန္းရွိရာ ေတာင္ကုန္းေပၚသုိ႕ လူသြားလမ္းအတုိင္း တြားတက္သြားၾကပါသည္။ လူသြားလမ္းေဘး၀ဲယာတြင္ ၀ါးေညွာင့္မ်ားကုိ ေထာင္ထားသျဖင့္ တပ္ျဖန္႕၍မရ၊ ၀ါးေညွာင့္မ်ားကုိႏႈတ္၍ ျဖည္းျဖည္းတြားတက္ၾကသည္။ ရန္သူသည္လူသတ္မုိင္းမ်ား ေထာင္ထားတတ္ၾကသျဖင့္ ေျမၾကီးကုိလွံစြပ္ျဖင့္ထုိး၍ မုိင္းဗုံးမ်ားကုိရွာရေသးသည္။ ဗုံးႏွစ္လုံးတူးေဖာ္ရရွိသည္။
ဗလအဖြဲ႕ျခံစည္းရိုးကုိခ်ဥ္းကပ္ျပီး ျခံစည္းရုိးကုိျဖဲၾကည့္ၾကသည္။ ျခံစည္ရုိးသည္ခုိင္ခန္႕လွသည္။ ႏွဲ႕၍ပင္မရပါ။ ျခံစည္းရုိးကုိ အနည္းငယ္လႈပ္သည္ႏွင့္ သံဆူးၾကိဳးတြင္ဆြဲထားေသာ ႏုိ႕ဆီခြက္မ်ားအသံျမည္လာသည္။ ဆရာျမင့္ေရႊ တံခါးေပါက္သုိ႕တြားသြားျပီး တံခါးေပါက္ကုိဖြင့္ရန္ ၾကိဳးစားသည္။ တံခါးေပါက္ကုိ ေသာ့အထပ္ထပ္ခ်ည္ထားျပီးေတာ့ ေသာ့ခတ္ထားသည္။ သံၾကိဳးကုိကုိင္ၾကည့္ရာ အသံျမည္သြားသည္။ ထုိစဥ္ တံခါးေပါက္ႏွင့္ကုိက္ ၃၀ ခန္႕သာေ၀းေသာ ဘန္ကာအတြင္းမွရန္သူမ်ားက အတြဲလုိက္စတင္ပစ္ခတ္ပါေတာ့သည္။ ရန္သူသည္ ဗလအဖြဲ႕ျခံစည္းရုိးသုိ႕ ခ်ဥ္းကပ္ကတည္းက သိေနျပီးျဖစ္၍ အသင့္ျပင္ထားပုံရသည္။ ျခံစည္းရုိးတံခါးေပါက္ကုိ ခ်ည္ထားေသာသံၾကိဳးကုိ ကုိင္လုိက္သည္ႏွင့္တံခါးေပါက္ဆီသုိ႕ အတြဲလုိက္ပစ္ခတ္ၾကသည္။ ဘန္ကာသည္ကုန္းျမင့္ေပၚတြင္ရွိေနျပီး တံခါးေပါက္မွာ အနိမ့္ပုိင္းတြင္ရွိေနသျဖင့္ တံခါးေပါက္ကုိပစ္ခတ္ရာတြင္ စုိက္၍(ႏွိမ့္၍)ပစ္ခတ္ရျခင္းျဖစ္ရာ ပစ္ခတ္မႈထိေရာက္ျခင္းမရွိပါ။ ပစ္ခတ္ေသာက်ည္မ်ားေျမျပင္သုိ႕မေရာက္ပဲ တံခါးေပါက္၏ခါးလည္မွသာ ျဖတ္သြားသျဖင့္၀ပ္ေနေသာ ဗလအဖြဲ႕မ်ားကုိ မထိပါ။ တံခါးေပါက္ကုိခ်ည္ထားေသာ သံၾကိဳးကုိလွမ္းဆြဲေသာ ဆရာျမင့္ေရႊ၏လက္ကုိသာ ထိမွန္သြားခဲ့ပါသည္။
ျခံစည္းရိုးတံခါးေပါက္ႏွင့္အနီးဆုံးဘန္ကာမွ စတင္ပစ္ခတ္သည္ႏွင့္ အျခားဘန္ကာမ်ားမွလည္း ကတုတ္က်င္းမ်ားမွလည္း အဆက္မျပတ္ဒလေဟာ မီးကုန္ယမ္းကုန္ပစ္ခတ္ၾကပါေတာ့သည္။ လက္ပစ္ဗုံးမ်ားကုိလည္း လွိမ့္ခ်ၾကသျဖင့္ တ၀ုန္း၀ုန္းတဒုိင္းဒုိင္းနားကြဲမတတ္ တေတာလုံးတေတာင္လုံး ဟိန္းသြားပါေတာ့သည္။ ေသနတ္ေျပာင္း၀မွထြက္လာေသာ မီးေတာက္မီးလွ်ံမ်ားမွာ မ်က္စိမ်ားက်ိန္းမတတ္ပင္၊ ရန္သူပစ္ခတ္ေသာက်ည္ဆန္မ်ား ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ေနရာယူထားေသာ ေနရာသုိ႕မိုးသီးမိုးေပါက္ပမာ က်ေရာကလ်က္ရွိပါသည္။ ေခါင္းေပၚမွသစ္ကုိင္းမ်ားက်ိဳး၍ သစ္ရြက္မ်ားကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ကုိယ္ေပၚသုိ႕ေၾကြက်ကုန္ပါသည္။ ဗလအဖြဲ႕မွ ရန္သူကတုတ္က်င္းမ်ားႏွင့္ဘန္ကာမ်ားသုိ႕ လက္ပစ္ဗုံးမ်ား ပစ္သြင္းၾကသည္။ လက္နက္ငယ္မ်ားျဖင့္လည္း ပစ္ခတ္ၾကသည္။

“တပ္ရင္းမွဴး ဆက္လုိက္ရေတာ့မလား”
ဗုိလ္ၾကီးေက်ာ္ေသာင္းက လွမ္းေမးသည္။
“ျခံစည္းရုိးကုိေဖာက္မ၀င္ႏိုင္ရင္ ျခံစည္းရုိးအျပင္မွာပဲ အားလုံးေသကုန္လိမ့္မယ္။ ဗလကုိျပန္ဆုတ္ခုိင္းလုိက္ပါ”

တပ္ရင္းမွဴးမွ ဗလကိုျပန္ဆုတ္ခုိင္းလုိက္သည္။ အငိုက္မရသျဖင့္ ကြန္မန္ဒုိစစ္ဆင္ေရး မေအာင္ျမင္ပါ။ ဗလအဖြဲ႕ စုံစုံညီညီ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာၾကသည္။ မိမိဘက္မွ ဆရာျမင့္ေရႊလက္တြင္ လက္နက္ငယ္က်ည္ထိမွန္သည္မွအပ ထိခုိက္မႈမရွိပါ။ သုိ႕ေသာ္ မိမိမွလက္ဦးမႈတကြက္ကေတာ့ ဆုံးရႈံးခဲ့ရပါသည္။ အင္အားသုံး၍ ရင္ဆုိင္တိုက္ခုိက္ရန္မွတပါး အျခားနည္းလမ္းမရွိေတာ့ပါ။

http://tyrinonote.wordpress.com(မွကူးယူေဖာ္ျပပါသည္)

ျမန္မာႏိုင္ငံ ရဲ႕ တစ္ခုတည္း ေသာ ေလေၾကာင္းတိုက္ပြဲ


ျဖစ္စဥ္အဖြင့္
၁၉၆၁ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရိ(၁၃)ရက္ေန႕တြင္ ရွမ္းျပည္နယ္၀မ္ပန္ဆန္းေဒသ လြယ္ေတာ္ခန္းႏွင့္လြယ္ခန္းရႈိးရွိ တရုတ္ျဖဴတုိ႔ အားလက္နက္ခဲယမ္းႏွင့္ရိကၡာမ်ားကုိ အင္အားၾကီးတႏိုင္ငံမွေ၀ဟင္မွေပးပုိ႔ ခ်ထားေပးခဲ့ေၾကာင္း အေထာက္ထားမ်ားကုိ ေတြ႔ရွိခဲ့ရသည္။ ၁၅-၂-၆၁ရက္ေန႕က က်ိဳင္းတုံတြင္တပ္စြဲထားေသာ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္(ေလ)မွ ဆီးျဖဴရီတိုက္ေလယာဥ္ အုပ္စုမွဴး ဗိုလ္မွဴးသူရတင္ေမာင္ေအး (ဗုိလ္မွဴးၾကီးအျငိမ္းစား)သည္ စက္ဆနာေလယာဥ္ျဖင့္ ကင္းေထာက္ပ်ံသန္းေနစဥ္ တာခ်ီလိတ္အေနာက္ဘက္ ၀မ္းပန္ဆန္းေဒသတြင္ DZ (Dropping Zone= ေ၀ဟင္ပစၥည္းခ်ရန္အမွတ္အသား)ကုိ ေတြ႕ရွိခဲ့ရသည္။ ယခင္ေန႔မ်ားကလည္းပစၥည္းခ်ေပးခဲ့ျပီး ယေန႔တြင္လည္းပစၥည္းခ်ရန္အစီစဥ္ရွိ၍သာ DZ အမွတ္အသား ခင္းထားျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ဗုိလ္မွဴးသူရတင္ေမာင္ေအးမွ သုံးသပ္လုိက္ျပီးက်ိဳင္းတုံသုိ႔အျမန္ျပန္ခဲ့သည္။
ျဖစ္စဥ္
ဗုိလ္မွဴးသူရတင္ေမာင္ေအးသည္ က်ိဳင္းတုံသုိ႕ျပန္ေရာက္လွ်င္ေရာက္ခ်င္း ဆီးျဖဴရီေလယာဥ္အမွတ္ (UB464) ေမာင္းႏွင္ေသာ ဗိုလ္ေမာင္သိန္းေခါင္းေဆာင္ျပီး (UB466)ေမာင္းႏွင္ေသာဒုတိယဗုိလ္ပီတာႏွင့္ (UB465)ေမာင္းႏွင္ေသာ ဗိုလ္ခ်စ္ခုိင္တုိ႕ပါ၀င္သည့္ ဆီးျဖဴရီတုိက္ေလယာဥ္(၃)စီးပါအုပ္အား DZေတြ႕ရွိခဲ့ရေသာနယ္ေျမသို႕ ေစလြတ္ခဲ့သည္။ ဗုိလ္မွဴးသူရတင္ေမာင္ေအးသည္ သူကုိယ္တုိင္လုိက္ပါရန္ျဖစ္ေသာ္လည္း သူေဆာင္းေနက်ေလသူရဲဦးထုပ္ တပ္မဟာရုံးတြင္ က်န္ရစ္ခဲ့သျဖင့္ သြားယူေနလွ်င္ေနာက္က်မည္ျဖစ္သျဖင့္ ဗိုလ္ေမာင္သိန္းအားေခါင္းေဆာင္ေစကာ ေစလႊတ္လုိက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ရန္သူ႕ေလယာဥ္ကုိေတြ႕လွ်င္ က်ိဳင္းတုံေလယာဥ္ကြင္းသုိ႕ ဖမ္းဆီးေခၚေဆာင္ခဲ့ရန္ ညႊန္ၾကားခဲ့သည္။ ဗုိလ္ေမာင္းသိန္းေခါင္းေဆာင္သည့္ ေလယာဥ္(၃)စီးသည္၀မ္ပန္းဆန္းနယ္ေျမေပၚသုိ႕ မြန္းလြဲ (၃)နာရီခြဲခန္႔တြင္ ေရာက္ရွိခဲ့ၾကသည္။ ရန္သူ႕ေလယာဥ္အားရွာေဖြရင္း ေစာင့္ဆုိင္းေနၾကစဥ္ ညေန(၄)နာရီခန္႔တြင္ အေရွ႕မွအေနာက္သုိ႕ စက္ေလးလုံးတပ္ေလယာဥ္ၾကီးတစင္း ၀င္ေရာက္လာသည္ကုိေတြ႕ရွိခဲ့ၾကသည္။ ဗုိလ္ေမာင္သိန္းက အဆုိပါေလယာဥ္အားအဖမ္းခံရန္ ေရဒီယုိျဖင့္အေၾကာင္းၾကားရာ မလုိက္နာသည့္အတြက္ ေနာက္မွလုိက္၍ အနီးကပ္ၾကည့္ေနစဥ္ အဆုိပါေလယာဥ္ၾကီးမွစတင္ပစ္ခတ္သျဖင့္ ဗုိလ္ေမာင္သိန္းက ျပန္လည္တုိက္ခုိက္ခဲ့သည္။ ဗိုလ္ပီတာႏွင့္ဗုိလ္ခ်စ္ခုိင္တုိ႔အားလည္း မိမိအားပစ္ခတ္ေနေၾကာင္းႏွင့္ ေလယာဥ္ၾကီးအား၀ုိင္း၀န္းတုိက္ခုိက္ၾကရန္ အမိန္႔ေပးခဲ့သည္။ မိမိေလယာဥ္(၃)စီးမွ ပထမအခ်ိန္တုိက္ခုိက္စဥ္မွာပင္ ေလယာဥ္ၾကီးမွပစၥည္းတထုပ္ကုိ ေလထီးျဖင့္ခ်လုိက္ျပီး မီးက်ည္ေတာင့္(Tracer)မ်ားျဖင့္ ျပန္လည္ပစ္ခတ္ခဲ့ပါသည္။ မိမိေလယာဥ္(၃)စီးသည္ ဒုတိယအၾကိမ္ ဆက္လက္တိုက္ခုိက္ၾကျပန္ရာ ဗုိလ္ခ်စ္ခုိင္၏ေလယာဥ္အျမီးပုိင္းကုိ ေလယာဥ္ၾကီးမွပစ္ခတ္လုိက္ေသာ က်ည္ထိမွန္သြားပါသည္။ တခ်ိန္တည္းမွာပင္ ဗိုလ္ပီတာ၏“ကုိယ့္ေလယာဥ္ထိသြားျပီ” ဟု အသံၾကားလုိက္ရျပီး ဗိုလ္ပီတာအား ေနာက္ထပ္ဆက္သြယ္၍မရေတာ့ပဲ အသံေပ်ာက္သြားပါသည္။ ဗိုလ္ပီတာ၏ေလယာဥ္သည္ မိမိနယ္နိမိတ္ႏွင့္ ၈ မိုင္ခန္႔ေ၀းေသာ ထိုင္းႏိုင္ငံအတြင္းဆင္းသက္ႏိုင္ခဲ့ေသာ္လည္း မီးေလာင္ပ်က္စီးသြားခဲ့ကာ ဗုိလ္ပီတာလည္းက်ဆုံးသြားခဲ့သည္။ ဗုိလ္ေမာင္သိန္းက တတိယအၾကိမ္ဆက္လက္တုိက္ခုိက္ရာ စက္ေလးလုံးတပ္ ေလယာဥ္ၾကီးသည္ အျမီးျပဳတ္ထြက္ျပီး မီးဟုတ္းဟုတ္းေတာက္ကာ ေအာက္သုိ႔စုိက္က်သြားပါသည္။ အဆုိပါ ရန္သူ႔ေလယာဥ္ၾကီးပ်က္က်သြားသည့္ေနရာမွာ ထုိင္းႏိုင္ငံအတြင္းပင္ျဖစ္သည္။
ျဖစ္စဥ္နိဂုံး
တပ္မေတာ္(ေလ)မွပစ္ခ်ခဲ့ေသာ စက္ေလးလုံးတပ္ရန္သူ႕ေလယာဥ္ၾကီးပုံသ႑ာန္မွာ High Wings Single Fan with Defensive Armament ျဖစ္၍ B24 မွဆင္းသက္လာသည့္ P4Y3 DRAVATEER ေလယာဥ္ျဖစ္ပါသည္။ ေလယာဥ္ၾကီးတြင္ ဒႆမ၅၀က်ည္သုံး စက္ေသနတ္ၾကီး (ပြိဳင့္ဖိုက္ေပါ့) ၁၂လက္ကုိ တပ္ဆင္ထားပါသည္။ ဗုိလ္ခ်စ္ခုိင္၏ ေလယာဥ္ေနာက္ျမီးေအာက္ပုိင္းတခုလုံး ေၾကမြပ်က္စီးသြားသည့္အျပင္ ဘီးလည္းျပဳတ္ထြက္သြားခဲ့သည္။ ဗုိလ္ခ်စ္ခိုင္၏ ေလယာဥ္ကုိဗုိလ္ေမာင္သိန္းမွ ေခၚေဆာင္လာျပီး က်ိဳင္းတုံကြင္းတြင္ဘီးမခ်ပဲ ၀မ္းဗိုက္ျဖင့္ဆင္းသက္ခဲ့ရသည္။ ဗိုလ္ခ်စ္ခုိင္ ထိခုိက္ဒဏ္ရာရျခင္းမရွိပါ။ အဆုိပါေလသူရဲ(၃)ေယာက္စလုံးအား ႏိုင္ငံေတာ္မွ“သူရဘြဲ႔”ကုိ ခ်ီးျမွင့္ခဲ့သည္။ အဆုိပါကိစၥေၾကာင့္ ကုလသမဂၢတြင္တရုတ္ျဖဴက်ဴးေက်ာ္မႈကုိ တရား၀င္တိုင္တန္းျပီး အင္အားၾကီးႏိုင္ငံတခု၏ပါ၀င္ ပတ္သက္မႈကုိ မီးေမာင္းထုိးျပႏိုင္ခဲ့သည္။

(တပ္မေတာ္(ေလ)သမိုင္းမွေကာက္ႏုတ္တင္ျပထားပါသည္)

ကြန္လံုရက္ေပါင္း(၄၀)တိုက္ပြဲ

ကြမ္းလုံသိမ္းျပီးစင္ျပိဳင္အစိုးရေက်ညာဖို႕အၾကံ

ကြမ္းလုံသည္ သံလြင္ျမစ္၏ေျမာက္ဘက္ကမ္းတြင္တည္ရွိ၍ လားရိႈး၊ သိႏၷီ၊ နမ္ဆလပ္၊ နာတီး ႏွင့္ ဟိုလီ တို႕မွ လာေသာ ၈၅ မိုင္ရွည္လ်ားသည့္ ကားလမ္းႏွင့္ဆက္မိေအာင္ သံလြင္ျမစ္ ကိုျဖတ္ကူး၍ ၾကိဳးတံတားေဆာက္လုပ္ထားေလ သည္။ ထိုတံတားကို တရုပ္ကၽြမ္းက်င္မႈအကူအညီျဖင့္ ၁၉၆၄ ခုႏွစ္ ေဖေဖၚ၀ါရီလတြင္ စတင္ေဆာက္လုပ္ခဲ့ရာ ၁၉၆၅ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလတြင္ အျပီးသတ္ႏိုင္ခဲ့ေလသည္။

ထိုတံတားေဆာက္လုပ္ရာတြင္ ျမန္မာက က်ပ္ေငြေျခာက္သိန္း၊ တရုပ္က က်ပ္ေငြေျခာက္သန္း ကုန္က်ခံခဲ့ျပီး တရုပ္-ဗမာ ပူးေပါင္းေဆာက္လုပ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည့္အတြက္ ထိုတံတားကို တရုပ္-ဗမာ ခ်စ္ၾကည္ေရးတံတားဟု ေခၚတြင္ေလသည္။

၁၉၇၁ ခုႏွစ္ ႏို၀င္ဘာလထဲတြင္ ဗကပတို႕က ကြမ္းလုံကို ထိုးစစ္ဆင္ျပီး ကြမ္းလုံေျမာက္ဖက္ရွိ ေတာင္ကုန္းမ်ားကို တက္ေရာက္သိမ္းယူၾကရာ ရန္သူတို႕ သံလြင္ျမစ္ကိုျဖတ္ကူးျပီး ေတာင္ဘက္သို႕ဆင္းမလာႏိုင္ေအာင္ ယင္း တရုပ္-ဗမာ ခ်စ္ၾကည္ေရးတံတားၾကီးကို ေဖာက္ခြဲပစ္ရေတာ့မည့္ အေျခအေနသို႕ေရာက္ခဲ့ရသည္။ ေဖာက္ခြဲရန္လည္း အမိန္႕ေပးျပီးျပီ၊ သို႕ရာတြင္ လက္မတင္ကေလးမွာပင္ တပ္မေတာ္ဖက္က ခံစစ္မွ တိုက္စစ္သို႕ ကူးေျပာင္းႏိုင္ခဲ့သျဖင့္ ထိုခ်စ္ၾကည္ေရးတံတားၾကီးကို ဖ်က္ဆီးျခင္းမျပဳခဲ့ရေတာ့ေပ။

ကြမ္းလုံသည္ အေရွ႕တိုင္းစစ္နယ္ေျမတြင္ စစ္ေရးအရ အခ်က္အခ်ာက်ေသာေနရာေဒသျဖစ္သည္။ ကြမ္းလုံ ေျမာက္ဖက္တြင္ကပ္လ်က္ လြယ္မန္ခါး၊ လြယ္ျမင္ရွမ္း၊ ဟိုက္ကမ္းပါး၊ ပညက္ထန္၊ ေရွာင္တီးလုံ စေသာ ေတာင္ကုန္းမ်ားသည္ တခုႏွင့္တခုဆက္ကာ ကြမ္းလုံျမိဳ႕မွ အေရွ႕ဘက္သို႕ ဟိုပန္အထိ ကမ္းလမ္းတေလွ်ာက္ကိုမိုး၍ထားၾကသည္။

ထိုေတာင္တန္းကို ရန္သူတို႕ တက္ေရာက္သိမ္းပိုက္ႏိုင္ခဲ့လွ်င္ အေရွ႕ေျမာက္တိုင္း၏စစ္ေရးအေျခအေနမွာ လုံး၀ေျပာင္းလဲသြားစရာရွိသည္။ သူတို႕သည္ ကြမ္းလုံေျမာက္ဘက္ရွိ ကိုးကန္႕နယ္ႏွင့္ ေတာင္ဘက္ရွိ ၀နယ္မ်ားသာမက ကြမ္းလုံျမိဳ႕နယ္တခုလုံးကို သိမ္းပိုက္ႏိုင္ကာ လြတ္ေျမာက္ေသာနယ္ေျမအျဖစ္ေက်ညာျပီး ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံအစိုးရ ႏွင့္ စင္ျပိဳင္အစိုးရ တည္ေထာင္ႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ဗကပတို႕သည္ ကြမ္းလုံရက္ေပါင္း ၄၀ တိုက္ပြဲမျဖစ္ပြားမီကပင္ ကြမ္းလုံနယ္ေျမကို မၾကာခဏလာ၍စမ္းခဲ့ၾကသည္။

သူတို႕သည္ ေရႊလီျမစ္၀ွမ္းတြင္ ေျခကုတ္ရယူဖို႕ရန္ အၾကံမေအာင္ျမင္ဘဲ သံလြင္ျမစ္အေရွ႕ဘက္သို႕ စစ္ဗ်ဴဟာ ေျပာင္းေရႊ႕ခဲ့ၾကရသည့္အခါတြင္ ကိုးကန္႕နယ္မွ ေစာ္ဘြားအုပ္ခ်ဳပ္မႈကို မေၾကနပ္ေသာ လူငယ္မ်ားအားစည္းရုံးျပီး ကိုးကန္႕ အေနာက္ျခမ္းကို စတင္၀င္ေရာက္ခဲ့ၾကသည္။

သို႕ေသာ္ ဗကပေနာက္သို႕ပါသြားသူမ်ားမွာ ဗကပကိုႏွစ္ႏွစ္ကာကာလိုလား၍မဟုတ္ၾကေခ်။ ေဒသခံတို႕ႏွင့္ မတည့္၍ ပါသြားၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ေဒသခံမ်ားကား တိုင္းရင္းသားအခ်င္းခ်င္း ပူးေပါင္းလိုေသာဆႏၵရွိၾကသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ လည္း ဗကပတို႕၏ေနာက္သို႕ လိုက္ပါမသြားၾကေသာ လူငယ္မ်ားက ကာကြယ္ေရးမ်ားအျဖစ္ျဖင့္ တပ္မေတာ္ႏွင့္လက္တြဲ ျပီး တာ၀န္ထမ္းရြက္လ်က္ ရွိၾကသည္ကိုေတြ႕ရသည္။

ဗကပတို႕သည္ ကြမ္းလုံကိုခ်ိန္ရြယ္ကာ ၁၉၇၁ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ၁၂ ရက္ေန႕တြင္ ေျမာက္ဘက္ကဆင္းလာခဲ့ၾက သည္။ ၁၆ ရက္ေန႕တြင္ ကြမ္းလုံေျမာက္ဘက္ရွိ လြယ္မန္ခါးေတာင္ကို စတင္တိုက္ၾကသည္။ သို႕ေသာ္ ဗမာ့တပ္မေတာ္ သားမ်ားက စိတ္ဓာတ္ၾကံ့ခိုင္စြာျဖင့္ ျပန္၍တိုက္ထုတ္လိုက္ၾကသျဖင့္ ရန္သူ ၄၉ ေယာက္က်၍ ၅၁ ေယာက္ထိခိုက္ဒဏ္ရာရျပီး တပ္လန္သြားၾကသည္။

တဖန္ ၾသဂုတ္လ ၁၆ ရက္ေန႕တြင္ နမ္းကြမ္းလုံေခ်ာင္းမွ၀င္၍ ပန္လုံကိုသိမ္းယူခဲ့ၾကသည္။ သို႕ေသာ္ တပ္မေတာ္က တပတ္အတြင္း ပန္လုံကိုျပန္၍သိမ္းယူႏိုင္ခဲ့ၾကသည္။

သူတို႕သည္ မေလွ်ာ့ၾကေသးဘဲ စက္တင္ဘာလထဲတြင္ ဗင္ဟင္း ႏွင့္ ဟိုစြမ္ကို တိုက္ဦးမည္လုပ္ၾကေသးသည္။ သို႕ေသာ္ သူတို႕အၾကံကိုသိ၍ တပ္မေတာ္က အလုံးအရင္းျဖင့္ ထိုးစစ္ဆင္ေတာ့မည့္ ဟန္ေဆာင္လိုက္သျဖင့္ ထိုအၾကံကို စြန္႕ျပီးလွ်င္ ကိုးကန္႕အေနာက္ျခမ္းရွိ သူတို႕၏ေျခကုတ္စခန္းသို႕ျပန္၍ဆုတ္သြားၾကေလသည္။

ယင္းသို႕ ဗကပတို႕က လာေရာက္တိုက္ခိုက္ေနၾကျခင္းမွာ ကြမ္းလုံကိုအလုံးအရင္းႏွင့္ တိုက္ခိုက္သိမ္းယူရန္ တပ္မေတာ္၏ အင္အားအေျခအေနကို ေမွ်ာ့ေသြးစမ္းသည့္ သေဘာပင္ ျဖစ္ဘြယ္ရာ ရွိသည္။ ႏို၀င္ဘာ ၁၃ ရက္ ၁၄ ရက္ ေန႕ ေလာက္တြင္ ၀ ဗကပတပ္ရင္း (၃) ရင္း၊ ျပည္သူ႕စစ္ ၁၂၀၀ ႏွင့္ ေနာ္ဆိုင္းဦးစီးေသာ ဗကပ ၁၈၀၀ တို႕ ေျမာက္ဘက္ မွ ဆင္းလာၾကသည္ဟု တပ္မေတာ္က သတင္းရရွိေလသည္။

ႏို၀င္ဘာ ၁၉ ရက္ေန႕တြင္ သူတို႕၏တိုက္စစ္စတင္ကာ လြယ္ေတြ ႏွင့္ ရွင္မကန္ သို႕ေရာက္ျပီးေျခကုတ္ယူလိုက္ၾကသည္။ သူတို႕အထဲတြင္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားလည္းပါလာၾကသည္။

ႏို၀င္ဘာ ၂၀ ရက္ ေန႕တြင္ မိုင္တိုင္ ၃၅ ႏွင့္ ၄၀ တို႕အၾကားရွိ တံတားမ်ားကို ေဖာက္ခြဲခ်ိဳးပစ္ၾကသည္။ ထိုေန႕မွာပင္ ကြမ္းလုံေျမာက္ဘက္ရွိ လြယ္မန္ခါးေတာင္ေပၚမွ တပ္မေတာ္တပ္စုတစုရွိရာကို ရန္သူတို႕က ၀င္ေရာက္တိုက္ခိုက္ၾကေလသည္။

ထိုေန႕နံနက္ ၆ နာရီခြဲေလာက္တြင္ ကာကင္းအဖြဲ႕တဖြဲ႕သည္ ရန္သူရွိရာဘက္မွန္း၍ ထြက္လာရာ ပထမေသာ္ ဗကပတို႕ဘက္မွ အင္အား ၁၅ ေယာက္မွ်သာရွိသည္ကိုေတြ႕ရသည္။ ခဏၾကာေသာ္ သူတို႕အင္အား ၅၀ ျဖစ္လာသည္ကို ေတြ႕ရ၍ ျပန္ဆုတ္ခဲ့ရသည္။ မၾကာမီမွာပင္ ၁၀၀ အထိျဖစ္လာျပီး အေရွ႕ဘက္မွ ေနာက္ထပ္အင္အားျဖည့္ကာ မန္ခါး ေတာင္ကုန္းစခန္း ကိုတိုက္ၾကေလသည္။

ထိုသို႕လြယ္မန္ခါးကို ဗကပ အင္အား ၁၀၀ ေက်ာ္တို႕က ၀င္ေရာက္တိုက္ခိုက္ေနစဥ္ ထိုေတာင္၏ေျမာက္ဘက္ တြင္ကပ္လ်က္ရွိေသာ လြယ္ျမင္ရွန္းေတာင္ကုန္းမွ ကိုးကန္႕ကာကြယ္ေရး ၈၀ ခန္႕ကို အျခားဗကပတပ္တတပ္က အေရွ႕ ဘက္မွေန၍တိုက္ၾကသျဖင့္ ကာကြယ္ေရးတုိ႕ ဆုတ္ေပးရေလသည္။

ထိုသို႕ကာကြယ္ေရးတုိ႕ကဆုတ္ေပးလိုက္ရသျဖင့္ ဗကပတို႕က လြယ္ျမင္ရွန္းကို သိမ္းလိုက္ၾကျပီး ေတာင္ေပၚ တြင္ ကတုတ္က်င္းမ်ားတူးကာ ထိုမွေန၍ လက္နက္ၾကီးမ်ားျဖင့္ လြယ္မန္ခါးကို တညလုံးပစ္ခတ္ၾကေလသည္။

သူတို႕သည္ ႏို၀င္ဘာ ၂၁ ရက္ နံနက္ ၃ နာရီတြင္ အာရုဏ္တက္တိုက္ပြဲ ဆင္ရန္ျပင္ဆင္ေနၾကစဥ္ မန္ခါး ေတာင္ေပၚရွိ တပ္မေတာ္သားမ်ားက ပစ္ခတ္ၾကသျဖင့္ တိုက္ပြဲမဆင္ႏိုင္ဘဲရွိၾကသည္။

ရန္သူ႕အင္အားမွာ စုစုေပါင္း ၅၀၀ ေက်ာ္မွ်ရွိသည္။ သို႕ျဖစ္ရာအင္အားျခင္းမယွဥ္သာသည့္အေလ်ာက္ လြယ္မန္ခါးေတာင္ေပၚရွိ တပ္စုမွဴးက ေတာင္ေအာက္ကတပ္ကို အေပၚသို႕ေခၚယူလိုက္သည္။ ထိုသို႕ေခၚယူလိုက္ျခင္းမွာ စစ္နည္းဗ်ဴဟာအရ မွန္ကန္လွသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ဗကပတို႕သည္ ေတာင္ေအာက္ကို အလုံးအရင္းႏွင့္ခ်ီတက္လာလ်က္ ရွိၾကသည္။ သို႕ေသာ္ ေတာင္ေပၚမွေန၍ ပစ္ခတ္ၾကသျဖင့္ ရန္သူတို႕ေတာင္ေအာက္တြင္ ေနရာမယူႏိုင္ၾကဘဲ ခပ္ေ၀းေ၀းမွာ ခိုကပ္ေနၾကရေလသည္။

ညဘက္တြင္ လြယ္ျမင္ရွန္းတ၀ိုက္ရွိ ဗကပမ်ားက မန္ခါးစခန္း မရပ္မနား ဒလစပ္ ပစ္ခတ္တိုက္ခိုက္ၾကသျဖင့္ တပ္စုမွဴးႏွင့္တပ္သား ၂၈ ေယာက္ ညအေမွာင္ထုကို အကာအကြယ္ယူ၍ ဆုတ္ခြာခဲ့ရသည္။ ထိုညမွာပင္ လြယ္မန္ခါး ေတာင္ကုန္းကို ဗကပတို႕သိမ္းယူလိုက္ၾကသည္။ ထို လြယ္မန္ခါးေတာင္တိုက္ပြဲမွာ ၃၇ နာရီၾကာျပီး တပ္မေတာ္ဘက္မွ (၃) ဦးက်၍ (၁၀) ဦး ဒဏ္ရာရခဲ့ၾကကုန္သည္။

အဆုံးအျဖတ္ေပးေသာဟိုက္ကမ္းပါးတိုက္ပြဲ

လြယ္မန္ခါးကို ဗကပတို႕ရသြားၾကျပီးေနာက္ ႏို၀င္ဘာ ၂၂ ရက္ေန႕ ႏွင့္ ၂၅ ရက္ ရက္ေန႕မ်ားတြင္ အမွတ္ (၁၀၅) ေျချမန္တပ္ရင္းမွ ျပန္၍ရေအာင္ ႏွစ္ၾကိမ္တိုင္တိုင္ၾကိဳးစားၾကေလသည္။ သို႕ရာတြင္ ဗကပတို႕သည္ လြယ္မန္ခါး ေတာင္ေၾကာတြင္ ေနရာယူထားၾကျပီးျဖစ္သည့္အျပင္ အေပၚစီးမွေန၍ လက္နက္ၾကီးမ်ားႏွင့္ဒလစပ္ ပစ္ခတ္သည့္အတြက္ မိမိတို႕တပ္မ်ားမွာ ေရွ႕သို႕မတိုးႏိုင္ ရွိၾကသည္။ ပထမေန႕က တပ္မေတာ္ဘက္မွ အရာရွိတဦးႏွင့္ တပ္သားေလးေယာက္က်သည္။

ႏို၀င္ဘာ ၂၅ ရက္ ဒုတိယေန႕တြင္ ေတာင္ေပၚရွိဗကပအင္အားမွာ ၄၀၀ မွ ၅၀၀ အထိရွိလာသည္။ ယင္းသို႕ အင္အားျခင္းမမွ်ေသာ္လည္း မိမိတို႕တပ္မ်ားက ဇြဲသတၱိအျပည့္အ၀ျဖင့္ ေတာင္ေပၚ တက္၍တိုက္ၾကသည္။ သို႕ေသာ္ သီတာ (၁) ဟု အမွတ္အသား ျပဳလုပ္ထားေသာစခန္းအထိသာ တက္ေရာက္၍ေျခကုတ္ရယူႏိုင္ခဲ့သည္။ သီတာ (၂) စခန္းသို႕ ဆက္လက္တက္ေရာက္ဖို႕ရန္မွာ ေတာင္ေပၚကလက္နက္ၾကီးမ်ားျဖင့္ မနားတမ္းပစ္ခတ္ၾကသည့္အတြက္ နာရီ ၀က္အတြင္း ဆုတ္ခြာ၍ေပးခဲ့ရသည္။ ထိုေန႕တိုက္ပြဲတြင္ မိမိတို႕ဘက္မွ (၄) ေယာက္က်၍ (၃၄) ေယာက္ ထိခိုက္ ဒဏ္ရာ ရရွိၾကသည္။

ဗကပတို႕သည္ မန္ခါး၊ လြယ္ျမင္ရွန္း ႏွင့္ ပညက္ထန္ေတာင္ကုန္းမ်ားကိုရရွိထားၾကျပီးေနာက္ အေရွ႕ဘက္ရွိ ေပ ၆၀၀၀ ေက်ာ္ျမင့္ေသာ ေရွာင္တိလင္ေတာင္ကုန္းကို အင္အား ၅၀၀ ခန္႕မွ်ျဖင့္ တိုက္ၾကျပန္သည္။ ထိုေတာင္ကုန္းသည္ ကြမ္းလုံမွ ဟိုပန္ ႏွင့္ စံျပရြာသို႕သြားေသာကားလမ္းမၾကီးတခုလုံးကို စိုးမိုးထားေသာလမ္းျဖစ္၏။ ရန္သူတို႕သည္ တိုက္ပြဲ ကို ႏို၀င္ဘာ ၁၆ ရက္ေန႕ နံနက္ ၅ နာရီတြင္စတင္ကာ ေတာင္ေျခရင္းရွိ ကာကြယ္ေရးမ်ား၏တပ္စခန္းကို ဦးစြာတိုက္ခိုက္သျဖင့္ ကာကြယ္ေရးမ်ားမွာ ထိုေနရာကဆုတ္ခြာေပးခဲ့ရသည္။

ထိုေတာင္ေပၚတြင္ ခမရ (၁၀၅) မွ တပ္စုႏွစ္စုရွိျပီး စံျပရြာတြင္တစုရွိေလသည္။ ဗကပတို႕သည္ ေအာက္ေျခကို သိမ္းျပီးေနာက္ ေတာင္ေပၚရွိတပ္စုႏွစ္စုကိုပစ္ခတ္တိုက္ခိုက္ၾကသည္။

မိမိတို႕တပ္ႏွင့္ရန္သူအင္အားမွာ မမွ်ဘဲရွိရာ ၁၁ နာရီအခ်ိန္ေလာက္တြင္ ေတာင္ေပၚမွဆုတ္ခြာဖို႕ အထက္က အမိန္႕ေရာက္လာေလသည္။ သို႕ျဖစ္၍ရိကၡာမ်ားကိုဖ်က္ဆီးျပီး ဆုတ္ခြာခဲ့ၾကသည္။ ယင္းသို႕ဆုတ္ခြာရာတြင္ တပ္စုတစု သာလြတ္ျပီး တစုကိုအ၀ိုင္းခံရရာ စံျပရြာဘက္မွဆုတ္ခြာလာေသာတပ္စုႏွင့္ေပါင္းျပီး ခုခံတိုက္ခိုက္ကာ ေနာက္တေန႕ မနက္ နမ့္ဟူးရြာအေရာက္ ဆုတ္ခြာ ခဲ့ရသည္။ ဤတိုက္ပြဲမွာ နံနက္မွညေနအထိ ၁၂ နာရီၾကာျပီး မိမိတို႕ဘက္မွ (၁) ေယာက္က်၍ (၂၄) ေယာက္ေပ်ာက္ဆုံးခဲ့သည္။

ဗကပတို႕သည္ မန္ခါး၊ လြယ္ျမင္ရွန္း ႏွင့္ ပညက္ထန္၊ ေရွာင္တိလုံ ေတာင္ကုန္းမ်ားကိုရရွိထားၾကျပီျဖစ္ရာ ကြမ္းလုံျမိဳ႕ေနာက္ဘက္တြင္ကပ္လ်က္ရွိသည့္ ဟိုက္ကမ္းပါးကို ရယူဖို႕ရန္သာ လိုေတာ့သည္။ ထိုေတာင္ကုန္းကိုရလိုက္လွ်င္ ကြမ္းလုံျမိဳ႕သည္ အခ်ိန္ပိုင္း နာရီပိုင္းအတြင္း က်ဆုံးဖို႕ရွိေလသည္။

ဤတိုက္ပြဲသည္ အေရွ႕ေျမာက္ပိုင္းတိုင္းစစ္ဆင္ေရးကို အဆုံးအျဖတ္ေပးမည့္တိုက္ပြဲပင္ျဖစ္ေပေတာ့သည္။ တကယ္ဆိုေတာ့ ရန္သူတို႕ကဖြင့္၍တိုက္သည့္ စစ္မ်က္ႏွာမွာ ဤေတာင္ကုန္းမ်ား တ၀ိုက္သာလွ်င္မဟုတ္ေခ်။ တိုက္ပြဲၾကီး စတင္သည့္ ႏို၀င္ဘာ ၁၉ ရက္ေန႕တြင္ မိုင္တိုင္ ၃၅ ႏွင့္ ၄၀ အၾကားရွိတံတားမ်ားကို ခ်ိဳးဖ်က္ကာ စစ္ကူမေရာက္လာႏိုင္ ေအာင္ လုပ္ထားခဲ့ရာ ထိုေနရာကမွစ၍ စံျပရြာအထိတိုင္းထြာသတ္မွတ္လိုက္မည္ဆိုလွ်င္ ရန္သူတို႕ဖြင့္လိုက္သည့္ စစ္မ်က္ႏွာမွာ မိုင္ေပါင္း ၃၀ မွ်ရွည္လ်ားသည္ဟု ဆိုရေပလိမ့္မည္။

ထို႕ေၾကာင့္ ဟိုက္ကမ္းပါးက်သည္ႏွင့္ သိႏၷီအေရွ႕ရွိ ကြမ္းလုံနယ္ေျမတခုလုံးသည္ ဗကပလက္သို႕က်ေရာက္ကာ “လြတ္လပ္ေသာနယ္ေျမ” ျဖစ္သြားႏိုင္ေလသည္။ သို႕ျဖစ္၍ ရန္သူတို႕အဖို႕ ဟိုက္ကမ္းပါးကိုအရယူဖို႕ရန္ အေရးၾကီးသလို တပ္မေတာ္အဖို႕လည္း ထိုေတာင္ကုန္းကိုလက္မလြတ္ရေအာင္ အစြမ္းကုန္ခုခံကာကြယ္ဖို႕ရန္ အေရးၾကီးလွေပသည္။

ႏို၀င္ဘာ ၃၀ ရက္ေန႕တြင္ ဗကပတို႕သည္ ဟိုက္ကမ္းပါးကို တပ္ရင္း ၂ ရင္းျဖင့္ပုံေအာ၍တိုက္ၾကေလသည္။ မိမိတို႕ဘက္ကမူ ကခ်င္ (၃) မွ တပ္စု ၂ စု ႏွင့္ ခမရ (၁၀၅) မွ တပ္စု ၁ စု သာရွိသည္။ ထိုတပ္စုမ်ားကို ခမရ (၁၀၅) မွ ကြပ္ကဲမႈေပးခဲ့သည္။ ခမရ (၁၀၅) မွ တပ္ရင္းမွဳးလည္း ဟိုက္ကမ္းပါးရွိေနသည္။

ဗကပတို႕သည္ ေရွ႕ကတိုက္ျပီး ေဘးကျဖတ္ေတာက္ၾကသည္။ လြယ္မန္ခါး ႏွင့္ ပညက္ထန္မွေန၍လည္း ပစ္ခတ္ကာ အကူေပးၾကသည္။

ဤမွ်ေသာအင္အားျဖင့္ ခုခံတိုက္ခိုက္ခဲ့ရသည္မွာ ခံစစ္တိုက္ခိုက္နည္းအရဆိုလွ်င္ တပ္လုံးျပဳတ္ျပီး ထို ေတာင္ကုန္းေရာျမိဳ႕ပါ ရန္သူ႕လက္သို႕က်ဆင္းသြားစရာရွိေလသည္။ သို႔ရာတြင္ ရန္သူတို႕သည္ အင္အားမ်ား၍ လက္နက္ သာေစကာမူ တိုက္ရည္ခိုက္ရည္ႏွင့္ဇြဲသတၱိတြင္ ဗမာ့တပ္မေတာ္သားတို႕ကိုမမွီဘဲရွိၾကသည္။ တပ္မေတာ္သားတို႕သည္ ရဲမာန္ဟုန္စစ္ဆင္ေရးဟု အမည္ေပးထားသည့္အတိုင္း ရဲစိတ္ရဲမာန္ ထက္သန္ၾကသည္။ ေျမတလက္မကိုမွ် အႏိုင္မခံအရံႈး မေပးဟူ၍လည္း သႏၷိဌာန္ခ်မွတ္ထားၾကသည္။

ယင္းသို႕လွ်င္အင္အားျခင္းမမွ်ၾကေသာ္လည္း ရန္သူကိုေခ်မႈန္းႏိုင္ရန္ ခံစစ္အေနျဖင့္ မိုင္းခင္းထားၾကသည္။ ရန္သူတို႕က ထိုမိုင္းခင္းကိုျဖတ္ျပီးတက္လာၾကသည္တြင္ မိမိတို႕ဘက္က လက္နက္ၾကီးမ်ားျဖင့္ျပန္၍ပစ္ခတ္ျဖိဳခြင္းကာ တားဆီးၾကရသည္။ သို႕ေသာ္ ဗကပမ်ားသည္ ဇြဲနဘဲျဖင့္ သဲသဲမဲမဲခ်ီတက္ကာ မိုင္းခင္းမ်ားကို အထပ္ထပ္ျဖတ္ေက်ာ္လာ ၾကေလသည္။

တိုက္ပြဲမွာ ညေန ၄ နာရီ မိနစ္ ၂၀ ခန္႕ကစရာ ညအေမွာင္လႊမ္းသည့္တိုင္ေအာင္ အၾကိမ္ၾကိမ္တိုက္ၾကရျပီး ည ၁၁ နာရီခြဲခန္႕တြင္ မိမိတို႕တပ္မ်ားက ေအာက္သို႕ဆုတ္ခြာလာခဲ့ၾကရသည္။

ယင္းသို႕ မိမိတပ္မ်ားကဆုတ္အေပးတြင္ ဟိုက္ကမ္းပါးေတာင္ကုန္းကို ဗကပမ်ားကသိမ္းယူလိုက္ၾကသျဖင့္ ေတာင္ေပၚတြင္ သူတို႕ခ်ည္းရွိေနေတာ့မွ ကြမ္းလုံတဖက္ကမ္းရွိ မိမိတို႕၏တပ္မ်ားက ရွိသမွ်လက္နက္ၾကီးမ်ားျဖင့္ ေတာင္ေပၚရွိရန္သူမ်ားကို ပစ္ခတ္တိုက္ခိုက္ၾကရေလေတာ့သည္။

ဗကပတို႕သည္ အင္အားၾကီးမားစြာျဖင့္ ထိုဟိုက္ကမ္းပါးေတာင္ကုန္းကို သိမ္းယူရန္တက္ေရာက္ခဲ့ၾကေသာ္ လည္း လမ္းတိုင္းတြင္ဗုံးျမွဳပ္ထားေသာမိုင္းခင္းမ်ားကို အထပ္ထပ္ျဖတ္ေက်ာ္လာရသည့္ အတြက္ ဟိုက္ကမ္းပါး ေတာင္ကုန္းေပၚေရာက္သည့္အခါ အင္အား ၄၀၀ မွ်သာက်န္ရွိေတာ့၏။ (လမ္းတြင္ျမွဳပ္ထားေသာမိုင္းဗုံးမ်ားမွာ အလုံး ၁၅၀ ရွိရာ ၁၄၈ လုံးေပါက္ကြဲခဲ့ေလသည္။)

ဗကပတို႕သည္ တပ္မေတာ္က လက္နက္ၾကီးမ်ားျဖင့္ ပစ္ခတ္မႈေၾကာင့္ ဟိုက္ကမ္းပါးေတာင္ကုန္းကို နာရီ၀က္မွ် သာ သိမ္းယူထားႏိုင္ခဲ့ျပီး သူတို႕၏အေလာင္းမ်ားကို ေကာက္ယူကာ ျပန္လည္ဆုတ္ခြာေျပးၾကရေလသည္။ ခ်က္ျခင္းပင္ ခမရ (၁၀၅) မွ တပ္စုႏွစ္စု ႏွင့္ ကခ်င္ (၃) မွတပ္စုတို႕က ထိုေတာင္ကုန္းကို သန္းေခါင္ေက်ာ္ေလာက္တြင္ ျပန္၍သိမ္းယူ လိုက္ၾကသည္။

ထိုတိုက္ပြဲမွာ ၈ နာရီမွ်ၾကာျပီး အေရွ႕ေျမာက္ပိုင္းတိုင္းတြင္ တပ္မေတာ္ကရင္ဆိုင္ရေသာတိုက္ပြဲမ်ားအနက္ အျပင္းထန္ဆုံးျဖစ္ေလသည္။ စစ္သမိုင္းတြင္လည္း ေမာ္ကြန္းတင္ေလာက္ေအာင္ ေျပာင္ေျမာက္ေသာ ေအာင္ပြဲရတိုက္ပြဲ လည္းျဖစ္သည္။

ဤတိုက္ပြဲတြင္ မိမိတို႕ဖက္မွ (၃) ေယာက္ က်ဆုံးျပီး (၁၁) ေယာက္ ဒဏ္ရာရျပီး (၁) ေယာက္ ေပ်ာက္ဆုံးခဲ့ သည္။ ရန္သူတို႕ဖက္ကမူ အက်အဆုံးအမ်ားဆုံးျဖစ္ေသာတိုက္ပြဲျဖစ္ေလသည္။ ဗကပတို႕သည္ သူတို႕ဖက္က အက် အဆုံးကို မသိရေအာင္ေျခရာေဖ်ာက္ေလ့ရွိသည့္အတိုင္း သူတို႕အေလာင္းမ်ား၊ ေျချပတ္လက္ျပတ္အပိုင္းအစမ်ားကို ဂုံနီအိတ္မ်ားတြင္ထည့္၍ ယူသြား ၾကေၾကာင္းျဖင့္ ထမ္းပိုးေပးလိုက္ၾကသူမ်ား၏ ေျပာျပခ်က္အရ သိရွိရေပသည္။ ယင္းသို႕ ေဖ်ာက္ဖ်က္သည့္တိုင္ေအာင္ မသယ္ႏိုင္၍ က်န္ရစ္ခဲ့ေသာ အေလာင္း (၇) ေလာင္းကိုေတြ႕ရေသးသည္။

ဒီဇင္ဘာ ၅ ရက္ေန႕တြင္ ဗကပတို႕က ထိုေတာင္ကုန္းကို ပစ္ခတ္တိုက္ခိုက္ၾကေသး၏။ သို႕ေသာ္သူတို႕လာ ေရာက္တိုက္သမွ်တို႕ကို မိမိတို႕ကတြန္းလွန္ပစ္လိုက္ႏိုင္ခဲ့သည္ခ်ည္းျဖစ္သည္။ ထိုသို႕ေအာင္ႏိုင္ခဲ့ရျခင္းမွာ တပ္မေတာ္၏ စြမ္းရည္တခုတည္းေၾကာင့္မဟုတ္ဘဲ ကြမ္းလုံျမိဳ႕ေပၚရွိ လုပ္သားျပည္သူတို႕ႏွင့္ ပတ္၀န္းက်င္ေက်းရြာမ်ားမွဦးၾကီးတို႕၏ ကူညီအားေပး လက္တြဲမႈတို႕ေၾကာင့္ျဖစ္ေလသည္။

သည့္ေနာက္တြင္တိုက္ပြဲ ၂ ပြဲ ၃ ပြဲ ဆက္၍ျဖစ္ေသးကာ ဒီဇင္ဘာ ၂၈ ရက္ေန႕တြင္ ဗကပတို႕သည္ ကြမ္းလုံ နယ္ေျမမွ ဆုတ္ခြာသြားၾကရေလေတာ့သည္။

ဤ ကြမ္းလုံရက္ေပါင္း ၄၀ တိုက္ပြဲတြင္ ရန္သူတို႕သည္နလံမထူႏိုင္ေအာင္ အေရးနိမ့္သြားၾကကာ ရရွိခဲ့ေသာ “ဒဏ္ရာမ်ားကို လွ်ာျဖင့္လ်က္ရင္း” ၾကိတ္မႏိုင္ခဲမရျဖစ္ေနၾကေလသည္။

http://tyrinonote.wordpress.com(မွကူးယူေဖာ္ျပပါသည္)

အမ်ဳိးသား ညီညြတ္ေရး


Posted: April 26, 2011 by tyrino

ဇန္န၀ါရီလ ၁၇ ရက္ေန႕က စတင္က်င္းပေသာ ( ဖ-ဆ-ပ-လ ) ၿပည္လံုးကြ်တ္ ညီလာခံ သဘင္ၾကီးသို႕ ၿမန္မာတၿပည္လံုးမွ လူထုကိုယ္စာလွယ္မ်ားနွင့္ ပရိသတ္ေပါင္း နွစ္သိန္းေက်ာ္တက္ေရာက္ၾက၏ ။ ယင္းလူထုညီလာခံတြင္ ၂၃-၁-၄၆ ေန႕၌ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ညီညြတ္ေရးအဆိုကို အက်ယ္တ၀င့္ ရွင္းလင္း တင္သြင္းခဲ့ေလသည္ ။ အဆိုတင္သြင္းရာတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ေအာက္ပါအတိုင္းေၿပာသြားခဲ့သည္။

ခုနက ၿပည္သူ႕ရဲေဘာ္ တပ္အဖြဲ႕အဆိုနွင့္ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဆံုးၿဖတ္ခ်က္ခ်တဲ့ အနက္မယ္ အခ်က္ေလးခ်က္ပါတယ္။
ကြ်န္ေတာ္တို႕က ဒီမွာ ဟိုတုန္းက မဟာမိတ္ စစ္ေသနာပတိခ်ဳပ္ ေလာ့(ဒ္)လူ၀ီေမာင့္ဘက္တန္နဲ႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕ သေဘာတူညီခ်က္အရ ၿပန္လည္ဖြဲ႕စည္း တည္ေထာင္တဲ့ ၿမန္မာတပ္မေတာ္ဆိုတာထဲကို ပါ၀င္နိုင္မဲ့ ရဲေဘာ္တိုင္းပါ၀င္ဖို႕။ ဘာၿဖစ္လို႕ ပါရမလဲ ဆိုတာက ဗမာၿပည္ရဲ႕ အက်ဳိးကို သည္ပိုးရာ ေရာက္တယ္လို႕ ယူဆလို႕ၿဖစ္တယ္။ ခုေတာ့ တခ်ဳိ႕က ထံုးစံအတိုင္း ( အစကတည္းက ဒါေတြကို ၾကိဳတင္ၿပီး ၿမင္ထားပါတယ္ ) ။ စကတည္းကလဲ ေၿပာတန္သေလာက္ ေၿပာထားပါတယ္။ မလြတ္လပ္တဲ့ အေၿခအေနမွာေတာ့ ရတဲ့တပ္မေတာ္ရဲ႕ အဆင့္အတန္းဟာ မလြတ္လပ္တဲ့ တိုင္းၿပည္ရဲ႕ အဆင့္အတန္း ၊ လြတ္လပ္တဲ့ လူမ်ဳိးရဲ႕ အဆင့္အတန္းမ်ဳိးေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္လို႕ မၿဖစ္နိုင္ေသးဘူး ။ အနည္းအက်ဥ္းအားၿဖင့္ ၿဖစ္ေစ ၊ အမ်ားအားၿဖင့္ ၿဖစ္ေစ နစ္နာခ်က္ေတြ သေဘာမက်စရာေတြ ရိွတန္သေလာက္ရိွမယ္။ သို႔ေပမဲ့ ခုတည္းကေနၿပီးအေၿခစၿပီး ပ်ဳိးထားမွ တိုင္းၿပည္ရဲ႕ အက်ဳိးကိုေဆာင္ရြက္နိုင္မယ္။

ဒါေၾကာင့္မို႕လို႕ မင္းတို႕၀င္ၾကပါလို႕။ အစတည္းက ရဲေဘာ္ေတြကိုေၿပာထားတယ္။ အဲဒီလို ေၿပာထားေပမယ့္လို႕ကာ နည္းနည္းပါးပါး ေအာက္ပိုင္းက နည္းနည္းပါးပါး ပုလိပ္ဘက္ကၿဖစ္ေစ၊ အစိုးရ အရာရိွပိုင္းက ၿဖစ္ေစ ၊ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ေအာက္လက္ငယ္သားကၿဖစ္ေစ အစရိွသည္အားၿဖင့္ အေနွာက္အယွက္ ေပးတာေတြရိွတယ္။ ခုနလို အဖမ္းအဆီး ခံရတာရိွတယ္။ ခုနလို ဖမ္းတာဆီးတာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ သိတာလဲရိွတယ္ ၊ မသိတာလဲရိွတယ္ ။ သိတဲ့ကိစၥဆိုယင္ ကြ်န္ေတာ္တို႕တတ္နိုင္သမွ် ေဆာင္ရြက္တယ္ ။ အဲဒီလိုေဆာင္ရြက္လို႕ လြတ္တာလဲရိွတယ္ ။ မလြတ္တာလဲ ရိွတယ္။ အဲတာမ်ဳိးေတြ နည္းနည္းပါးပါးရိွတယ္ ။ တခ်ဳိ႕က စိတ္ပ်က္ၿပီး မ၀င္ခ်င္ၾကဘဲ ၿဖစ္ေနတဲ့ စိတ္မ်ဳိးၿဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီလို မ၀င္ခ်င္တဲ့ စိတ္မ်ဳိး မၿဖစ္ဘဲနဲ႕ ( အမွန္စင္စစ္ တိုင္းၿပည္ရဲ႕ လြတ္လပ္ေရးကိစၥဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ခဏခဏ ေၿပာေနၾကတဲ့ အတိုင္းအခက္အခဲေတြ အမ်ားၾကီးရိွတယ္ ။ အေနွာက္အယွက္ေတြ အမ်ားၾကီးရိွတယ္ ) ။ ဒါေတြကို ေက်ာ္လြန္ၿပီး လုပ္ရမယ္ ။ ခုတမုဟုတ္ၿခင္း ၿဖစ္ေနတဲ့ အခက္အခဲ အေနွာက္အယွက္ေတြကို ကြ်န္ေတာ္တို႕ သိပ္ၿပီး အေရး ဂရုမၿပဳဘဲ တပ္ထဲ၀င္နိုင္တဲ့ လူေတြအားလံုး၀င္ၾကပါ ။ က်န္တဲ့ မ၀င္နိုင္တဲ့ ရဲေဘာ္ေဟာင္းေတြကို ေထာက္ပံ့ဖို႕ ကိစၥေတြကို ကြ်န္ေတာ္တို႕ၿပည္သူ႕လြတ္လပ္ေရးအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ၾကီးနဲ႕ တိုင္းၿပည္ကပါ ၀ိုင္း၀န္းၿပီးအားေပးမဲ့အေၾကာင္း။ေနာက္ၿပီးေတာ့ကာ ဒီလိုတိုင္းၿပည္ရဲ႕လြတ္လပ္ေရး၊ ကမၻာရဲ႕လြတ္လပ္ေရးအတြက္ ရဲေဘာ္-ရဲေခါင္ေၿပာက္က်ားေတြ ေဆာင္ရြက္ခဲ့တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြကို ခ်ီးက်ဴးတဲ့ အေၾကာင္း ။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ကာ ဒီလိုေဆာင္ရြက္ခဲ့တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြကို ေလးစားတဲ့သေဘာအားၿဖင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ တိုင္းသူၿပည္သားေတြက ေသာ္လည္းေကာင္း ၊ တိုင္းသူၿပည္သားေတြရဲ႕ ကိုယ္စာလွယ္ အဖြဲ႕ၾကီးၿဖစ္ေနတဲ့ ၿပည္သူ႕လြတ္လပ္ေရး အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ၾကီးကေသာ္လည္းေကာင္း ကြ်န္ေတာ္တို႕ဟာ တိုင္းၿပည္နဲ႕ လူထုလြတ္လပ္ေရးကို အၿမဲတမ္း သစၥာမေဖာက္ဘဲ လုပ္ပါမယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း ပဋိညာဥ္ ကတိေပးထားပါတယ္။

အဲဒီလို ပဋိညာဥ္ေပးထားတဲ့အတိုင္းခုဒီညီညြတ္ေရး အဆိုကို တင္သြင္းရၿခင္း ၿဖစ္ပါတယ္။ ဘာၿဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့ကာ လြတ္လပ္ေရး လုပ္တဲ့ကိစၥမွာ တတိုင္းတၿပည္လံုး ေသြးစည္းၿပီး စည္းစည္းလံုးလံုး အလုပ္လုပ္မွ ၿဖစ္နိုင္မွာမို႕ပဲ ၊ ဒီလိုမလုပ္ယင္ ညီညြတ္ေရး မရဘူးဆိုလို႕ရိွယင္ တိုင္းၿပည္နွင့္ လူမ်ဳိး လြတ္လပ္ေရးဟာ က်က်နန မၿဖစ္နိုင္ဘူး ၊ မၿဖစ္နိုင္လို႕ရိွယင္ ညီညြတ္ေရးကို ပ်က္စီးရာ ပ်က္စီးေၾကာင္း လုပ္တဲ့လူေတြ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ကိုယ္တိုင္က ညီညြတ္ေရးကို ၿဖစ္ေၿမာက္ေအာင္ တတ္နိုင္သမွ် ရြက္ေဆာင္ၿခင္း ခုနတိုင္းၿပည္အတြက္ ၊ လူမ်ဳိးအတြက္ အင္မတန္ အသက္စြန္႕စားၿပီး လုပ္ကိုင္ ေဆာင္ရြက္သြားၾကတဲ့ လူေတြကို သစၥာေဖာက္ရာ မေလးစားရာ က်မွာမို႕လို႕ ဒီညီညြတ္ေရး အဆိုကို ကြ်န္ေတာ္တင္သြင္းၿခင္း ၿဖစ္ပါတယ္။

“ ၿမန္မာၿပည္သည္ အာဏာပိုင္မ်ား တိုင္းၿပဳၿပည္ၿပဳ လႊတ္ေတာ္ၾကီးေခၚ၍ ကိုယ္ပိုင္ၿပ႒ာန္းနိုင္ခြင့္ရိွေသာ အေၿခအေနသို႕ ဆိုက္ေရာက္ေအာင္ ( ၀ါ ) လြတ္လပ္ေရးရေအာင္ အလိုဆံုးေသာအရာမွာ ညီညြတ္ေရးပင္ၿဖစ္ေၾကာင္း ၊ ညီညြတ္ေရးသည္ တူညီေသာ အက်ဳိး ၊ တူညီေသာ အလုပ္နွင့္ တူညီေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္တို႕တြင္ အေၿခၿပဳရမည္ၿဖစ္ေၾကာင္း ”

ခုုေနအခါမယ္ ဗမာၿပည္ဟာ ဘာအလိုဆံုးလဲ ဆိုလိုရိွယင္ ညီညြတ္ေရးလိုတယ္ ။ ဘာေၾကာင့္ ညီညြတ္ေရးလိုသလဲ ။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဗမာၿပည္ဟာ အာဏာပိုင္ တိုင္းၿပဳၿပည္ၿပဳလြတ္ေတာ္ၾကီး ေခၚ၍ ကိုယ္ပိုင္ၿပ႒ာန္းနိုင္ခြင့္ရိွေသာ အေၿခအေနမ်ဳိး ဆိုက္ေရာက္ေအာင္ ( ၀ါ ) လြတ္လပ္ေရး ရေအာင္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဗမာၿပည္သူၿပည္သားေတြဟာ လြတ္လပ္ေရးရေအာင္ ေဆာင္ရြက္ဖို႕လိုပါတယ္။ လြတ္လပ္ေရးဆိုေတာ့ကာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ လြတ္လပ္တဲ့ နိုင္ငံတည္ေထာင္မယ္ဆိုယင္ တိုင္းၿပဳၿပည္ၿပဳလႊတ္ေတာ္ၾကီးကို တည္ေထာင္ရမယ္ ။ အဲဒီတိုင္းၿပဳၿပည္ၿပဳလႊတ္ေတာ္ၾကီးက လြတ္လပ္တဲ့ တိုင္းနိုင္ငံ တည္ေထာင္တဲ့ အခါက်ယင္ ဖြဲ႕စည္းပံုဥပေဒ အစီအစဥ္ေတြ စီမံရမယ္။ ဒီတိုင္းၿပည္ၾကီးကို ဘာစနစ္နဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္မလဲ သမၼတစနစ္နဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္မလား ။ ဘယ္စနစ္နဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္မလဲ ။ ဘယ္လိုတိုင္းၿပည္မ်ဳိး ထူေထာင္မလဲ ။ ဘယ္လို လုပ္ရမလဲဆိုတာ စီစဥ္ရမယ္ ။ အဲဒီလို စီစဥ္ၿပီးတဲ့ အခါက်ေတာ့မွ လြတ္လပ္ေရး လုပ္ငန္းဟာ ေပၚေပါက္လာမယ္။

ဂ်ပန္လက္ထက္တုန္းကဆိုယင္ လြတ္လပ္ေရး စီစဥ္မွဳအဖြဲ႕ဆိုတာ လူမသိ ဘာမသိ တိတ္တိတ္ပုန္း လုပ္လိုက္ၿပီး ေနာက္ဆံုး အခ်ဳပ္အခ်ာ အာဏာနဲ႕ ၿပည္စံုတဲ့ နိုင္ငံဆိုၿပီးေတာ့ လုပ္လိုက္တယ္။ အဲဒီပံုမ်ဳိးဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ မလိုခ်င္ဘူး ။ ေရွ႕အခါက ကြ်န္ေတာ္တို႕လိုခ်င္တာက အာဏာပိုင္ တိုင္းၿပဳၿပည္ၿပဳ လႊတ္ေတာ္မ်ဳိး ၊ တတိုင္းတၿပည္လံုးက တင္ေၿမွာက္လိုက္တဲ့ လႊတ္ေတာ္၊ အကုန္လံုး ေယာကၤ်ားတိုင္း ၊ မိန္းမတိုင္း အရြယ္ေရာက္သူတိုင္း မွန္သမွ် မဲေပးနိုင္ၿပီးေတာ့ အဲဒီလူေတြက လြတ္လပ္တဲ့ နိုင္ငံသစ္ၾကီး ထူေထာင္ဖို႕ အာဏာေပးလိုက္တဲ့ အာဏာပိုင္ တိုင္းၿပဳနိုင္ငံၿပဳ လႊတ္ေတာ္ရေအာင္ ကြ်န္ေတာ္တို႕က ဘာလုပ္ရမလဲဆိုယင္ ညီညြတ္ရမယ္ ၊ မညီညြတ္ယင္ မရဘူးလား ဆိုေတာ့ အင္မတန္ၾကာမယ္ ။ ခရီးရွည္မယ္ ။ ဒီေတာ့ကာ ညီညြတ္ေရးဟာ အဂၤလိပ္လို ေၿပာရမယ္ဆိုေတာ့ ( Historical necessity ) အခ်ိန္အခါအလိုက္ ဒီတိုင္းၿပည္ ဒီလူမ်ဳိးရဲ႕ အက်ဳိးကို အၾကီးဆံုးေဆာင္ရြက္ နိုင္မဲ့ လက္နက္ၾကီး ၿဖစ္ေနတယ္ ။ အဲဒီေတာ့ ညီညြတ္ေရးမ်ဳိးရေအာင္ လုပ္ရမယ္။

“ ညီညြတ္ေရးအတြက္ ပစၥည္းမဲ့ အလုပ္သမား လူတန္းစားသည္ တူညီေသာ အလုပ္နွင့္ တူညီေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္တို႕တြင္ အေၿခၿပဳကာ အလုပ္သမားမ်ားအဖြဲ႕မ်ားဖြဲ႕ခိုင္း၍ ခိုင္ၿမဲေသာ ညီညြတ္ေရးကို တည္ေထာင္ရန္ ဗမာၿပည္တြင္ အလုပ္သမားတို႕အတြက္ အစည္းအရံုးတခုသာရိွရန္နွင့္ အလုပ္သမားတိုင္း ညီညြတ္ရန္လိုေပေၾကာင္း ” ။

ညီညြတ္ေရးဆိုတာ ဘာလဲ နားလည္ဘို႕လိုတယ္ ။ ဒီေတာ့ကာ ဒီအပိုဒ္ ဒီ၀ါက်မွာ ညီညြတ္ေရးဆိုတဲ့ အေၾကာင္းကို သရုပ္ေဖာ္ၿပထားတယ္ ။ တူညီေသာ အက်ဳိး ၊ တူညီေသာ အလုပ္ ၊ တူညီေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ ရိွရမယ္ ။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ညီညြတ္ေရးဆိုတာ ဘာအတြက္ ညီညြတ္ရမွာလဲ ။ ဘယ္လို ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႕ ညီညြတ္ရမွာလဲ ။ ရည္ရြယ္ခ်က္ဆိုတာရိွရမယ္ ။ ညီညြတ္ေရးဆိုတာက ဘာအတြက္ ညီညြတ္ရမွာလဲ ။ ရာထူးယူဖို႕ ညီညြတ္ရမွာလား ။ ဒါမွ မဟုတ္ယင္ ဒီတိုင္းၿပည္ရဲ႕ တိုင္းသူၿပည္သားေတြကို နွိပ္စက္ဖို႕ ညီညြတ္ရမွာလား ။ဘာအတြက္ ညီညြတ္ရမွာလဲ ။ အဲဒီေတာ့ကာ ကြ်န္ေတာ္လိုခ်င္တဲ့ ညီညြတ္ေရးက တတိုင္းတၿပည္လံုး လူမ်ဳိးတမ်ဳိးလံုးရဲ႕ လြတ္လပ္ေရး ။ လူမ်ဳိးတမ်ဳိးလံုးရဲ႕ အက်ဳိး ။ အဲဒီလိုတူညီတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ ။ တူညီတဲ့အက်ဳိး ။ တူညီတဲ့ အလုပ္ ။ ဒါေတြရေအာင္ အဲဒီလို တူညီတဲ့အက်ဳိး ။ တိုင္းသူၿပည္သားေတြ ရေအာင္ တူညီတဲ့ အလုပ္လုပ္တဲ့ ညီညြတ္ေရးမ်ဳိး ၿဖစ္ရမယ္ ။ ပါးစပ္ကေၿပာရံုနဲ႕ မၿပီးဘူး ။ ပါစပ္က ညီညြတ္ခ်င္ပါတယ္ ေၿပာလို႕မၿဖစ္ဘူး ။ အလုပ္မွာလဲတူရမယ္။ အက်ဳိးမွာလဲတူရမယ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္မွာလဲ တူရမယ္ ။ အဲဒါမ်ဳိးကိုမွ ညီညြတ္ေရးလို႕ေခၚထိုက္တယ္။ အဲဒီေတာ့ကာ ညီညြတ္ေရး အဆိုကို ဒီ၀ါက်မွာ ေဖၚၿပထားတယ္ ။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ကာ အေသးစိတ္ထပ္ၿပီးေဖၚၿပထားတယ္။ ဘယ္လိုေဖၚၿပထားသလဲဆိုေတာ့ ….

“ လယ္သီးစား လယ္ကူလီနွင့္ လယ္ယာေၿမဧကအထိုက္အေလ်ာက္ ပိုင္ဆိုင္လုပ္ကိုင္ေသာ ေတာင္သူလယ္သမား အားလံုးတို႕သည္ တူညီေသာ အက်ဳိး ၊ တူညီေသာအလုပ္နွင့္ တူညီေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ားတြင္ အေၿခၿပဳကာ လယ္သမားအဖြဲ႕မ်ားကို တည္ေထာင္ၾကရန္ ဗမာၿပည္တြင္ ေတာင္သူလယ္သမားတို႕အတြက္ တခုတည္းေသာအစည္းအရံုးကို တည္ေဆာက္ရန္နွင့္ ေတာင္သူလယ္သမားတိုင္း ညီညြတ္ရန္လိုေပေၾကာင္း ။ ကိုယ္ပိုင္ပစၥည္းၿဖစ္္ေအာင္ မိမိခြန္အားကလြဲလို႕ အလုပ္မလုပ္ယင္ ငတ္မယ္ဆိုတဲ့ အခုအခါ ပစၥည္းမဲ့ အလုပ္သမားဆိုယင္ တူညီတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ တူညီတဲ့အလုပ္ေပၚမွာ အေၿခၿပဳၿပီးေတာ့ကာ အလုပ္သမား အဖြဲ႕တဖြဲ႕တည္ရိွရမယ္ ။ အလုပ္သမားအခ်င္းခ်င္း ကြဲၿပီးေတာ့ စင္ၿပိဳင္ေတြ မရိွေစရဘူး ။ တဖြဲ႕တည္းရိွၿပီး အလုပ္သမားေတြ အခ်င္းခ်င္း ကိုယ္တိုင္ညီညြတ္ဘို႕လိုတယ္ ။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ကာ ေတာင္သူလယ္သမားေတြကလဲ အလုပ္သမားေတြရဲ႕နည္းတူ တူညီတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ ၊ တူညီတဲ့ အလုပ္နဲ႕ တူညီတဲ့အက်ဳိး အေၿခၿပဳၿပီးေတာ့ကာ သူတို႕အတြက္နဲ႕ ဆိုင္တဲ့ ေတာင္သူလယ္သမား အဖြဲ႕အစည္းၾကီးတခုတည္းသာရိွၿပီးေတာ့ လယ္သမားေတြက ညီညြတ္ဖို႕လိုတယ္ ၊ ထိုနည္းတူ ေစ်းသည္ ၊ ပြဲစား ၊ စာေရးစာခ်ီ ၊ ပညာသည္ ေရွ႕ေနစသည္တို႕သည္လည္း ၊ ဆိုင္ရာ ဆိုင္ရာ သမ၀ါယမ အသင္းမ်ားနွင့္ သမဂၢမ်ားကို ဖြဲ႕စည္း၍ ညီညြတ္ေရး တည္ေဆာက္ၾကရန္ လိုေပေၾကာင္း ”

ဒါက ကြ်န္ေတာ္တို႕ေရႊတိဂံု ေစတီေတာ္ကို တည္ေဆာက္တဲ့ အခါ အုတ္ၿမစ္ အဆင့္ဆင့္အားၿဖင့္ တည္ေဆာက္သလိုဘဲ ၊ သူ႕ဆိုင္ရာဆိုင္ရာ ဒီ့ၿပင္ လူပုဂၢိဳလ္ေတြ တိုင္းသူၿပည္သားေတြကလဲ ၊ မိမိတို႕ ဆိုင္ရာဆိုင္ရာ အဖြဲ႕ေတြနဲ႕ သမ၀ါယမအသင္းေတြေထာင္ ၊ ဘာေတြေထာင္ ။ ေထာင္ၿပီးေတာ့ကာ တူညီေသာ အက်ဳိး ၊ တူညီေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ ၊ တူညီေသာ အလုပ္ေတြကို လုပ္ဘို႕ တညီတညြတ္တည္း လုပ္ဘို႕လိုတယ္ အားလံုး ညီညြတ္ဘို႕လိုတယ္ ။

“ ဗမာနိုင္ငံရိွ တိုင္းရင္းသာမ်ားသည္လည္း သက္ဆိုင္ရာ လူမ်ဳိး အလိုက္ တခုတည္းေသာ အစည္းအရံုးကို တည္ေထာင္၍ ညီညြတ္ၾကရန္ လိုေပသည္ ”

အဲဒီမွာလဲ တိုင္းရင္းသားေတြ ၿဖစ္တဲ့ ကရင္ – ရွမ္း – ကခ်င္ အစရိွတဲ့ နယ္ေတြကလဲ မိမိတို႕ ဆိုင္ရာ တိုင္းရင္းသား အစည္းအရံုးေတြကို တခုစီ တခုစီ ရိွရမယ္ ။ စင္ၿပိဳင္မရိွဘို႕လဲ ဂရုစိုက္မယ္ ၊ ကရင္ အမ်ဳိးသား အစည္းအရံုး ၊ ရွမ္းအမ်ဳိးသားအစည္းအရံုး ၊ ကခ်င္အမ်ဳိးသား အစည္းအရံုး တခုစီရိွဘို႕လိုတယ္ ။ အဲဒါေတြကို တည္ေထာင္ၿပီးေတာ့ကာ သူတို႕အခ်င္းခ်င္း ညီညြတ္ရမယ္ ။ သူမ်ား မညီညြတ္ခင္ ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္းညီညြတ္ဘို႕က ပထမဆံုး အေရးၾကီးတယ္ ။ ဥပမာဆိုရင္ ခုေနအခါမယ္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ နယ္ခ်ဲ႕စနစ္ သမားေတြက ဒါေတြကို ခြဲဘို႕လုပ္ေနတယ္ ။ ကရင္ဆိုယင္ အစည္းအရံုးတခု ၊ ကခ်င္ဆိုယင္လဲ အစည္းအရံုးတခု ။ လယ္သမား အစည္းအရံုး ၊ အလုပ္သမားကလဲ ဒီအတိုင္းဘဲ ။ ဒါေတြ ကြဲေအာင္ ၊ ၿပဲေအာင္ အမ်ဳိးမ်ဳိး ၾကိဳးစားၾကမယ္ ။ ဒီေတာ့ကို ဒီလိုမလုပ္နိုင္ေအာင္ ပထမဆံုး ကိုယ့္ဆိုင္ရာ ဆိုင္ရာ အခ်င္းခ်င္းေတြက ညီညြတ္ဘို႕လိုတယ္ ။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ကာ နိုင္ငံေရး ပါတီတို႕သည္လည္း လုပ္ငန္း လုပ္နည္းနွင့္ ၀ါဒတူေသာ ပါတီအခ်င္းခ်င္း ပူးေပါင္းၿခင့္ၿဖင့္ ပိုမိုခိုင္ၿမဲေအာင္ တည္ေဆာက္ရန္ လိုအပ္ေပေၾကာင္း ။ ပါတီေတြဆိုတာကလဲ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဗမာၿပည္မွာ “ ဂ်ီ စီ ဘီ ေအ ” ေခတ္လို မဟုတ္ဘူး ။ ဟိုတုန္းက နိုင္ငံေရးပါတီဆိုတာ မရိွဘူး ။ ခုေတာ့ ရိွေနၾကတယ္ ။ လက္ငုတ္လက္စေတြ က်န္ေနေတာ့ အစမသိမ္းနိုင္လို႕ရိွယင္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ဟာ ဒီဟာေတြကို စနစ္တက်ၿဖစ္တဲ့ ညီညြတ္ေရးကို ေရွးရွဳၿပီး အလုပ္လုပ္နိုင္ေအာင္ စီမံေပးဘို႕ အတြက္လိုတယ္ ။

ဒီေတာ့ကာ နိုင္ငံေရးပါတီဆိုတဲ့ သေဘာကို ေသေသခ်ာခ်ာ နားလည္ဘို႕လိုတယ္ ။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဗမာၿပည္မွာ အရင္တုန္းက ရိွတဲ့ နိုင္ငံေရး ပါတီေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ စမ္းစစ္ၾကည့္မယ္ဆိုယင္ ။ ဘယ္သူ႕ကိုမွ ပုတ္ခတ္လိုတဲ့ သေဘာမ်ဳိး မဟုတ္ဘဲနဲ႕ ေၿပာရယင္ အမွန္စင္စစ္ ပါတီသေဘာရယ္လို သိပ္မေခၚနိုင္ေတာ့ဘူး ။ နိုင္ငံေရးစကား ေၿပာမယ္ဆိုလိုရိွယင္ ( Persona Groups ) ေတြဘဲ ၊ ဘာမွ စနစ္တက်နွင့္ ဖြဲ႕စည္းထားတာ မဟုတ္ဘူး ။

အမွန္ကေတာ့ ပါတီဆိုတဲ့ သေဘာမ်ဳိးကို တၿခားနိုင္ငံေတြက ၿဖစ္တာေတြကို လိုက္ၾကမယ္ဆိုယင္ ၊ နိုင္ငံေရး သေဘာတရားအတိုင္း လိုက္ၾကည့္မယ္ ဆိုလို႕ရိွယင္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဥပမာ – ဘိလပ္မွာ ေလဘာပါတီဆိုတာ ရိွတယ္ ။ ေလဘာပါတီက ဘယ္သူ႕အက်ဳိးကို အဓိကထားၿပီး လုပ္ထားသလဲဆိုလိုရိွယင္ အလုပ္သမားေတြရဲ႕ အက်ဳိးကို ပိုၿပီးေဆာင္ရြက္တယ္ ။ တိုင္းသူၿပည္သားေတြရဲ႕ အက်ဳိးကို မေဆာင္ရြက္ဘူးလားဆိုေတာ့ ေဆာင္ေတာ့ေဆာင္ရြက္တယ္ ။ ေဆာင္ရြက္ေပမယ္လို႕ ၊ ဘယ္လိုအၿမင္မ်ဳိးနဲ႕ ၾကည့္သလဲဆိုယင္ အလုပ္သမား အတန္းအစားၿမင္တဲ့ အၿမင္မ်ဳိးနဲ႕ ေဆာင္ရြက္တယ္ ။ ကြန္ဆာေဗးတစ္ပါတီ ။ အဲဒီပါတီက ဆိုလို႕ရိွယင္ သူတို႕အင္မတန္ေရွးက်တဲ့ အယူ၀ါဒေတြကို ယူၿပီးေတာ့ ၊ ဘယ္ေနရာမဆို နိုင္ငံေရးၿဖစ္ၿဖစ္ လက္ေအာက္ခံတိုင္း နိုင္ငံေတြနဲ႕ၿဖစ္ၿဖစ္ ၊ တၿခားနိုင္ငံေတြနဲ႕ ဆက္ဆံေရးၿဖစ္ၿဖစ္ ၊ အင္မတန္ေခတ္ေနာက္က်ၿပီးေတာ့ကာ ေနာက္ၿပန္ဆြဲတဲ့ အယူ၀ါဒေတြမ်ားတယ္

ဒီလိုအဖြဲ႕မ်ဳိးေတြ အထဲမွာ ဘယ္သူေတြပါသလဲဆိုေတာ့ကာ စက္ပိုင္ၾကီးေတြ ၊ အရင္းရွင္ၾကီးေတြ ၊ လယ္ပိုင္ရွင္ၾကီးေတြ ။ ဒီလိုဟာမ်ဳိးေတြပါတယ္ ။ ေနာက္ေတာ့ ဒီလို အလုပ္သမားနဲ႕ အဖြဲ႕မ်ဳိးၾကားမယ္ အလယ္အလတ္ မဇၥ်ိမပဋိပဒါဆိုတဲ့ စကားအတိုင္းဆိုပါေတာ့ ( သိပ္ေတာ့ မွန္လွတဲ့ စကား မဟုတ္ဘူး ) အဲဒီလို လူေတြက လစ္ဘရယ္ပါတီဆိုၿပီး ဖြဲ႕ထားတယ္ ။ ဥပမာ အေမရိကန္ၿပည္မွာ ၾကည့္မယ္ဆိုလိုရိွယင္ ၊ ဒီမိုကရက္နဲ႕ ရီပတ္ပလစ္ကင္ ပါတီလို႕ခြဲထားတာရိွတယ္ ။ လုပ္ငန္းစဥ္နဲ႕ ၾကည့္မယ္ ဆိုယင္ ၊ တူတာေတြ ရိွတဲ့ အခါရိွတယ္ ၊ ဒါေပမဲ့လို႕ တကယ္သူတို႕မွာ ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံ ၿဖစ္ေနတဲ့ လူတေတြ ကိုၾကည့္ယင္ အဲဒီလူေတြရဲ႕ သေဘာကို မွီလို႕လဲ ၿဖစ္တယ္။ အလုပ္မွာၾကည့္လိုက္မယ္ဆိုယင္ ဒီပါတီေတြဟာ သူတို႕ လူစုတစုရဲ႕ အက်ဳိးကို ပထမ ေရွးဦးစြာ ၾကည့္ၿပီး အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ အဖြဲ႕ၿဖစ္တယ္ ။ ဒီလို လုပ္တဲ့ အခါက်ေတာ့ ၊ လူတဦး တေယာက္အတြက္ကို ရည္ရြယ္တာ မဟုတ္ဘူး ။ ဥပမာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ တိုင္းၿပည္က နာမည္တပ္ၿပီးေတာ့ ၊ ဦးၿဖဴ – ဦးမဲ အဖြဲ႕ ဘယ္သူ႕အဖြဲ႕ရယ္လို႕ရိွတယ္ ။ ဟိုတိုင္းၿပည္မွာေတာ့ ၊ ဒီမွာလို ဦးၿဖဴ – ဦးမဲ အဖြဲ႕ မရိွဘူး ။ အေမရိကန္ ၿပည္မွာဆိုယင္ ၊ ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီ ၊ အဂၤလိပ္ၿပည္မွာ ကြန္ဆာေဗးတစ္ပါတီ ၊ လစ္ဘရယ္ပါတီ ၊ ေလဘာပါတီ ၊ အဲဒါမ်ဳိးဟာ ဘာလဲ ဆိုယင္ ပုဂၢိဳလ္စြဲ အဖြဲ႕ေတြမဟုတ္ဘူး ၊ ဒီအဖြဲ႕ေတြမွာ ၊ ရာသက္ပန္ ေခါင္းေဆာင္ မရိွဘူး ၊ ပါတီဆိုတာကသာ အၿမဲတမ္းတည္ေနတယ္ ။ အဲဒီပါတီဆိုတာစာ သူတို႕ ဆိုင္ရာလူေတြရဲ႕ အက်ဳိးကို အဓိကထားၿပီး တည္ေဆာက္ထားတယ္ ။ ဗမာၿပည္မွာေတာ့ ဒီလိုမဟုတ္ဘူး ။ ေနာက္ဆံုးတေန႕မွာ တမ်ဳိး ၊ ကြ်န္ေတာ္တို႕ဗမာၿပည္မွာ ေသသြားတဲ့ နိုင္ငံေခါင္းေဆာင္တခ်ဳိ႕ ေသသြားေပမယ္လို႕ ၊ အဲဒီ ေသသြားတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ ၊ ေသသြားတဲ့ ဆရာေတာ္ရဲ႕ နာမည္ကို ယူၿပီး အခုထက္ထိ ၊ ဒီနာမည္ အစြဲၿပဳၿပီးေခၚ တုန္းရိွေသးတယ္ ။

ဗမာၿပည္ မွာ အဲဒီထိေအာင္ လြဲေနေသးတယ္ ။ အရင္တံုးက နည္းနည္းပါးပါး နာမည္ရဘူးတဲ့ လူေတြရဲ႕နာမည္ ကို အသံုးၿပဳခ်င္တယ္ ။ အမွန္စင္စစ္ကေတာ့ ပါတီသေဘာမ်ဳိး သက္၀င္တဲ့ အဖြဲ႕မ်ဳိး မဟုတ္ဘူး ၊ လူလဲ မရိွဘူး ၊ ဆိုင္းဘုတ္ဘဲ ရိွတယ္ ။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ကာ အဲဒါမ်ဳိးေတြရိွတယ္ ။ ေသသြားတဲ့ ကရင္ အမ်ဳိးသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ နာမည္ကို အစြဲၿပဳၿပီးေတာ့ ဒီလူရဲ႕ အဖြဲ႕ဆိုၿပီး ဖြဲ႕ထားတယ္ ။ ဒီေတာ့ ဘယ္နဲ႕ၿဖစ္ေနသလဲ ဆိုေတာ့ ၊ ဒါေတြက သက္သက္နိုင္ငံေရး သေဘာတရားဘာမွ မပါတဲ့ အဖြဲ႕မ်ဳိးေတြၿဖစ္ေနတယ္ ။ ကြ်န္ေတာ္တို႕က ဗမာၿပည္မွာ ဘယ္လို ၿဖစ္ေစခ်င္သလဲ ဆိုလို႕ရိွယင္ အစြဲရိွေနတဲ့ အဖြဲ႕ေတြဟာ လက္ငင္း မဖ်က္နိုင္လိုရိွယင္ ( ေနာက္မွ ကြ်န္ေတာ္ေၿပာၿပမယ္ ) ။

ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဘယ္လို တည္ေဆာက္ရမယ္ ဆိုလိုရိွယင္ ကမၻာ့နိုင္ငံေရး အဆင့္အတန္းနွင့္ လိုက္ေလ်ာညီစြာ ဗမာၿပည္မွာ ရိွတဲ့ နိုင္ငံေရး အဆင့္အတန္းကို ၿမင့္တင္တဲ့ အေနမ်ဳိးၿဖစ္ေအာင္ သူ႕ဆိုင္ရာ ဆိုင္ရာ အက်ဳိးနဲ႕ ၊ လုပ္ငန္းရဲ႕ သေဘာနဲ႕ ၊ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႕ ဒီလိုရိွၿပီးေတာ့ကာ စနစ္တက် တည္ေထာင္ဖြဲ႕စည္းဖို႕လိုတယ္ ။ အဲဒီလိုဖြဲ႕စည္းတဲ့ အခါမွာ မွဳိလိုေပါက္တဲ့ အဖြဲ႕မ်ဳိးမ်ားမ်ား မရိွဘဲ ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္း စုစုသြားလို႕ရိွယင္ ၊ ဘာၿဖစ္သြားမလဲဆိုယင္ တေၿဖးေၿဖး ပါတီေတြဟာနည္းပါးလာမယ္ ။ ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ တခုတည္းေသာ အဖြဲ႕အၿဖစ္ကို ေရာက္ေအာင္ လုပ္ရမယ္ ၊ ဒီလို လုပ္တဲ့အခါမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႕က ပါတီသေဘာမ်ဳိး နားလည္ၿပီးေတာ့ နိုင္ငံေရး ပါတီေတြကို တည္ေထာင္ဖို႕ လိုတယ္ ။ ဒီေတာ့ကာ ပါတီေတြ အေၾကာင္းကြ်န္ေတာ္ မေၿပာေသးခင္ ခုနက ဖြဲ႕တဲ့ အလုပ္သမားအဖြဲ႕ေတြ ၊ လယ္သမား အဖြဲ႕ေတြ ၊ သမ၀ါယာမ အဖြဲ႕ေတြ ဘာေၾကာင့္ တည္ေထာင္ရမလဲဆိုတာ နဲနဲေၿပာၿပပါ့မယ္ ။ ဒီဟာေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေရွးတုန္းက ညီညြတ္ေရး ဆိုၿပီးလုပ္ခဲ့တဲ့ အဖြဲ႕အစည္းေတြ အေၿမာက္အမ်ားလုပ္ခဲ့တယ္ ။ ေနာက္ပ်က္စီးသြားၾကတယ္ ။ ဘာေၾကာင့္ပ်က္စီးသြားသလဲ ဆိုလို႕ရိွယင္ ၊ ကြ်န္ေတာ္တို႕ လိုက္ၿပီး စံုစမ္းၾကည့္ယင္ အေၾကာင္း အမ်ဳိးမ်ဳိးရိွတဲ့ အနက္က အဓိကအေၾကာင္းၾကီးက ဘာလဲဆိုေတာ့ ဆိုင္ရာဆိုင္ရာလူေတြရဲ႕ အက်ဳိးကို အၿမဲတမ္းအားၿဖင့္ ေဆာင္ရြက္ေနတဲ့ အစည္းအရံုးမ်ဳိး မဟုတ္ဘူး ။ ဆိုင္ရာ ဆိုင္ရာ လူေတြရဲ႕ အက်ဳိးကို အၿမဲတမ္း လုပ္မေနဘူး ။ မထားဘူး ၊ လူေတြအဘို႕မွာ လြတ္လပ္ေရးဆိုတဲ့ စကားဟာ ေၿမမထိ မိုးမထိၿဖစ္ေနတယ္။

အဲဒီေတာ့ ေလဖမ္း၀ရမ္းခ်ည္ဆိုတာလို ၿဖစ္ေနတယ္ ။ ေလဖမ္းဒါေတြနဲ႕တူလို႕ အေကာင္အထည္ မၿမင္နိုင္ဘူး ။ အေကာင္အထည္နဲ႕ လြတ္လပ္ေရးဆိုတာ ၊ နိုင္ငံေရးဆိုတာ ထင္လာေအာင္ ၊ ၿမင္လာေအာင္ ဘယ္လို လုပ္ရမလဲ ၊ လယ္သမားဟာ သူေန႕တိုင္းေတြ႕ေနရတဲ့ ကိစၥေတြကို ေဆာင္ရြက္ေပးတဲ့ အဖြဲ႕ရိွရမယ္ ။ ဒီအဖြဲ႕ရိွတဲ့ အခါက်ေတာ့ ဒီအဖြဲ႕ၾကီးမွာ လယ္သမားေတြက အၿမဲတမ္း အာရံုစိုက္ၿပီးေနလိမ့္မယ္ ။ ဘာၿဖစ္လို႕လဲ ဆိုလို႕ရိွယင္ သူတို႕ အက်ဳိးကို ေဆာင္ရြက္ေနတဲ့ အဖြဲ႕ၾကီးၿဖစ္တယ္ ။ သူတို႕ရဲ႕ ၿပႆနာေတြကို အၿမဲတမ္းလုပ္ေနတဲ့ အဖြဲ႕ၾကီးၿဖစ္တယ္ ။ သူတို႕ရဲ႕ စိတ္၀င္စားမွဳဟာေလွ်ာ့ပါး မသြားနိုင္ဘူး ။ အဲဒီလို မဟုတ္ဘဲနဲ႕ ေၿမမထိ မိုးမထိ အဖြဲ႕အစည္းေတြ ဖြဲ႕ထားလို႕ရိွယင္ တိုင္းသူၿပည္သားေတြက ခဏစိတ္ဓာတ္တက္တုန္း လိုက္ပါၿပီးေတာ့ ေနာက္ဆံုး စိတ္မပါတဲ့ အခါက်ေတာ့မွ အၿမဲလူေတြရဲ႕ စိတ္ဆိုတာ အၿမဲတမ္းပါေနမွာ မဟုတ္ဘူး ။ အခုတခါ အစည္းအေ၀းၾကီးေတြလုပ္တယ္ ။ သိပ္ၿပီးေတာ့ စိတ္တက္ သြားတယ္ ။ ေတာ္ေတာ္ၾကာ အိမ္ၿပန္ေရာက္သြားေတာ့ လူမွဳဒုကၡေတြေတြ႕သြားတဲ့ အခါက်ေတာ့ လူေတြဟာ စိတ္ဓာတ္ပ်က္လာေရာ ၊ ဟိုသတင္းၾကား ဒီသတင္းၾကားဆိုယင္ စိတ္ပ်က္ လာမယ္ ။ ကိုယ့္၀မ္းစာအတြက္ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ရတဲ့ အတြက္ ေန႕စာေန႕ ၊ ညစာ ညေၾကာင့္ ေမ့ေပ်ာက္ကုန္မယ္ ။ အဲဒီလိုစိတ္ဓာတ္မ်ဳိး မေရာက္ေအာင္ ဆိုင္ရာဆိုင္ရာလူေတြရဲ႕ အက်ဳိး အၿမဲၾကည့္ၿပီး လုပ္ေနတဲ့ အဖြဲ႕ေတြအားၿဖင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႕က ထိန္းထားရမယ္ ။ နိုင္ငံေရးဆိုတာ ခဏတၿဖဳတ္လုပ္တဲ့ ဟာမ်ဳိးမဟုတ္ဘူး ။ အၿမဲတမ္းလုပ္ရမယ္ ။ အၿမဲတမ္းရိွေနတယ္ ။

နိုင္ငံေရးဆိုတာက တခါတရံမွ အစည္းအေ၀းလုပ္ၿပီးေတာ့ စင္ၿမင့္ေပၚကေၿပာတဲ့လူကေၿပာ ၊ နားေထာင္တဲ့လူက နားေထာင္တဲ့ ကိစၥမဟုတ္ဘူး ။ အၿမဲတမ္းအားၿဖင့္ တတိုင္းၿပည္လံုးမွာရိွတဲ့ တိုင္းသူၿပည္သားေတြဟာ ၊ မိမိတို႕ရဲ႕ ဆိုင္ရာဆိုင္ရာ အက်ဳိးေတြကို ဆိုင္သလို ဖြဲ႕စည္းၿပီးေတာ့ကာ ၊ မိမိတို႕ၿပႆနာေတြကို လုပ္ၿပီးေတာ့ကာ ေၿဖရွင္းရန္အတြက္ အၿမဲတမ္းလုပ္ေနတဲ့ကိစၥ ၊ ဒီေတာ့ကာ အားလံုး လူေတြရဲ႕ အက်ဳိးကိစၥ ၊ လူေတြရဲ႕ နိုင္ငံေရး ၊ ဒီေတာ့ အဲဒီလို ၿဖစ္ေအာင္ လုပ္နိုင္ဘို႕ဆိုေတာ့ ဆိုင္ရာဆိုင္ရာ အဖြဲ႕ေတြက ၾကည့္ၿပီးထိန္းထားမွသာ လူေတြလဲ အၿမဲတမ္း နိုင္ငံေရးမွာ စိတ္ပါ၀င္စားၿပီးေတာ့ တတိုင္းတၿပည္လံုးေပၚမွာရိွတဲ့ လူေတြဟာ နိုင္ငံေရး သမားၿဖစ္လာေအာင္ ၊ နိုင္ငံေရး စိတ္၀င္စားလာေအာင္ ဒီလိုအဖြဲ႕ေတြ ရိွရမယ္ ။

ပါတီေတြနဲ႕ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ေၿပာရမယ္ဆိုေတာ့ကာ ဒီပါတီေတြကိုဖ်က္ပစ္ယင္ မေကာင္းဘူးလားလို႕ေၿပာစရာရိွတယ္ ။ ဒီပါတီဆိုဒါက ခုနကေၿပာခဲ့တဲ့အတိုင္း ၊ ကြ်န္ေတာ္ သရုပ္ေဖၚၿပခ်က္အတိုင္း ၊ လူတစ္စုရဲ႕အက်ဳိးကို အဓိကထားၿပီးေတာ့ ေဆာင္ရြက္တာ ၿဖစ္တယ္ ။ ဘာၿဖစ္လို႕ဆိုေတာ့ကာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ တိုင္ၿပည္မွာ လူအမ်ဳိးမ်ဳိးရိွတယ္ ။ အလုပ္သမားေတြရိွတယ္၊ လယ္သမားေတြရိွတယ္ ၊ ဒီၿပင္တၿခားလူေတြရိွတယ္ ၊ ေနာင္ၿပီးေတာ့ အရင္းရွင္ေတြ ဘာေတြညာေတြ အစရိွသၿဖင့္ ရိွတယ္ ။ တိုင္ၿပည္မွာဆိုယင္ နယ္ခ်ဲ႕အရင္ရွင္သမားေတြရိွတယ္( ဥပမာ … စတီး ၊ ဘံုေဘဘာမား ၊ ဘီအိုစီ ) ဒီလူေတြဟာ တဦးနွင့္ တဦး အက်ဳိးခ်င္း မတူညီၾကဘူး ၊ အက်ဳိးမတူတာေတြကို အက်ဳိးတူတယ္လို႕ သြားေၿပာယင္ အလကားဘဲ ၊ အလုပ္သမားနွင့္ အလုပ္ရွင္ဟာ အက်ဳိးခ်င္း ေနရာတကာမွာ မတူဘူး ။ အလုပ္သမားက အလုပ္လခကို ပိုရခ်င္တယ္ ။ အလုပ္ရွင္က ဘာၾကည့္သလဲ ဆိုယင္ မ်ားေသာအားၿဖင့္ အလုပ္ရွင္က အလုပ္သမားေတြရဲ႕ လိုလားခ်က္တို႕ဘာတို႕ ညာတို႕ကို အလုပ္သမားေတြရဲ႕ လခကို သိပ္မေပးခ်င္ဘူး ။ ေလွ်ာ့တန္သေလာက္ ေလွ်ာ့ပစ္ခ်င္တယ္ ။ ေစာေစာတုန္းက အလုပ္သမား သပိတ္ေတြ သစ္စက္သပိတ္ေမွာက္တာနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ က်ဳပ္တို႕ၾကားၿပီးၿပီ ။ လခေလွ်ာ့ပစ္လို႕ စတီးသစ္စက္ေတြ သပိတ္ေမွာက္တယ္ဆိုတာ ။ အမွန္က အလုပ္သမားေတြရဲ႕လခဟာ ေရွးတုန္းကရတဲ့ အခေလာက္ေတာင္မရိွဘူး ။ ၿပီးေတာ့ စားကုန္ေသာက္ကုန္ ေစ်းေတြက အားလံုးသိၾကတဲ့ အတိုင္း ၊ အမ်ားၾကီးၿမင့္ေနတယ္ ။ ဒီအထဲမွာ ရတာကေလးေတာင္ ပိုမေပးတဲ့ အၿပင္ ေလွ်ာ့ေတာင္ေပးခ်င္တယ္ ။အလုပ္ရွင္နဲ႕ အလုပ္သမားဆိုတာ အက်ဳိးမတူဘူး ။ ဒါမ်ဳိးေတြရိွတယ္ ၊ လယ္သမားနဲ႕ လယ္ပိုင္ရွင္ဟာ ဒီလိုဘဲ ။ ဥပမာ လယ္သမားမွာ ေၾကြးၿမီေဟာင္းေတြတင္ေနလို႕ အတိုးေရာ အရင္းပါေပးၿပီးတဲ့ေနာက္ က်န္ရိွေနတဲ့ အေၾကြးေတြဟာ လယ္သမားမ်က္စိနဲ႕ ၾကည္မယ္ဆိုယင္ ဒီေၾကြးေတြကို ေလွ်ာ္ပစ္ဖို႕ ေကာင္းတယ္ ။ သိုေသာ္ အဲဒီေၾကြးေတြကို လယ္ရွင္က ေတာင္းရတယ္ ။ လယ္ရွင္ရဲ႕ မ်က္စိနဲ႕ၾကည့္မယ္ဆိုယင္ ေလွ်ာ္ပစ္ခ်င္မွာ မဟုတ္ဘူး ။

အဲဒါမ်ဳိးၿဖစ္ေပၚေနတာေတြကို အဓိကထားၿပီး ၊ တည္ေထာင္တဲ့ အဖြဲ႕မ်ဳိးဆိုတာ ၊ ဘယ္တိုင္းၿပည္မဆို ေပၚေပါက္စၿမဲ ၊ ေပၚေပါက္တတ္တယ္ ။ ရာဇ၀င္သေဘာအတိုင္း ၿဖစ္ေနတာ ၊ ဒီရာဇ၀င္သေဘာတရားေတြကို လူေတြဟာ မလြဲဖယ္သာနိုင္ဘူး ။ မလႊဲမေရွာင္နိုင္ေတာ့ကာ ၊ ဒီဟာက အနည္းနဲ႕အမ်ား ေပၚေပါက္လာေတာ့ကား ၊ သူ႕သေဘာတရားနဲ႕သူ ၿဖစ္လာတာေတြကို ေဖ်ာက္ပစ္ဖို႕ နည္းတနည္းက ဒီဗမာၿပည္မွာ လူတန္းစား မရိွတဲ့ အေၿခအေန ေရာက္ေအာင္ လုပ္မွ ၿဖစ္နိုင္မယ္ ။ ဒီေတာ့ကာ လူခ်င္းအတန္းအစား ကြဲတာမ်ဳိး ရိွေနသမွ်ကာလပတ္လံုး အနည္းနဲ႕အမ်ား ပါတီေတြဟာ ေပၚတန္သေလာက္ ေပၚလာမယ္ ။ ေပၚေတာ့ကာ ဒီလိုေပၚတဲ့ အခါမွာလြတ္လပ္ေရးကိုလဲ သေဘာေတြ ၊ အယူအဆေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိးၿဖစ္လာမယ္ ။လြတ္လပ္ေရးဆိုတဲ့ သေဘာက အမ်ဳိးမ်ဳိးရိွတယ္ ။

ဦးဘေဖၾကီး ေဟာေၿပာေနက်ဆိုယင္ လြတ္လပ္ေရးက ေလးမ်ဳိးရိွတယ္ ။ အမွန္ကေတာ့ ေလးမ်ဳိးမကဘူး ။ ဥပမာ တိုင္းၿပည္ လြတ္လပ္တယ္ဆိုတာက နိုင္ငံကေတာ့ လြတ္လပ္တယ္ ။ လူမ်ဳိးကေတာ့ မလြတ္လပ္ဘူး ၊ ေၿပာခ်င္တာမေၿပာရဘူး ။ တရားသၿဖင့္ သူထင္ၿမင္တာ မေၿပာရ ၊ ဆိုခ်င္တာ မဆိုရ ၊ ေရးခ်င္တာ မေရးရ ၊ လုပ္ခ်င္တာ မလုပ္ရ ၊ အဲဒါမ်ဳိးဟာ ဂ်ပန္ေခတ္တုန္းက ခံခဲ့ရတယ္ ။ အဲဒီလိုလြတ္လပ္ေရးမ်ဳိးဟာ ပါစပ္ပိတ္ ၊ ေၾကာက္လန္႕ၿပီးေတာ့ အၿမဲတမ္းေနရတဲ့ လြတ္လပ္ေရးၿဖစ္တယ္ ။ ဓားမိုးထားတဲ့ လြတ္လပ္ေရးပဲ ၊ တိုင္းသူၿပည္သားေတြ မလြတ္လပ္ဘူး ။ ေရွးတုန္းက ဗမာမင္းလက္ထက္မွာ ဒီအတိုင္း ၊ တိုင္းသူၿပည္သားေတြ မလြတ္လပ္မွဳေတြ ရိွတန္သေလာက္ရိွတယ္ ။ ဥပမာ – ရေနာင္မင္းသား ေမာင္တုတ္ ၊ သီေပါမင္း လက္ထက္တံုးက ရေနာင္မင္းသားေမာင္တုတ္ လုပ္တာမ်ဳိး ၊ ရွင္ဘုရင့္ေယာက္ဖလုပ္တာေတြဆိုေတာ့ မေၿပာရဲၾကဘူး ။ဒီမင္းသားေမာင္တုတ္က ဘာလုပ္လဲဆိုယင္ ရွင္ဘုရင့္ေယာက္ဖဆိုၿပီး ၿမိဳ႕ၿပင္ေလးရပ္ထြက္လယ္ ၊ ေခ်ာေခ်ာလွလွသမီးဆိုယင္ ၊ ဆိုင္ကႏၷားအိမ္ေတြ႕ပီဆိုၿပီးမွၿဖင့္ အိမ္ေရွ႕မွာ သူ႕လွံစိုက္လိုက္တာဘဲ ။ ဒီေတာ့ သမီးရွင္ အုပ္ထိန္းသူမ်ားက ကန္႕လန္ကာေတြ ေထာင္ေပးရတယ္ ။ ေမာင္တုတ္ကလဲ ကိစၥပီးတဲ့အခါ သည့္ၿပင္ေနရာေတြမွာလဲ ဒီလိုဘဲ လုပ္တာဘဲ ၊ အဲဒီေတာ့ကာ တိုင္းသူၿပည္သားေတြ မလြတ္လပ္ဘူး ။ တိုင္းၿပည္မွာ လြတ္လပ္တယ္ ဆိုေပမဲ့ ။ ဘယ္သူေတြက တိုင္းၿပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္မွာလဲ ၊ ဘယ္သူေတြက ဘယ္လိုလူေတြအက်ဳိးအတြက္ လုပ္မလဲဆိုေတာ့ ၊ အခ်ဳိ႕ကေၿပာလိမ့္မယ္ ။လြတ္လပ္ေရးဆိုတာ ဘယ္သူ႕အတြက္ လဲ လူနည္းစုအတြက္လား ၊ လူမ်ားစု အတြက္လားဆိုတာ ေမးေနစရာမလိုဘူး လူမ်ားစုအတြက္လို႕ေၿပာမွာဘဲ ။

တခ်ဳိ႕လူေတြ ပါစပ္အားၿဖင့္ ေၿပာေပမဲ့ လက္ေတြ႕အားၿဖင့္ လုပ္တဲ့ေနရာမွာ ဒီလိုသေဘာထားခ်င္မွ ထားမယ္ ။ လုပ္တဲ့ေနရာမွာ ကြဲေသးတယ္ ။ လယ္သမားေတြ လယ္ေၿမရေအာင္ စီမံေပးတဲ့နည္းေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိးရိွတယ္ ။ လယ္သမားေတြ လယ္ေၿမရေအာင္ စီမံေပးတဲ့နည္းေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိးရိွတယ္ ။ ဒီလို အယူအဆေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိးေပၚနိုင္တယ္ ။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ကာ လြတ္လပ္ရာ လြတ္လပ္ေၾကာင္း လုပ္တဲ့ အခါမွာ လူမ်ားစုရဲ႕လြတ္လပ္ေရးရေအာင္ လူမ်ားစုရဲ႕အားကိုယူၿပီး ၊မတည္ ၿပီး အလုပ္လုပ္မွ ၿဖစ္မယ္လို႕ ဒီလို အယူအဆေတြရိွတယ္ ။တခ်ဳိ႕က လြတ္လပ္ေရးဆိုတာဟာ ပထမရေအာင္ လုပ္ရမယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့မွ လြတ္လပ္ေရးရတဲ့ အခါက်မွ ၿဖဴမယ္ ။ မဲမယ္ဆိုတာကို ေနာက္မွ စဥ္းစားထားေပါ့လို႕ ေၿပာၾကတယ္ ၊ ဒါကဘာလဲ ဆိုေတာ့ ၀ိုးတိုး၀ါးတာလုပ္ၿပီး လူမ်ားစုေတြကို ဘမ္းၿပရံုၿပၿပီး ၊ တိုင္းသူၿပည္သား လြတ္လပ္ေရးရေအာင္ လုပ္ပီး ။ လူမ်ားစုကို အငိုက္ဖမ္းၿပီးး ၊ မိမိတကိုယ္ေကာင္း တစုေကာင္း လုပ္ခ်င္တဲ့ သေဘာဘဲ ။ တိုင္းသူၿပည္သား လူထုကို ၿပၿပီးေတာ့ တနည္းအားၿဖင့္ ဆိုယင္ ေမ်ာက္ၿပၿပီး ဆန္ေတာင္းတဲ့ နည္းမ်ဳိးဘဲ ။ ဒီလိုနည္းနဲ႕ လြတ္လပ္ေရးရတာလား ။ လူမ်ားစု လူထုနဲ႕ လြတ္လပ္ေရးမၿဖစ္နိုင္ဘူးလို႕ ယူဆတဲ့လူေတြလဲရိွၾကတယ္။ အဲဒီလို အယူအဆေတြရိွေတာ့ကယ တဦးနွင့္တဦး လူတစုနွင့္တစု သေဘာ ကြဲၿပားလာၿပီးေတာ့ ပါတီဆိုတာ မ်ဳိးေပၚေပါက္လာၾကတယ္။

ဒီလို ေပၚေပါက္လာတာေတြဟာ ရာဇ၀င္အေလ်ာက္ ၿဖစ္ေပၚလာတာ ၿဖစ္လို႕မို႕ ၊ က်ဳပ္တို႕ အရမ္းတားလို႕ မၿဖစ္နိုင္ဘူး ။ ဘိုးေတာ္ဘုရားလက္ထက္ ၊ ရွင္ဘုရင္ကေနၿပီးေတာ့ ၊ ဦးေပၚဦးကို ဒီေရတက္လာတာ သြားၿပီး ၾကိမ္နဲ႕ အရိုက္ခိုင္းေတာ့ကာ ဒီလို မၿဖစ္နိုင္ဒါ အလုပ္ခိုင္းေတာ့ ဦးေပၚဦးက ၿပန္ေလွ်ာက္တယ္ ။ ဟိုေခတ္က တိုင္းသူၿပည္သားေတြက ရွင္ဘုရင္ စိတ္မဆိုးေအာင္ ေလွ်ာက္ရတာကို ။ အရွင္ဘုရားရဲ႕ ဘုန္းေတာ္ေၾကာင့္ ေပးအပ္လိုက္တဲ့ ၾကိမ္းဒဏ္ေတာ္ကို မခံနိုင္တဲ့ အတြက္ ဒီေရဟာ ေရာင္ေရာင္ထလာပါတယ္ဆိုတဲ့ စကား သြားအမွတ္ရတယ္ ။ အမွန္စင္စစ္ကေတာ့ အရွင္ဘုရား လုပ္ခိုင္းတဲ့ အတိုင္း မၿဖစ္နိုင္ပါလို႕ ပရိယာယ္ သံုးၿပီးေတာ့ ေလွ်ာက္တာဘဲ ။ အဲဒီအတိုင္းဘဲ ။ ဒီလိုၿဖစ္ေနတာေတြက ရာဇ၀င္ အေၾကာင္း တရားေတြ ၊ ရာဇ၀င္သေဘာတရားေတြ ေစ့ေဆာ္ၿပီး ေပၚခဲ့တဲ့ အဖြဲ႕ အစည္းမ်ဳိးဆိုယင္ တားဆီးဖို႕ ခဲ့ယဥ္းမယ္ ။ခဲယဥ္းေတာ့ ဒီခဲယဥ္းတာကို ကြ်န္ေတာ္တို႕က ဒီအတိုင္းၾကည့္ေနရမလား ၊ ဒီအတိုင္း ၾကည့္ေနဖို႕ မလိုဘူး ။ ဒီအတိုင္း ၾကည့္ေနမယ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္တို႕က လူဆိုတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ သေဘာကို ေသေသခ်ာခ်ာ နားမလည္လို႕ၿဖစ္မယ္ ။

လူဆိုတာ ဖန္တီးနိုင္တဲ့ သတၱိရိွတယ္ ။ ခြန္အားရိွတယ္ ။ ဘာဘဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ ၊ ကမၻာေလာၾကီးမွာ ၿဖစ္ေနတဲ့ သဘာ၀တရားေတြ ၊ လူကေနာက္ဆံုးမွာ လႊမ္းမိုးရမယ္ ။ ေတာင္ၾကီးေပမယ့္လို႕ ဖ၀ါးေအာက္ေရာက္တယ္ ။ အဲဒီလိုဘဲ ၊ ဘယ္ေလာက္ အၿပန္႕က်ယ္တဲ့ သမုဒၵရာၾကီးေတြကိုေတာင္မွ လူရဲ႕ဥာဏ္နဲ႕ ဖန္တီးလိုက္တဲ့ သေဘၤာေတြ ၊ ေရငုတ္သေဘၤာေတြ ၊ ေလယာဥ္ပ်ံေတြနဲ႕ ကူးၿပီး သြားလာနိုင္ေအာင္ လူေတြဟာ ဖန္တီးလာခဲ့တယ္ ။

ဘာသာတရားအရ ေၿပာရမယ္ဆိုယင္ လူကမွ ဘုရားၿဖစ္နိုင္တယ္ ။ ဒီေတာ့ကာ လူမွာ ဖန္တီးနိုင္တဲ့ အစြမ္းသတၱိရိွတယ္ ရာဇ၀င္ကို ဘယ္သူက ဖန္တီးသလဲ ။ လူကမွ ဖန္တီးတယ္ မဟုတ္လား ။ လူက ဖန္တီးတယ္ဆိုတာ အေၾကာင္းမဲ့ အရမ္းဖန္တီးတာကို ေၿပာတာမဟုတ္ဘူး ။ အဲဒီလို အတင္းေၿပာင္းလို႕မရဘူး ။ ကြ်န္ေတာ္တို႕က ဘာနားလည္ရမလဲ ၊ ၿဖစ္ေပၚလာတဲ့ ေလာကရဲ႕ အေၾကာင္းေတြ ၊ ရာဇ၀င္ သေဘာတရားေတြကို နားမလည္ၿပီးေတာ့ အလုပ္ လုပ္ရမယ္ ။ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ ဆိုေတာ့ကာ ဥပမာ – ေရတံခြန္ၾကီး ဆင္းလာတာကို ကြ်န္ေတာ္တို႕ အမ်ဳိးမ်ဳိး သံုးနိုင္တယ္ ။ ဒီေရတံခြန္ၾကီးကို ေသေသခ်ာခ်ာ က်က်နန ဖမ္းလိုက္ၿပီး ၊ ေရတံခြန္က ပါ၀ါကို လွ်ပ္စစ္ဓာတ္ရေအာင္ လုပ္နိုင္တယ္ ။ မဖမ္းတတ္ ၊ မသံုးတတ္ယင္ ၊ ေရတံခြန္ဟာ လူေတြရဲ႕ အက်ဳိး ဆုတ္ယုတ္ေအာင္ လုပ္နိုင္တယ္

ခုနက ကြ်န္ေတာ္တို႕ တပ္မေတာ္ေတြ ၊ ပဲခူးတိုက္ပြဲ ၊ စစ္ေတာင္းတိုက္ပြဲေတြတုန္းက ဂ်ပန္ရန္ကို စိုးရိမ္ၿပီးေတာ့ အင္မတန္ ၾကိဳးၾကိဳးစားစား ၿမစ္က်ဳိးေရကာတာေတြကို ကာကြယ္ခဲ့တယ္ ။ အကယ္၍သာ ေရကာတာၾကီးသာ ပ်က္စီးသြားမယ္ဆိုယင္ ၊ အဲဒီေအာက္မွာ ရိွတဲ့ အိမ္ေတြ ၊ အိုးေတြ ၊ လယ္ေတြ ၊ ေၿမေတြဟာ ၊ အင္မတန္ ပ်က္စီးသြားမယ္ ။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ တိုင္းၿပည္မွာ ရံဖန္ရံခါအားၿဖင့္ ေရလႊမ္းမိုးတာ ၿဖစ္တယ္ မဟုတ္လား ေရလႊမ္းမိုးတာေတြကို ေရ မလႊမ္းမိုးရေအာင္ စီမံနိုင္တဲ့နည္းေတြရိွတယ္ ။ ဘာေၾကာင့္ ေရလႊမ္းသလဲ ၊ အေၾကာင္းရိွတယ္ ။ ဟိုလြန္ခဲ့တဲ့ အနွစ္နွစ္ဆယ္ေက်ာ္ေလာက္တုန္းက အခု ဖ-ဆ-ပ-လ အဖြဲ႕ၾကီးထဲမွာ ပါတဲ့ ဦးဘေဖတို႕ကိုယ္တိုင္ ဟိုတုန္းက ခ်ယ္ယာမင္းလုပ္ၿပီး စံုစမ္းေရးေကာ္မတီဆိုၿပီးေတာ့ စံုစမ္းခဲ့တယ္ ။ ဒါတြင္မကေသးဘူး ။ ဘာေၾကာင့္ ေရလႊမ္းမိုးတယ္ ။ ဘယ္လို စီမံဖို႕ေကာင္းတယ္ ။ အဲဒါမ်ဳိးေတြ အၾကံဉာဏ္ေပးတယ္ ။ ဒါေတြဟာ နတ္ဖမ္းစားတာနဲ႕ မဆိုင္ဘူး ။ သိၾကားမင္းကလဲ စိတ္ဆိုးလို႕ လုပ္တာမဟုတ္ဘူး ၊ သူ႕အေၾကာင္းနဲ႕သူ ၿဖစ္လာတာ ေသေသခ်ာခ်ာ နားလည္ၿပီး လုပ္ကိုင္လို႕ရိွယင္ ၊ လူေတြဟာ ေရမလႊမ္းမိုးနိုင္ေအာင္ စီမံဖန္တီးနိုင္ရမယ္ ။

ဒီေတာ့ကာ ရာဇ၀င္အေၾကာင္းတရားေတြနဲ႕ ေစ့ေဆာ္လို႕ ေပၚေပါက္လာတဲ့ အဖြဲ႕အစည္းမ်ဳိးရိွလာလို႕ရိွယင္ ၊ ဒီလို အဖြဲ႕အစည္းမ်ဳိးေတြကို ကြ်န္ေတာ္တိုု႕ ဘယ္လို လုပ္မလဲ ၊ ရာဇ၀င္ သေဘာတရားေတြ ၊ အေၾကာင္းတရားေတြ အရ ေသေသခ်ာခ်ာ လုပ္ကိုင္ၿပီးေတာ့ကာ ကြ်န္ေတာ္တို႕တိုင္းၿပည္နဲ႕ လူမ်ဳိးအက်ဳိးရိွရာ ရိွေၾကာင္း လမ္းညႊန္ၿပီး သြားနိုင္ရမယ္ ။ ဒီလိုမွသာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ လိုခ်င္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္တူ အက်ဳိးတူ ညီညြတ္ေရးကို ရေအာင္ လုပ္နိုင္ၿပီး တကယ့္ ညီညြတ္ေရးဆီကို လွမ္းသြားနိုင္မယ္ ။

“ ယခုအခါ ၿဗိတိသွ် နယ္ခ်ဲ႕သမားလက္ေအာက္မွ လြတ္ေၿမာက္ေရး၌ တူညီေသာ အက်ဳိး၊ တူညီေသာ အလုပ္နွင့္ တူညီေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ား ရိွေသာ အထက္ပါ လူတန္းစား အစည္းအရံုးမ်ား တိုင္းရင္းသား လူစုအဖြဲ႕မ်ားနွင့္ နိုင္ငံေရး ပါတီတိုင္းသည္ လြတ္လပ္ေရး အင္အားစု ေပါင္းဆံုရာ ၿဖစ္ေသာ ဖ-ဆ-ပ-လ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ၾကီးနွႈ့္ တကယ့္ အမ်ဳိးသား ညီညြတ္ေရးကို ခိုင္ၿမဲေအာင္ တည္ေဆာက္ကာ ဗမာၿပည္လြတ္လပ္ေရးကို အေရးယူရန္ ဤညီလာခံ သဘင္ၾကီးက ဆံုးၿဖတ္ေၾကာင္း ” ။

ဒါက ခုနေၿပာသလို သူ႕အလိုလို တူညီတဲ့ အက်ဳိးေတြနဲ႕ ဖြဲ႕စည္းၿပီးေတာ့ကာ အားလံုးရဲ႕ အက်ဳိးကို တူညီတဲ့ တမ်ဳိးသားလံုးရဲ႕ အက်ဳိးဟာဘာလဲဆိုယင္ ခုေနအခါမွယ လြတ္လပ္ေရးဘဲ ။ ဘယ္လို လြတ္လပ္ေရးလဲ ၊ မလြတ္လပ္တဲ့ ကုန္သည္ေတြဟာ အခ်ဳပ္အခ်ယ္အမ်ဳိးမ်ဳိးခံေနရတယ္ ။ မလြတ္လပ္တဲ့ တိုင္နိုင္ငံမွာရိွတဲ့ လယ္သမားေတြလဲ အခ်ဳပ္အခ်ယ္ခံေနရတယ္ ။ အဲဒီလို တူညီတဲ့ အက်ဳိး ၊ တူညီတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ ရိွတဲ့ အတြက္ တူညီတဲ့ အလုပ္ လုပ္မွသာလွ်င္ရမယ္ ။ ဒီေတာ့ ဒီလိုရေအာင္ အင္အားေတံ စုထားတဲ့ ဖ-ဆ-ပ-လ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ၾကီးထဲမွာ အားလံုး၀င္ၿပီးေတာ့ ဒီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ၾကီးထဲမွာ မပါတဲ့ တိုင္းသူၿပည္သားအမ်ားအၿပားကလဲ ဒီအဖဲြ႕ခ်ဳပ္ၾကီးမွာ တသီးပုဂၢလမ်ားအၿဖစ္ ပါ၀င္ပူးေပါင္းၿပီးေတာ့ လြတ္လပ္ေရးကို အရယူဘို႕ ၊ ဒီညီလာခံသဘင္ၾကီးက ဆံုးၿဖတ္ဖို႕ဘဲ ။ ပါတီေတြနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ကာ သေဘာထားကို ေၿပာၿပီးတဲ့ အတိုင္း ဒီညီညြတ္ေရးလုပ္တဲ့ အခါမွာ ဖ-ဆ-ပ-လ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ၾကီးရဲ႕ အမ်ဳိးသားစည္းရံုးၿခင္းဟာ ဂ်ီ-စီ-ဘီ-ေအ အစည္းအရံုးနဲ႕ မတူဘူး ၊ အိႏၵိယၿပည္က လူအမ်ားသိေနတဲ့ ( Indian National Congress ) ကြန္ဂရက္ အစည္းအရံုးနဲ႕လဲ မတူနိုင္ဘူး ၊ နဲနဲ ဆင္တူသေလာက္ တူတာကို ေၿပာရယင္ ၊ ဘိလပ္မွာရိွတဲ့ ေလဘာပါတီဆိုတဲ့ အလုပ္သမားအဖြဲ႕မ်ဳိးနဲ႕ေတာ့ ဆင္သေလာက္ ဆင္တယ္ ၊ အဲဒီအလုပ္သမား သမဂၢအဖြဲ႕ ( T.U.C ) ၊ သမ၀ါယမ အသင္း အဲဒီအဖြဲ႕ေတြပါတယ္ ။ ဒီၿပင္ တသီးပုဂၢလအားၿဖင့္ ဖြဲ႕စည္းထားတဲ့ အဖြဲ႕ေတြလဲပါတယ္ ။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ တရုတ္ၿပည္မွာ လြန္ခဲ့တဲ့ အနွစ္ ၂၀ ေက်ာ္ေလာက္က ေဒါက္တာဆြန္ရက္ဆင္ ၾကီးမွဳးၿပီးေတာ့ ၊ တရုတ္ၿပည္ၾကီးရဲ႕ သမၼတနိုင္ငံ တည္ေထာင္ဘို႕အတြက္ ေတာ္လွန္ေရး လုပ္တဲ့အခါတုန္းက တည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ ကူမင္တန္အဖြဲ႕အစည္းေခၚတဲ့ တရုတ္ၿပည္က အမ်ဳိးသားအဖြဲ႕အစည္းနဲ႕လဲ တူသေလာက္တူတယ္ ။

အဲဒီအခါတုန္းက အဲဒီအဖြဲ႕ထဲမွာ နိုင္ငံေရးပါတီတခ်ဳိ႕ ထည့္ေပးထားတယ္ ၊ ေဒါက္တာ ဆြန္ရက္ဆင္ဟာ တသီးပုဂၢလအားၿဖင့္လဲ ဖြဲ႕စည္းတယ္ ။ အဲဒါမ်ဳိးရိွတယ္ ၊ ဒီေတာ့ လူေတြက ဘဲ့နဲ႕ၿဖစ္သလဲဆိုေတာ့ ၊ ဖ-ဆ-ပ-လ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ၾကီးမွာ အဖြဲ႕အသီးသီးေတြလဲပါတယ္ ။ လူအသီးသီးေတြလဲပါတယ္ ဆိုေတာ့ တခ်ဳိ႕က ဒီအဖြဲ႕ေတြပါတာကို သေဘာမေပါက္နိုင္ဘူး ။ အိႏၵိယကြန္ဂရက္မွာလဲ အဖြဲ႕ေတြ မရိွဘူး ၊ ဂ်ီ-စီ-ဘီ-ေအ တုန္းကလဲ ဒီလိုဘဲ လုပ္တယ္ထင္ၿပီး ေၿပာေနတယ္ ။ ကြ်န္ေတာ္တို႕က အဲဒါေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာသိဘို႕လိုတယ္ ။

ကြန္ဂရက္ အဖြဲ႕ၾကီးဆိုလို႕ ရိွယင္ အၿမင္အားၿဖင့္ ၊ ဘန္းၿပအားၿဖင့္ အမ်ဳိးသား အစည္း အရံုးလို႕ထင္ၿမင္ေနေပမယ္လို႕ ၊ အခုခ်ိန္အခါမွာ အမ်ဳိးသားအစည္းအရံုး မေခၚနိုင္ေတာ့ဘူး ။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ အဲဒီေနရာမွာ မူစလင္လူမ်ဳိးေတြရဲ႕အားကို ယူၿပီးေတာ့ ဖြဲ႕စည္းထားတဲ့ မူစလင္အစည္း အရံုးက အင္မတန္ အင္အားၾကီးတယ္ ။ ဘယ္လို ထိေအာင္ ထင္ရွားေနသလဲလို႕ဆိုေတာ့ကာ ေရြးေကာက္ပြဲလုပ္တဲ့ေနရာမွာ မူစလင္အတြက္ ၃၀ေနရာရထားတယ္ ။ ဒီေနရာမွာ မူစလင္ ၃၀ စလံုးကို မူစလင္အစည္းအရံုးက ရသြားတယ္ ။ ဒီေတာ့ကာ အိႏၵိယၿပည္ရဲ႕ ကြန္ဂရက္အဖြဲ႕ၾကီးဟာ အမ်ဳိးသား အစည္းရံုးအေနမ်ဳိး မဟုတ္ေတာ့ဘူး ။

ၿပည္နယ္ေတြမွာလဲ ေဒသႏၲရ အဖြဲ႕ေတြရိွေသးတယ္ ၊ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အိႏၵိယၿပည္ သြားတုန္းက ဆိုယင္ အဖြဲ႕ေပါင္း အမ်ားၾကီး ေတြ႕ရတယ္ ။ ေတြ႕ရံုမကဘူး ။ ကြန္ဂရက္ထဲမွာ ၊ ၀ါဒသေဘာမ်ဳိးလြတ္လပ္ေရးကို သေဘာအဓိပၸာယ္ခြဲၿပီးေတာ့ လြတ္လပ္ေရးရေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ဖို႕ေကာင္းတယ္ဆိုတဲ့ သေဘာေတြ ဒီအဖြဲ႕ထဲမွာေနၿပီးေတာ့ ညီလာခံသဘင္ေတြက်ယင္ လြတ္လပ္ေရးဆိုတာ ဘယ္လိုသေဘာမ်ဳိး ၿဖစ္ဖို႕ေကာင္းတယ္ ၊ ဒီလြတ္လပ္ေရးကို အၿမန္ရေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ဖို႕ေကာင္းတယ္ဆိုၿပီး သေဘာအဆေတြ အမ်ားအၿပား ကြဲၿပား ကြဲၾကတယ္ ။ အားလံုး သေဘာက်ၿပီးၿပီဆိုယင္ ။ အမ်ားသေဘာတူေဆာင္ရြက္ၾကတယ္ ။ ဒါေၾကာင့္ ကြန္ဂရက္မွာလဲ အဲဒီအဖြဲ႕မ်ဳိး ရိွတယ္။ အဲဒီလို အဖြဲ႕မ်ဳိးဆိုတာ ဗမာၿပည္မွာ ရိွတဲ့ အဖြဲ႕မ်ဳိးကို ေၿပာတာ မဟုတ္ဘူး ။

ဗမာၿပည္မွာ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ နာမည္ကို အေၿခခံၿပဳၿပီးၿဖစ္တဲ့ အဖြဲ႕ ၊ ေ၀စား ( ၀ါးေစ ) ေရး အဖြဲ႕မ်ဳိးမဟုတ္ဘဲနဲ႕ ခုနကေၿပာတဲ့ အဖြဲ႕ဟာ အေနွးနဲ႕ အၿမန္ ေပၚေပါက္မယ္ ။ ေပၚေပါက္တဲ့ အခါက်ေတာ့ ခုနေၿပာသလို အမ်ဳိးသား အစည္းအရံုးၿဖစ္တဲ့ ဖ-ဆ-ပ-လ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္လိုဟာမ်ဳိးမွာ ၀င္ေရာက္ၿပီးေတာ့ကာ ၊ ဒီ ဖ-ဆ-ပ-လ အဖြဲ႕ၾကီးရဲ႕ခ်ဳပ္ကိုင္ခ်က္၊ လမ္းညႊန္ခ်က္ ထိန္းသိမ္းၿခင္းကို ခံယူၿပီး လုပ္မယ္ဆိုယင္ ညီညြတ္ေရးကို မထိခိုက္နိုင္ပါဘူး ။ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ၾကီးက ဘယ္လိုခ်ဳပ္ကိုင္ရမလဲ ထိန္းရမလဲဆိုယင္ ပါတီအခ်င္းခ်င္း ၿပိဳင္ဆိုင္မွဳရိွယင္ အေကာင္းနည္းၿပိဳင္ေစရမယ္ ။ အဆိုးနည္း မၿပိဳင္ေအာင္တားေပးရမယ္ ။

ဘယ္လိုအေကာင္းနည္းၿပိဳင္ရမလဲ ဆိုယင္ ၊ တိုင္ၿပည္နွင့္ လူမ်ဳိးအတြက္ ၊ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ၾကီး အတြက္ ဘယ္ေလာက္ထိေအာင္ စြမ္းေဆာင္နိုင္တယ္ ၊ လုပ္ၿပနိုင္တယ္လို႕ တဦးနွင့္တဦး ၿပိဳင္ၾကမယ္ဆိုယင္ အေကာင္းၿပိဳင္နည္းမ်ဳိးဘဲ ဒီလို အေကာင္းၿပိဳင္နည္းမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ ၊ တဦးနွင့္တဦး ပ်က္စီးရာပ်က္စီးေၾကာင္း ၊ တိုင္းၿပည္နွင့္လူမ်ဳိးအက်ဳိး ၊ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ၾကီးရဲ႕ အက်ဳိးကို ဂရုမမူဘဲ ၊ ၿပဳလုပ္ၾကမယ္ဆိုယင္ ၊ ဒါ အဆိုးၿပိဳင္နည္းဘဲ ။ ဒီလို အဆိုးၿပိဳင္နည္းမ်ဳိး မရိွေအာင္ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ၾကီးက တားေပးရမယ္ ။ ၿပီးေတာ့ တဦးနွင့္တဦး တဖြဲ႕နွင့္တဖြဲ႕ ညီညြတ္သည္ထက္ညီညြတ္ေအာင္ လုပ္ေပးရမယ္ ။ နိုင္ငံေရး ပါတီဆိုတာမ်ဳိးကို ပါတီသေဘာမ်ဳိးဖြဲ႕စည္းတာမ်ဳိး ရိွေစရမယ္ ။ အဲဒီလို စည္းကမ္းေတြသတ္မွတ္ၿပီး ၊ နိုင္ငံေရးအဖြဲ႕ေတြကို လက္ခံမယ္ဆိုယင္ ၊ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ၾကီးဟာလဲ တည္တံမယ္ ။ အမ်ဳိးသား ညီညြတ္ေရးဟာလဲ ပ်က္စရာမရိွလဲ တဆင့္ထက္တဆင့္ တိုးၿပီး ခိုင္ၿမဲသြားမယ္ ။

ဒီ ဖ-ဆ-ပ-လ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ၾကီးထဲမွာ တသီးပုဂၢလေတြလဲ ပါပါတယ္ ။ အခု ကြန္ဂရက္ၾကီးတက္တဲ့ လူေတြထဲမွာ တသီးပုဂၢလသေဘာမ်ဳိးနဲ႕ ကိုယ္စားလွယ္ေတြဟာ ၊ ပါတီကိုယ္စာလွယ္ေတြထက္မ်ားပါတယ္ ။ ဒီေတာ့တသီးပုဂၢလလုပ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြက ပါတီေတြကိုေတာ့ ဂရုစိုက္ၿပီး ၊ ဒို႕ေတာ့ ဂရုမစိုက္ဘူးလို႕ မထင္ပါနွင့္၊ ခင္မ်ားတို႕အတြက္လဲ သီးသန္႕ စည္းမ်ဥ္းထဲမွာ ထည့္ထားပါတယ္ ။ အေၿခအေနအေလ်ာက္သာ ပါတီေတြကို လက္ခံရတယ္ ဆိုတာ နားလည္ေစခ်င္တယ္ ။ တသီးပုဂၢလလုပ္တဲ့ လူေတြသာ လုပ္တတ္လို႕ရိွယင္ ပါတီေတြဟာ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ၾကီး လုပ္ငန္းကို အၿမဲတေစ ေထာက္ခံေအာင္ လုပ္ေပးနိုင္ပါတယ္ ။ ပါတီေတြက မဟုတ္တာ လုပ္တဲ့အခါ ဖ-ဆ-ပ-လ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ၾကီးကိုသာ ေရွ႕ရွဳေအာင္ ရိုက္သြင္းေပး ၊ ရိုက္သြင္းမရယင္ ၀ိုင္းပယ္ပစ္ ။ လူထုကို အၿမဲတမ္း ဖ-ဆ-ပ-လ ေနာက္ ရိွေအာင္လုပ္ယင္ ပါတီေတြဟာ ေကာင္းေကာင္းေနမွာဘဲ ။ ဒါခင္ဗ်ားတို႕ အေပၚမွာ တည္ပါတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႕ လုပ္ဖို႕ ၿဖစ္ပါတယ္ ။

နိဂံုးခ်ဳပ္တြင္ လူငယ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားကို က်ဳပ္လဲ လူငယ္ၿဖစ္တဲ့အတိုင္း အထူး ေမတၱာရပ္ခံသြားခ်င္တယ္ ။ လူငယ္ေတြဟာ တိုင္းၿပည္နွင့္ လူမ်ဳိးအတြက္ ဘယ္ေလာက္ လုပ္တယ္ဆိုတာလဲ လူအမ်ားအၿပား သိၾကတာဘဲ ။ လူၾကီးေတြဆိုတာလဲ ဒီတိုင္းၿပည္မွာ အေတာ္ဘဲ မရိွၾကေတာ့ဘူး ။ လူငယ္ေတြရဲ႕ ေခတ္ေရာက္လာပါၿပီ ။ ဒီလို မိမိတို႕ေခတ္ေရာက္လာတဲ့ အခါ မိမိတို႕ဟာ ေရွ႕က နိုင္ငံေရးသမားေတြမွားသလို မမွားၾကေတာ့ဘဲ ။ နည္းသစ္ ၊ အလုပ္သစ္ ၊ စိတ္သစ္ ၊ နိုင္ငံေရးသစ္ကို လုပ္ဖို႕အထူးသတိၿပဳေစလိုပါတယ္ ။ တဦးနွင့္ တဦးလဲ အယံုအၾကည္ အရမ္းမကင္းၾကပါနွင့္ ၊ တဦးနွင့္ တဦးလဲ ေ၀ဖန္လြန္းအားမၾကီပါနွင့္ ၊ ေရွ႕ကိုလဲ သိပ္ေလာမၾကီးပါနွင့္ ၊ သိပ္ေလာၾကီးယင္ စစ္ကြ်ံသလို ၿဖစ္မယ္ ဆိုတာကို သတိၿပဳပါ ။ တပ္မေတာ္မ်ားဟာ သာမန္တပ္မေတာ္သားရဲ႕ ေၿခလွမ္းနွင့္ နွဳိင္းခ်ိန္ၿပီး စစ္ခ်ီသလို တနိုင္ငံလံုး တမ်ဳိးသားလံုး လြတ္လပ္ေရး ပန္းတိုင္ကို တပ္လံုးခ်ီတဲ့အခါ ေၿခလွမ္း ညီညီညာညာနွင့္ တပ္ခ်င္းၿပတ္ၿပီး တပ္မကြ်ံရေအာင္ ရန္သူက အမွည့္ေခြ် ၊ ေခြ်ၿပီး မတိုက္နိုင္ေအာင္ ၊ ရာဇ၀င္မွာ မင္းရဲေက်ာ္စြာ စစ္ကြ်ံသလို မကြ်ံရေအာင္မွန္မွန္ၾကီး ခရီးသြားဖို႕ အထူူး အေရးၾကီးပါတယ္ ။ အဲဒီလို ေၿခလွမ္းမွန္မွန္နွင့္ တနိုင္ငံလံုး တမ်ဳိးသားလံုးရဲ႕ လြတ္လပ္ေရးကို ေရွ႕ရွဳၿပီး ညီညြတ္ေရးကို ေဆာင္ရြက္တဲ့အခါ လူငယ္မ်ားဟာ တပ္ဦးက ေၿခလွမ္းမွန္မွန္ လွမ္းၾကရန္ အေရးၾကီးပါတယ္ ။

ဖ-ဆ-ပ-လ ထဲတြင္ အခ်ဳိ႕လူၾကီးမ်ားကို အခ်ဳိ႕က သေဘာမက် ပုတ္ခပ္ၾကတယ္ ။ သူတို႕တေတြ ဟန္ပါ့မလား ၊ သူတိုု႕နွင့္ေပါင္းလို႕ ၿဖစ္ပါ့မလားလို႕ေၿပာၾကတယ္ ။ ဘုရားလက္ထက္မွာေတာင္ အလဇၨီရဟန္းေတြ ရိွယင္ က်ဳပ္တို႕ ဖ-ဆ-ပ-လ မွာလဲ က်ဳပ္တို႕မသိတဲ့ အလဇၨီေတြရွမွာပဲ ။ ဒါေပမဲ့ ဘုရား လက္ထက္က သူေဌးၾကီးတဦး လုပ္သလို ၊ ဒီလိုနိုင္ငံေရး အလဇၨီေတြကိုလဲ ဆက္ဆံေစလိုတယ္ ။ ဘယ္လိုလဲဆိုယင္ ၊ ဘုရားလက္ထက္က မဟာဒုတ္ ဆြမ္းေကြ်းတဲ့အခါ အလဇၨီ ရဟန္းတပါးကို သူေဌးၾကီးတဦးက မဲက်ေတာ့ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ သူတို႕ကို ေကြ်းေမြးလႊတ္လိုက္တယ္ ၊ ဒီေတာ့ ရဟန္တုက ငါေတာ့ အမဲမိၿပီလို႕သေဘာရၿပီး ေနာက္တခါ သူေဌးၾကီးဆီလာၿပီး တူရြင္းလာငွားတယ္ ။ ဒီေတာ့ သူေဌးၾကီးက ေၿခေထာက္နွင့္ထိုးၿပီး တူရြင္ကို ေပးလိုက္တယ္ ။ ဒါကို ဒီၿပင္သူတေယာက္ကၿမင္ေတာ့ ၊ ခင္မ်ား အရင္တမ်ဳိး ၊ ခုတမ်ုိး ဘာလို႕ လုပ္သလဲလို႕ ေမးတဲ့ အခါ သူေဌးၾကီးက ဒီရဟန္းဟာ အလဇၨီ ၿဖစ္မွန္း ငါသိတယ္ ၊ အရင္တခါ ငါ့ဆီလာတဲ့အခါ သူဟာ သံဃာရဲ႕ ကိုယ္စာလွယ္အၿဖစ္လာတယ္ ။ သံဃာကို ၾကည္ညိဳတဲ့သေဘာနဲ႕ သူကို ဆြမ္းလုပ္ေကြ်းလိုက္တယ္ ။ အခုတခါ သူလာတာဟာ ပုဂၢိဳလ္အေနနဲ႕ ၿဖစ္တယ္ ။ ဒါေၾကာင့္ ဘုရားေဟာအတိုင္း ၊ ငါ မၾကည္ညိဳခ်င္ယင္ ၿဖစ္တယ္လို႕ ၿပန္ေၿပာၿပတယ္ ။ အဲဒီအတိုင္းဘဲ ၊ က်ဳပ္တို႕ ဖ-ဆ-ပ-လ ထဲမွာပါတဲ့ ခင္မ်ားတို႕သိတဲ့အတိုင္း အလဇၨီေတြရိွယင္ ၊ ဖ-ဆ-ပ-လ ရဲ႕လုပ္ငန္းကို လုပ္တဲ့အခါ ဖ-ဆ-ပ-လ ကို ၾကည္ညိဳေသာအားၿဖင့္ သူတို႕ကို ဆက္ဆံပါ ။ သို႕ေသာ္ သူတို႕ဖာစာသူတို႕ လုပ္တဲ့ အခါ ဖ-ဆ-ပ-လ မွ စာအေထာက္အထား မပါဘဲ ။ သူတို႕ အက်ဳိး သူတို႕ လုပ္တဲ့အခါ ခင္ဗ်ားတို႕ မေထာက္ခံပါနွင့္ ခင္ဗ်ားတို႕သေဘာအတိုင္းဘဲ ၊ ဒီေတာ့ ေနာက္ဆံုးက်ယင္ စင္ၾကယ္တဲ့ ညီညြတ္ေရး ၊ စင္ၾကယ္တဲ့ နိုင္ငံေရး လုပ္မဲ့လူေတြဟာ ၊ ဖ-ဆ-ပ-လ ၾကီးမွာ ရိွၿပီး ဖ-ဆ-ပ-လ ၾကီးကို တိုင္းၿပည္က အၿမဲအားေပးယင္ ၊ ဘယ္နည္းနွင့္မဆို လြတ္လပ္ေရးဟာ ေၿမၾကီးလက္ခပ္မလြဲတန္း ရမွာဘဲ ၊ ဒါေၾကာင့္ ဖ-ဆ-ပ-လ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ၾကီးထဲ အားလံုး တိုင္းသူၿပည္သားမ်ားဟာ ၀င္ၿပီးေတာ့ စင္ၾကယ္တဲ့ ညီညြတ္ေရး ၊ စင္ၾကယ္တဲ့ နိုင္ငံေရးကို တည္ေထာင္ၾကပါလို႕ ေမတၱာ ရပ္ခံလိုပါတယ္ ။
၎ေနာက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ေအာက္ပါအတိုင္း အဆိုကို တင္သြင္းေၾကာင္း….

“ ဗမာၿပည္သည္ အာဏာပိုင္ တိုင္းၿပဳၿပည္ၿပဳလႊတ္ေတာ္ၾကီးသို႕ ေခၚ၍ ကိုယ္ပိုင္ၿပ႒ာန္းနိုင္ခြင့္ ရိွေသာ အေၿခအေန ဆိုက္ေရာက္ေအာင္ ( ၀ါ ) လြတ္လပ္ေရးရေအာင္ အလိုဆံုး အရာမွာ ညီညြတ္ေရးပင္ၿဖစ္ေၾကာင္း ၊ညီညြတ္ေရးသည္ တူညီေသာ အက်ဳိး ၊ တူညီေသာ အလုပ္နွင့္ တူညီေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္တို႕တြင္ အေၿခၿပဳရမည္ ၿဖစ္ေၾကာင္း ၊ ပစၥည္းမဲ့ အလုပ္သမား လူတန္းစားသည္ တူညီေသာ အက်ဳိး တူညီေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္တို႕တြင္ အေၿခၿပဳရမည္ ၿဖစ္ေၾကာင္း ၊ပစၥည္းမဲ့ အလုပ္သမား လူတန္းစားသည္ တူညီေသာ အက်ဳိး ၊ တူညီေသာ အလုပ္နွင့္ တူညီေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္တို႕တြင္ အေၿခၿပဳကာ ၊ သမဂၢမ်ား အဖြဲ႕၍ ခိုင္ၿမဲေသာ ညီညြတ္ေရးကို တည္ေဆာက္၍ ၊ ဗမာၿပည္တြင္ အလုပ္သမားတို႕အတြက္ အစည္းအရံုး တခုေသာ ရိွရန္နွင့္ အလုပ္သမားတိုင္း ညီညြတ္ရန္လိုေပေၾကာင္း ၊ လယ္သီးစားလယ္ကူလီ နွင့္ လယ္ယာေၿမဧက အထိုက္အေလ်ာက္ပိုင္ဆိုင္ လုပ္ကိုင္ေသာ ေတာင္သူလယ္သမားမ်ား အားလံုးသည္ တူညီေသာအက်ဳိး ၊ တူညီေသာ အလုပ္နွင့္ တူညီေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ားတြင္ အေၿခၿပဳကာ လယ္သမားသမဂၢမ်ားကို တည္ေထာင္ၾကရန္ ဗမာၿပည္တြင္ ေတာင္သူလယ္သမားတို႕အတြက္ တခုတည္းေသာ အစည္းအရံုးကို တည္ေဆာက္ရန္နွင့္ ေတာင္သူလယ္သမားတိုင္း ညီညြတ္ရန္ လိုေပေၾကာင္း ၊ ထို႕အတူ ေစ်းသည္ ၊ ပြဲစား ၊ စာေရး ၊ စာခ်ီ ၊ ပညာသည္ ၊ ေရွ႕ေန စသည္တို႕သည္လည္း ဆိုင္ရာ ဆိုင္ရာ သမ၀ါယမ အသင္းမ်ားနွင့္ သမဂၢမ်ားကိုဖြဲ႕စည္း၍ ညီညြတ္ေရးတည္ေဆာက္ၾကရန္ လိုေပေၾကာင္း ။
ဗမာနိုင္ငံရိွ တိုင္းရင္းသားမ်ားသည္လည္း သက္ဆိုင္ရာ လူမ်ဳိးအလိုက္ တခုတည္းေသာ အစည္းအရံုးကို တည္ေထာင္၍ ညီညြတ္ၾကရန္ လိုေပသည္ ။
နိုင္ငံေရး ပါတီတို႕သည္လည္း လုပ္နည္းနွင့္ ၀ါဒတူေသာ ပါတီ အခ်င္းခ်င္းပူးေပါင္းၿခင္းၿဖင့္ ပိုမိုခိုင္ၿမဲေအာင္ တည္ေဆာက္ရန္ လိုအပ္ေပေၾကာင္း အထက္ပါနည္းအရ လူတန္းစား အစည္းအရံုးမ်ား ၊ တိုင္းရင္းသား လူနည္းစုအဖြဲ႕မ်ာနွင့္ နိုင္ငံေရးပါတီမ်ားသည္ အၿမန္ဆံုး ခိုင္ၿမဲညီညြတ္စြာ တည္ေဆာက္ရမည္ ၿဖစ္ေၾကာင္း ။
ယခုအခါ ၿဗိတိသွ် နယ္ခ်ဲ႕သမား လက္ေအာက္မွ လြတ္ေၿမာက္ေရး၌ တူညီေသာ အက်ဳိး ၊ တူညီေသာ အလုပ္နွင့္ တူညီေသာရည္ရြယ္ခ်က္မ်ား ရိွေသာ အထက္ပါ လူတန္းစား အစည္းအရံုးမ်ား ၊ တိုင္းရင္းသား လူစုအဖြဲ႕မ်ားနွင့္ နိုင္ငံေရးပါတီတိုင္းသည္ လြတ္လပ္ေရးအင္အားစု ေပါင္းဆံုရာ ၿဖစ္ေသာ ဖ-ဆ-ပ-လ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ၾကီးနွင့္ တကဲ့အမ်ဳိးသား ညီညြတ္ေရးကို ခိုင္ၿမဲေအာင္တည္ေဆာက္ကာ ဗမာၿပည္ လြတ္လပ္ေရးကို ခိုင္ၿမဲေအာင္တည္ေဆာက္ကာ ဗမာၿပည္ လြတ္လပ္ေရးကို အရယူရန္ ဤညီလာခံက ဆံုးၿဖတ္ေၾကာင္း …”
အဆိုကို ညီလညခံလူထုက ေထာက္ခံ အတည္ၿပဳလိုက္ေၾကာင္း ။ ။http://tyrinonote.wordpress.com/မွကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။